Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-05-17 11:38

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 08-05-17 11:38

TS: jij hebt je moeder zien veranderen, dus jouw beeld van hoe het was, is voor een stuk mee geëvolueerd. Afhankelijk van het type dementie kan je nog urenlange discussies voeren zonder dat er iets "vreemd" tussenkomt. Veel "kinderen" die pas achteraf beseffen dat de dementie al veel langer speelde en ze veel sneller hadden moeten ingrijpen, omdat dan semi-zelfstandig of bij inwonen nog een optie geweest was. Bovendien kunnen er werkelijk heel heldere momenten zijn, beter dan gemiddeld.

Persoonlijk vind ik volgende dingen voldoende om te vermoeden dat je moeder in een verder gevorderd stadium zit dan je zelf denkt:
- vergeten van voeding koel te zetten of er het nut niet van inzien
- beschimmeld voedsel eten
- de kat kattebakkorrels, tomatensoep, koekjes... voeren
- sommige dagen meermaals verward opbellen
- zichzelf continu herhalen
- waanbeelden
- angst om alleen te zijn
- regelmatig "opruimen", maar eigenlijk alleen maar meer rommel maken
- dwangmatig stekkers utitrekken
- kost wat kost terug naar haar geboortedorp/streek terug willen ook al komt ze er al jaren niet meer en heeft ze geen sociaal leven buitenhuis
- het feit dat de gedachte aan verhuizen paniek veroorzaakt
- ...

Een behoorlijk lijstje voor mij.

**Geplaatst**: 08-05-17 12:40

Geplaatst: 08-05-17 12:40

Ik heb niet het hele topic doorgelezen, dus sorry als ik in herhaling val.

Zelf ben ik verzorgende IG en heb gewerkt op een gesloten PG afdeling.
Ik begrijp heel erg goed dat je haar zelf in huis zou willen halen en de zorg op je te nemen, maar als ik kijk naar de bewoners die wij toen op de afdeling hadden, deze mensen kunnen echt niet alleen zijn.
24 uurs zorg is voor hen echt noodzakelijk.
Kun je dat bieden? Kun je 24uur per dag voor haar klaar staan? Besef dat je uiteindelijk niet meer aan het werk kan, tenzij er andere hulp is voor de uren dat jij weg bent.

Zorgen voor iemand met dementie is zwaar, heel erg zwaar.
Wellicht kun je eens contact opnemen met een casemanager ?

**Geplaatst**: 08-05-17 12:42

Geplaatst: 08-05-17 12:42

Dank je voor uitleg TS. Ik vreesde voor een "manipulatieve broer"

waardoor jij je gedwongen zou voelen keuzes te moeten maken die je eigenlijk niet wil. Maar het komt dus uit jouw moeder en niet uit je broer. Duidelijk.

Ik wens jullie veel wijsheid en vooral ook sterkte in het aankomende traject.

**Geplaatst**: 08-05-17 12:42

Geplaatst: 08-05-17 12:42

petitparis schreef:
@Varekaj jij beschrijft wat ik ook vrees. De dementerende zijn zo lang ze in hun vertrouwde omgeving zijn idd goed in het maskeren of ontwijken van de vragen die naaste familie stellen. Als buitenstaander merk je het vaak sneller op, maar niet serieus genomen als je er al iets van zegt. Tot er plots iets voorvalt zoals een ziekenhuisopname door een val oid. En dan pas blijkt hoe vergevorderd de dementie al is.

@rien: Uiteraard bestaat het, heb destijd zo'n appartementjes/studio's die onder toezicht stonden ve woon-zorgcentrum gaan bekijken. Maar vrees echt dat de moeder van TS hiervoor al een stadium te ver is.

Nee, het bestaat echt. Een particulier verzorgingshuis waar je tot je dood kan blijven. Helaas erg duur. Maar het bestaat wel.

**Geplaatst**: 08-05-17 14:08

Geplaatst: 08-05-17 14:08

@ Rien: ik denk dat petit paris bedoeld dat je flatjes hebt die op hetzelfde terrein staan als het wzc. Daar kan je blijven als je nog zelfstandig (iets of wat) kan functioneren. Lukt dat niet meer, dan stroom je door naar een kamer in het wzc zelf. Maar dat valt wel onder 1 organisatie. Zo is het ook geregeld waar ik werk. We hebben een aantal flatjes en we hebben kamers voor vaste opname, zowel open als beschermde woongemeenschappen. Gesloten afdeling vind ik zo... koel. Alsof je dementerenden ofzo moet wegstoppen voor de maatschappij.

Er zijn er die eerst in de flatjes hun intrek nemen en nadien dan doorstromen naar vaste opname. Deze mensen zijn vaak al jaren bij ons gekend, worden goed opgevolgd en die begeleiding gaat gewoon door als ze een vaste plek krijgen. Dit is tegelijk hun "eindstation" om het even cru te omschrijven. Maar mensen kunnen dus effectief jaren bij ons verblijven tot hun overlijden.

@ TS: iemand met dementie verhuizen zal nooit makkelijk zijn. Er zal altijd paniek zijn, er zal altijd stress zijn, ze zullen altijd van hun melk zijn. De reden is heel eenvoudig: bij een verhuis, welke dan ook, raken zij hun enige houvast die ze nog hebben kwijt. Je moeder beseft nog wat het woord "verhuis" wil zeggen en zij beseft vast ook reden waarom er van een verhuis wordt gesproken: omdat ze het alleen niet meer kan. Ze beseft dat als ze nu haar huis verlaat, dat zij er niet meer naar zal terugkeren. Wij rekenen altijd een 6-tal weken voor iemand met dementie om zich weer te herstellen en hun ritme te hervinden.
Dementie is een ziekte die bij iedereen anders verloopt, en toch ook weer gelijkend.
Waarom spreken we over "ver weg zijn" in deze situatie? Niet omdat ze niet meer bij de pinken is. Wel omdat ze eigenlijk niet meer in staat is om op een verantwoorde en veilige wijze in haar zelfzorg te voorzien.
Ze maakt geen onderscheid meer tussen gezond en niet gezond voedsel. Ze ziet geen verschil tussen katteneten en kattenbakvulling. Kan je garanderen dat ze niet zelf brokjes van de kat eet uit de containers op een zwak moment? Of dat ze überhaupt nog gezond eet? Het is niet omdat je brood en beleg meebrengt dat ze daar nog een boterham van kan maken. Het zou niet de eerste zijn die droog brood eet, het potje boter leeg lepelt en de kaas in plakjes uit het vuistje eet.

Ga een keer rustig zitten, en stel jezelf de vraag "wat kan mama nog zelfstandig wonen" en "kan mama nog 24u alleen blijven zonder hulp". Als je op beide vragen nee moet antwoorden, dan mag je spreken van iemand die relatief ver gevorderd is. Iemand met een beginnende dementie kan mits ondersteuning eventueel wel nog zelfstandig wonen.

**Geplaatst**: 08-05-17 14:36

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 08-05-17 14:36

Nee. Ik bedoel "de herbergier". Mijn moeder woont er.

**Geplaatst**: 08-05-17 15:44

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 08-05-17 15:44

Hevonen, ik lees dat je ook kinderen hebt, indien die nog thuis wonen, begin er niet aan. Voor volwassenen is het al moeilijk genoeg maar ik kan je uit ervaring zeggen dat kinderen er soms heel veel moeite mee hebben. Volwassenen kunnen veel zaken nog wel plaatsten, voor kinderen is het heel erg wanneer oma of opa ipv de lieve vrouw die ze altijd gekend hebben veranderd in een dwingeland met een vervelend karakter die ze heel vervelend behandeld. Zo te lezen was je moeder bij goede gezondheid al niet zo gezellig en behoorlijk gefrustreerd, natuurlijk kan het door de dementie omslaan naar een heel vriendelijk lief oud vrouwtje maar het tegendeel kan ook gebeuren, dat je echt over de grond rolt met ruzies en al(spreekwoordelijk dan).

**Geplaatst**: 08-05-17 16:23

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 08-05-17 16:23

Wat Bigone zegt. Mijn zoon is echt altijd super geweest met zijn dementerende oma maar op zeker moment heeft oma zo'n rel geschopt in de auto terug jaar het verzorgingshuis (huilen, dreigen met zichzelf iets aande doen, emotionele chantage) dat hij helemaal overstuur was. Dat was het moment waarop we besloten hebben dat ik wij bij haar op bezoek gingen en haar niet meer meenamen naar ons thuis.

**Geplaatst**: 08-05-17 16:28

Geplaatst: 08-05-17 16:28

Lalidan schreef:
Wat me verder aan je bericht opvalt, is dat je vasthoudt aan hoe het was. Ik betwijfel of jouw moeder het nog wel beseft als ze in Drenthe terecht komt, ik denk wel dat het haar gelukkiger maakt als er geregeld iemand langskomt en tijd voor haar heeft. Welke van de twee is dan belangrijker, het verleden of het heden? Kijk anders eens bij wat huizen in de buurt rond, wie weet zit er iets bij waarvan je denkt dat het haar wél aan zal staan (ondanks de locatie, maar veel buitenkomen zal ze uiteindelijk toch niet meer).

Het klinkt heel cru, maar er zullen beslissingen moeten genomen en geen daarvan zal je moeder aanstaan. Maar je moeder is niet meer in staat zelf die beslissingen te nemen. Kies wat het beste voor haar is, niet wat zij graag wil zonder daarbij bij de consequenties stil te staan.

Helemaal hiermee eens. Mijn schoonmoeder wil ook terug naar huis; waar ze als kind met haar ouders woonde! Je moeder is eigenlijk je moeder niet meer. De buitenkant nog wel maar van binnen is ze je langzaam aan het verlaten. En daardoor worden de rollen omgekeerd en zullen jullie voor haar moeten beslissen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-05-17 17:11

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst door de TopicStarter : 08-05-17 17:11

Dank alweer!
Nee, mijn kinderen wonen niet meer thuis, maar komen nog wel vaak en wonen in de omgeving (ca. drie kwartier rijden). Ik woon alleen; nu ja met de dieren.

Ook al kan mijn moeder bij vlagen niet voor haar eigen eten zorgen, (meestal wel overigens), ze is verder nog zo helder. Je kunt met haar rustig een lang gesprek hebben over politiek, discriminatie, psychologische problemen, boeken, muziek, reizen of wat dan ook... zo lang het maar niet over haarzelf gaat, want dan vergeet ze ineens alles lijkt het wel.
Ze beseft alles, en realiseert zich dat ze zo niet kan blijven wonen. Maar is enorm halsstarrig als het om de locatie gaat.

**Geplaatst**: 08-05-17 17:21

Geplaatst: 08-05-17 17:21

Hevonen schreef:
Dank alweer!
Nee, mijn kinderen wonen niet meer thuis, maar komen nog wel vaak en wonen in de omgeving (ca. drie kwartier rijden). Ik woon alleen; nu ja met de dieren.

Ook al kan mijn moeder bij vlagen niet voor haar eigen eten zorgen, (meestal wel overigens), ze is verder nog zo helder. Je kunt met haar rustig een lang gesprek hebben over politiek, discriminatie, psychologische problemen, boeken, muziek, reizen of wat dan ook... zo lang het maar niet over haarzelf gaat, want dan vergeet ze ineens alles lijkt het wel.
Ze beseft alles, en realiseert zich dat ze zo niet kan blijven wonen. Maar is enorm halsstarrig als het om de locatie gaat.

Misschien is ze wel zoals veel dementerenden, sterren in het voor de gek houden van de omgeving. Je hebt gezien wat ze doet. Weet je, toen mijn schoonmoeder via een crisisopname in het verpleegtehuis kwam, toen kregen wij als kinderen het verwijt dat we een gezond persoon wegstopten. Maar die mensen zagen niet dat ze midden in de schuur stond om drie uur'in de nacht roepend waar de wc was. En zo waren er nog wel meer dingen. En ik heb schoonzussen die hun hele leven in de zorg zitten/zaten. Dolblij met hun ouders maar heel zeker dat ze dit thuis niet aankonden. Je moet zelf weten wat je doet maar indien jij je persoonlijke leven in de wacht wil zetten en je volledig, 24 uur, wil wijden aan je moeder, dan moet je dat zeker niet laten om onze verhalen. Maar ik krijg steeds het idee dat je haar gedrag minder erg maakt om voor jezelf een reden te hebben om het wel te doen.
En die lange gesprekken?? De laatste tien jaar is weg , niet haar hele leven dus reken er maar op dat hoe verder ze terug in de tijd gaat hoe gefrustreerder ze word gezien haar voorgeschiedenis.

**Geplaatst**: 08-05-17 17:31

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 08-05-17 17:31

TS, ik heb alleen respect dat je het in ieder geval wel wilt doen.

Mijn broer was zwaar gehandicapt en is dus in Januari overleden op 39jr leeftijd. Mijn moeder van nu 73 zorgde voor hem. Laatste 20jr was mijn vader er ook al niet meer, dus stond ze er vaak alleen voor. Daarom waren wij op 5km komen wonen. Toch draaide zij overal voor op.

Heel veel mensen hadden veel respect voor mijn moeder, wamt mijn broer was erg vergroeid en zwaar. Ze had pas de laatste jaren ook een tillift bijv.
Maar mijn moeder zegt ook altijd; je ziet hem niet groter, zwaarder en slechter worden, omdat je het altijd al doet.

En met mijn broer was veel contact, had een eigen mening en wilde ook graag thuis blijven. Je kreeg er qua reacties van hem nog veel voor terug. We hadden ook echt nog lol met hem.

Jij stapt er nu in straks waar het al slechter gaat dan je kunt inschatten. Je hele eigen leven verdwijnt min of meer. Wij missen bijv mijn broer enorm, maar ook het leven met een gehandicapte en rolstoel. We zijn er zo op ingesteld dat zonder ook heel eng en kaal is.

Je moeder zal er weinig voor teruggeven.Dat klinkt hard, maar gaat het heel moeilijk maken voor jou. Je bent niet geschoold, dus weet niet altijd wat het beste is of wat je te wachten staat. En, heeeeeeeeel belangrijk, je hebt een emotionele band. Je zal vaak teleurgesteld zijn.

Ik zou het ook echt willen en snap je, maar ik denk dat het beter is om een hele goeie plek voor je moeder te zoeken waar ze goed en vooral veilig zit! Maar waar jij ook met regelmaat je moeder fris en fruitig je moeder kan opzoeken. Dan heb je quality time die je kan koesteren. 1x pw enkele uurtjes vind je misschien te weinig en 24/7 is gewoon erg veel. Dus misschien daartussen in gaan zitten.

Helen van Royen heeft een docu gemaakt, maar ook op tv volgen ze nu gezinnen met een redelijk jong dementerende. Ik heb maar 1x gekeken, maar die mensen zijn een tijd gevolgd en zie je verschillen in situaties en hoe mensen achteruit gaan.

**Geplaatst**: 08-05-17 18:16

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 08-05-17 18:16

Bedenk TS, gezien de lange gesprekken, dat dement geenszins hetzelfde is als onintelligent.

**Geplaatst**: 08-05-17 18:23

Geplaatst: 08-05-17 18:23

rien10 schreef:
Bedenk TS, gezien de lange gesprekken, dat dement geenszins hetzelfde is als onintelligent.

Helemaal waar!

En idd mijn oma lijkt op controles bij de geriater ook altijd veel beter. Maar dit is helaas een momentopname waar ze zich wil "bewijzen" en ons laten zien dat we spoken zien.

**Geplaatst**: 08-05-17 18:34

Geplaatst: 08-05-17 18:34

rien10 schreef:
Bedenk TS, gezien de lange gesprekken, dat dement geenszins hetzelfde is als onintelligent.

petitparis schreef:
Helemaal waar!

En idd mijn oma lijkt op controles bij de geriater ook altijd veel beter. Maar dit is helaas een momentopname waar ze zich wil "bewijzen" en ons laten zien dat we spoken zien.

O, dit herken ik ook zo!! Mijn moeder is gediagnosticeerd met beginnend dementie terwijl ik er nu achter kom (nu ze na een val in een verzorgingshuis is belandt) dat ze daarvoor al regelmatig voor de verkeerde deur stond. Dat hoor ik nu dan van buren die ik tegenkom omdat ik vaak in haar huis ben om spulletjes te halen.
Dan ben je volgens mij toch ook al aardig onderweg.

Hoe het nu met mijn moeder staat weet ik niet precies omdat er na het ongeval, verandering van omgeving, zware pijnstillers, AB-kuur wegens blaasontsteking, ook een delier bij zit.
Ze belt me wel 10 x op een avond. Omdat ze zo genaamd de alarmknop niet kan vinden, maar ik heb ook het idee dat ze gewoon iemand om zich heen wil. Maar ze is een kwartier erna gewoon al vergeten dat er iemand is geweest. Soms weet ik niet of ze faked omdat ze ook aandacht wil. Want als ik de telefoon niet opneemt, dan belt ze niet meer. Dus dat besef is er nog. Ze is ongeduldig en wil dat er direct iemand staat als ze op de knop heeft gedrukt. Dus hoe ze er nu werkelijk aan toe is... geen idee.

**Geplaatst**: 08-05-17 19:09

Geplaatst: 08-05-17 19:09

TS vraag eens specifieke dingen. Hoeveel kinderen/ kleinkinderen heeft ze, wat zijn hun namen evt geboortedatum.

Daarin zal je zien dat ze op deze vragen geen antwoord heeft.
Ze zal misschien ineens komen met herinneringen of aantallen, ze zal blijven praten totdat ze of het antwoord heeft of jou heeft afgeleid.

Algemene onderwerpen, uit de krant of van tv is makkelijk.
Dingen die persoonlijk voor haar zijn worden moeilijk.

**Geplaatst**: 08-05-17 19:12

Geplaatst: 08-05-17 19:12

Onali schreef:
TS vraag eens specifieke dingen. Hoeveel kinderen/ kleinkinderen heedt ze, wat zijn hun namen evt geboortedatum.

Daarin zal je zien dat ze over deze vragen geen antwoord op heeft.
Ze zal misschien ineens komen met herinneringen of aantallen, ze zal blijven praten totdat ze of het anteoord heeft of jou heeft afgeleid.

Algemene onderwerpen, uit de krant of van tv is makkelijk.
Dingen die persoonlijk voor haar zijn worden moeilijk.

Daar zit je dan toch wel naast met deze conclusie, juist zaken uit het verleden weten mensen die dementeren vaak nog heel goed. Bvb ze kunnen zich hun trouwdag en geboorte van kinderen perfect herinneren maar vergeten dat hun partner een maand ervoor is overleden. Dementie gaat vaak in stapjes, de nieuwste deurtjes gaan het eerste dicht, mijn moeder wist prima wanneer mijn trouwdag was en wanneer de kleinkinderen jarig waren maar niet meer waar mijn vader, haar man was gestorven en begraven.

**Geplaatst**: 08-05-17 19:20

Geplaatst: 08-05-17 19:20

Ja maar weet ze de namen nog?
Er vallen gaten in het geheugen en met doorvragen kom je daarachter. Ze kunnen gaan verbloemen (of in vaktaal confabuleren) door de aandacht af te gaan leiden.
Oh ik heb 3 schatten van kinderen, ik weet nog goed blablabla.

Maar vraag je dan door naar bijv namen dan weten ze dat niet en gaan ze dus veel meer info geven dan waar je omvroeg.

**Geplaatst**: 08-05-17 19:36

Geplaatst: 08-05-17 19:36

Heel mooi dat je daar over nadenkt en hier om ervaringen vraagt.

Persoonlijk zou ik het niet doen, het wordt heel zwaar.
En je hebt ook recht op een eigen leven en privacy.

Ik zou het echt niet kunnen, want ik heb het zelf meegemaakt met mijn oma die dement was. Mijn ouders hadden ook eventjes over nagedacht om haar in huis te gaan nemen, maar dat is gewoon niet te doen en ook niet haalbaar. Mijn ouders moesten ook gewoon werken en oma kan echt niet alleen thuisblijven. Ze kon ook geen trap meer lopen, wat niet handig is i.v.m. de slaapkamers en badkamer boven.

Echt, ze was veel beter af in een bejaardenhuis met veel toezicht en medebewoners, heus het went en na een tijdje zijn het ook geen vreemden meer. Er werken mensen die weten wat ze doen. En wij/ familie kwamen er vaak langs en namen haar ook zo nu en dan mee. Ze was er heel happy, gewoon met haar eigen meubels en spullen en maakte zelfs er vriendinnen. Ze kon echt niet meer alleen wonen in haar huis, ze belde midden in de nacht, meerdere keren en durfde en wilde niet meer alleen zijn en noem maar op. Een heel gedoe.

**Geplaatst**: 08-05-17 19:43

Geplaatst: 08-05-17 19:43

Onali schreef:
Ja maar weet ze de namen nog?
Er vallen gaten in het geheugen en met doorvragen kom je daarachter. Ze kunnen gaan verbloemen (of in vaktaal confabuleren) door de aandacht af te gaan leiden.
Oh ik heb 3 schatten van kinderen, ik weet nog goed blablabla.

Maar vraag je dan door naar bijv namen dan weten ze dat niet en gaan ze dus veel meer info geven dan waar je omvroeg.

Dan zijn ze vaak(in mijn beleving en persoonlijke ervaring) al behoorlijk ver heen wanneer ze de namen van hun kinderen niet meer weten. De kinderen door elkaar halen dus namen verwisselen gebeurt vaak wat eerder. In een later stadium zie je ook heel vaak dat kinderen van demente ouders de plek van echtgenoot of broers en zussen innemen omdat er gelijkenissen uit de jeugd van de dementerende zijn.

**Geplaatst**: 08-05-17 20:52

Geplaatst: 08-05-17 20:52

Bwoah, het hangt er ook wel vanaf welk gedeelte van de hersenen dat aangetast is door de dementie. Ik heb een bewoner die nog perfect in staat zou zijn om de boekhouding van een bedrijf te doen (hij was economist/zelfstandig boekhouder) en kent zelfs zijn pasgeboren kleinkind nog, nu 2 weken geleden. Overdag in ieder geval. 's Nachts liep hij rond in huis, probeerde zijn echtgenote van de trap te duwen want hij herkende haar niet, hij was heilig overtuigt dat de kleerkast het toilet was en de hond uitlaten deed je door die aan de leiband vanaf het 1e verdiep door het raam te laten bungelen.

Of de man die nog perfect met de auto kan rijden (godzijdank is die auto vorige week ein-de-lijk weggehaald door familie), de man die nog perfect een goed gesprek aanknoopt met de dames op zijn woongemeenschap en prima weet hoe ze te flateren. Maar die vertikt om zich te wassen en gerust een onderbroek op zijn hoofd zet als muts als het koud is en voor hij opgenomen werd iedere dag taart en gebak haalde bij de bakker ipv brood, groenten, fruit, vlees...

We hebben een dame die zelfs wéét dat ze haar eigen huis in brand heeft gestoken omdat ze het gasfornuis probeerde te doven met een wollen deken. Maar vraag haar niet hoe ze heet, laat staan de namen van haar echtgenoot en kinderen/kleinkinderen.

En de meest gedistingueerde dames, die altijd oh zo koket waren zijn meestal diegene die uit het niets poedelnaakt op de gang opduiken om gewoon ter plekke te staan plassen en schunnige taal uitkramen waar Ma Flodder nog beschaamd om zou zijn.

Dementie zie je niet aan de buitenkant. Iemand die dement is kan er nog piekfijn uit zien. Daar kan je zelfs nog een gesprek mee voeren. Die oude zure, agressieve, ongeduldige opa in de supermarkt? Dat kan iemand zijn met frontotemporale dementie. Die verliest stilaan alle besef van normen, waarden en sociaal geaccepteerd gedrag.

Dat vrouwtje met haar trolley, met de vuile kleren, vettig haar, zure lichaamsgeur die om een cent bedelt. Dat kan iemand zijn met dementie die geen besef meer heeft van lichaamshygiëne.

Die ene die lallend en wel over straat loopt? Kan dementie zijn waarbij het taalgedeelte is aangetast.

Het verleden moet je loslaten, de persoon die je moeder was is een persoon die je nooit meer zal terugzien. Hou je niet vast aan die kleine, luttele scheuren in het beeld van vroeger. Accepteer dat ze dingen niet meer kan en dat het achteruit gaat.

Ben je bereid om eventueel altijd op je hoede te zijn, omdat je moeder je als een vreemde ziet en zich wil verdedigen? Ben je bereid om in het openbaar misschien mee te maken dat ze de plas of stoelgang plots laat lopen? Ben je bereid om je huis hermetisch af te sluiten zodat ze niet weg kan naar haar ouderlijke huis? Ben je bereid om jouw leven on hold te zetten voor de komende 10 of zelfs 20 jaar?
Ben je bereid om 24/7 constant alle aandacht op je moeder te vestigen?

Ben je bereid om te zorgen voor je moeder, waar je met hart en ziel van houdt, terwijl jij voor haar haar dochter niet meer bent?

**Geplaatst**: 08-05-17 22:41

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 08-05-17 22:41

Maar ook met al die vragen en eigenschappen hangt het er vanaf wat voor dementie ze heeft.
Dementie is niet een ziekte. Het is een verzameling van diverse hersenaandoeningen. En net als dat iedere vorm van kanker zijn eigen symptomen heeft, heeft iedere vorm van dementie dat ook.

In alle gevallen zul je niet ver komen zonder diagnose. Laat een SO, geriater of GZ-psycholoog komen om dit samen met jou en je moeder uit te zoeken. Een huisarts kan je daarbij op weg helpen als het goed is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-05-17 09:24

Geplaatst door de TopicStarter : 09-05-17 09:24

@Onali: dat is niet moeilijk, mijn moeder heeft namelijk maar twee kinderen en drie kleinkinderen en die dingen weet ze prima. Ze weet ook wat ze doen en waar ze wonen (ook al is ze bij geen van hen thuis geweest, dat gaat al lang niet meer door de afstand).

Ik heb wel gemerkt dat ze, als ze gestrest is vergeetachtiger is. Als wij bijvoorbeeld bij haar op bezoek zijn, dan maakt ze zich steeds maar zorgen over het eten (we halen dan vaak Chinees) en blijft ze vragen of we nu niet moeten gaan bellen om te bestellen. En als we dat dan hebben gedaan is ze dat ook weer vergeten; ze blijft dan ook vragen.

De rare dingen zijn vooral: dingen wegmaken/verstoppen (de huissleutel, autosleutel, pinpas of geld bijvoorbeeld). Continue opruimen (in feite vooral alles door elkaar gooien - de telefoonlijst bij de belastingpapieren, de rekening van de dierenarts bij de restaurantmenu's en alle papieren lekker door elkaar). Vreemde verklaringen voor gewone dingen (logica lijkt soms weg). Verzamelwoede - ze heeft inmiddels denk ik wel 200 glazen jampotten bijvoorbeeld. Etensresten met verpakking en al in de tuin gooien voor de vogels... ik denk toch niet dat vogels resten vruchtenkwark in beker willen, of een kant-en-klaarmaaltijd met plastic en al. De hulp de schuld geven als er iets weg is of iets vreemds is. etc.

**Geplaatst**: 09-05-17 09:33

Re: Demente moeder in huis nemen?

Geplaatst: 09-05-17 09:33

Verekaj, dankjewel voor je uitleg over verschillende typen dementie.

Ik heb bij mijn opa gezien dat sommige dingen heel helder kunnen blijven en andere heel gek.

Mijn opa zag midden op een weiland mijn vader 'voorbij varen' met zijn enorme schip, wist mijn naam niet te vinden en ook niet te plaatsen dat ik zijn kleindochter was (ik was gewoon een bekend gezicht), maar hij wist wel altijd te plaatsen dat mijn moeder en ik de groetjes moesten doen aan mijn zus haar vriend. Die vriend is pas in beeld gekomen toen opa al licht aan het dementeren was en hij hield dit vol tot de laatste keer dat wij er waren (best even voor zijn overlijden, maar hij was al wel op de gesloten afdeling redelijk ver heen). Hoe het kan dat hij de vriend van mijn zus altijd steevast wist te benoemen, dat snapt niemand. Blijkbaar heeft die jongen indruk gemaakt

Ik bedoel te zeggen dat dingen gek kunnen zijn en ts, ik denk dat je baat hebt bij een goed onderzoek naar wat voor dementie je moeder eventueel heeft. Dan kun je ook de zorg weer beter gaan inschatten.
Je huis verbouwen voor je moeder is niet zomaar wat.

**Geplaatst**: 09-05-17 09:46

Geplaatst: 09-05-17 09:46

Ik heb niet alles doorgelezen. Maar dingen die jij beschrijft komt bekend voor bij familieleden waar ik mee te maken heb die ook mantelzorger zijn geweest.

Ik werk op een woonzorgboerderij voor mensen (jong en oud ( met dementie. Wij zijn het 'laatste huis' als het ware.

Op dit moment kan je moeder jou, je kinderen ed nog herinneren. Bereid je wel alvast voor dat dat stukje ook gaat. Bij de 1 gaat dit sneller dan de ander maar uiteindelijk is iedereen een 'vreemde'. Waar vaak de herkenning uitkomt is een stukje vertrouwen war zij voelen tussen de omgang met hun en hun familieleden. Maar vraag je uiteindelijk hoe dat familielid (dochter/zoon/echtgenoot) eruit ziet dan kunnen zij dat niet meer benoemen.

Bedenk het geheugen als een enorme boekenkast. Ene plank is cognitief andere plank mobiliteit, de andere zelfredzaamheid en weer een andere voor jullie. Boeken op het ene plankje vallen sneller om dam het andere. De boeken die blijven staan kan je alleen maar afstoffen en proberen netjes te houden maar uiteindelijk valt dat ook om. Als die boeken om vallen.. ga ze dan niet uit alle macht weer overeind krijgen ("Mam dat weet je toch?!") Want dat levert veel stress, onzekerheid, onmacht, wanhoop en dat kan weer leiden tot ruzie, agressie of verdriet van beide partijen.

Belangrijk is acceptatie (heel moeilijk want het is toch je moeder ) en mee gaan in belevingswereld. Dus als zij denkt 24 te zijn dan is zij 24 en niet corrigeren met haar echte leeftijd. Dat is niet meer haar waarheid.

Besef goed wat je letterlijk in huid haalt, omring jezelf met professionele mensen als vangnet, en wees bereid om jezelf helemaal op te offeren. Zeker als jij je moeder tot het einde thuis wilt laten. Het word heel zwaar, ik vind het ook erg dapper van je maar ben bang dat jij er uiteindelijk onder door gaat.

Pb staat altijd open als je meer uitleg wilt over hoe men hun omgeving waarnemen in een gevorderd stadium. ('Hallucinaties' zijn niet altijd hallucinaties)

Nomineer dit bericht ×