Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
) verder, ik heb hem vanmiddag gebeld en morgen gaan we om tafel.



En denk maar zo: het is nu even moeilijk, maar uiteindelijk voel je je echt weer goed en blij... gewoon lekker eurovisie kijken met veel chocola en lekker zeuren op iedereen die niet kan zingen!
Komt goed TS, het komt goed. Robin_S schreef:Succes met het gesprek morgen, eerst en vooral.
Ik heb verder ook niet het hele topic doorgelezen, maar ik kan wel mijn eigen ervaring geven over samenleven met een artiest (want ik weet niet in hoeverre die creativiteit van je vriend echt doorweegt).
Alles is anders als je met een kunstenaar samenleeft. Of het nu een muzikant, danser, tekenaar, of wat dan ook is. Heel vaak steken ze toch anders in elkaar dan de gemiddelde man. Het meest opvallende is hun egocentrisme (en dat is wel degelijk iets anders dan egoïsme). Daardoor kan je je als partner soms echt buitengesloten voelen. Hoewel je vast al je aandacht geeft aan hem, krijg je toch nooit een volledig beeld over wie deze persoon is.
Mijn vriend is soms een mysterie voor mij. Nochtans kennen we elkaar door en door, hebben ook samen een kind. Maar er blijft iets in deze mensen waar je nooit vat op krijgt.
Ze hebben een moeilijk karakter, en lijken soms niet helemaal volwassen te zijn geworden. Ze zijn ook super gevoelig ook al lijkt dat op het eerste zicht niet zo, omdat ze nogal hard kunnen overkomen.
Iemand hierboven zei dat het niet normaal is dat je elke dag ruzie maakt.
Mijn vriend en ik hebben net een periode van 2 jaar achter de rug waarin we elke dag, de hele dag door ruzie maakten. Ongelooflijk maar waar. Maar we zijn nog steeds samen.
Omdat je uiteindelijk toch leert om te gaan met elkaar. Hem aanvaarden heeft echt voor een ommekeer gezorgd in onze relatie. Plots begreep ik waarom hij zo is en zo doet.
En daarnaast moet je ook voor jezelf opkomen. Want in de schaduw leven van een zeer getalenteerd persoon, is niet makkelijk. Je moet op tijd uit die schaduw durven treden en zeggen van "hé, ik ben ook iemand!" en dan ook je eigen ding doen. Als je daar een balans in kan vinden, dan is het veel makkelijker vol te houden. Dan is samenleven ook een stuk makkelijker.
Anyway, hou gewoon in je achterhoofd dat niet elke man hetzelfde is en dat sommige relaties gewoon een stuk meer van je vergen dan je - in vergelijking met je omgeving - misschien ziet. Maar mijn ervaring is dat je dan ook wel iets heel bijzonders terugkrijgt.
Je moet gewoon voor jezelf eigenlijk uitmaken wat je wil, en of je bijhorende 'opofferingen' wil maken.
daarom dat ik ook zeg 'heel vaak'. Uiteraard zijn er zat uitzonderingen. Maar ik zie het bij mijn vriend en diens vrienden / collega's toch heel vaak terugkomen.