Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-06-16 11:02

Geplaatst: 15-06-16 11:02

(groot)ouders zijn verschrikkelijk....

Ik heb samen met mijn vriend bewust voor adoptie gekozen, wegens medische problemen bij mij, ik wil het namelijk niet op mijn geweten hebben dat ik bewust een gehandicapt kind op de wereld zet. (50% kans op gehandicapt, 25% kans op doodgeboorte en 25% kans op gezond). Dit weet ik al heel mijn leven, en ben al heel mijn leven bewust van het feit dat ik GEEN eigen kinderen wil, maar dat adoptie misschien wel een optie is.

Nu ben ik 25, vriend 28, en zijn we dus de adoptieprocedure opgestart, dit gaat ons veel geld, tijd en emoties vergen, maar ik en mijn vriend zijn er klaar voor.

Mijn vader en schoonvader zijn heel positief. Mijn schoonmoeder heeft nu al gezegd dat ze DAT kind nooit als haar kleinkind zal zien... Auw, dat deed even zeer... Maar ik moet geen kinderen voor mijn schoonmoeder krijgen, ik heb deze beslissing genomen, en voorlopig gaan we er mee door.

**Geplaatst**: 15-06-16 11:10

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 15-06-16 11:10

hebben jullie gister met open warmen gekeken?
ik vind het zo hart verwarmend hoe die mannen er mee om gingen.

**Geplaatst**: 15-06-16 11:11

Geplaatst: 15-06-16 11:11

Tja, op een kind krijgen kun je je in praktische zin wel voorbereiden. Emotioneel en lichamelijk is een ander verhaal. Ik wist wel dat ik ooit kids zou krijgen en toen ik de dertig gepasseerd was er maar eens aan begonnen want stel je voor dat je te lang wacht. Geen probleem, elkaar aankijken was al genoeg om zwanger te worden, blijven was een ander verhaal maar binnen zes jaar toch gezonde kids op de wereld gezet. Zwanger zijn vond ik niks, bevallen stelde weinig voor en heel gelukkig met mijn gezin maar was ik vrijgezel geweest dan was ik net zo gemakkelijk kinderloos gebleven. En dan had ik ook een heel fijn leven gehad ondanks dat ik me nu geen leven zonder kinderen voor kan stellen maar dat komt omdat je ze hebt.

**Geplaatst**: 15-06-16 11:34

Geplaatst: 15-06-16 11:34

Alja schreef:
ik wordt zo verdrietig van al die verhalen dat mannen overstag gaan ( ik gun het alle aanstaande moeders van harte) en dan zo n goede vader zijn..

waarom kan mijn ex dan niet zo zijn?
is het dan toch geen echte liefde of vind hij zichzelf gewoon het allerbelangrijkste wat er is....

Het is niet zo, dat mensen zonder kinderwens geen liefde voelen voor de partner. Het kan juist een heel groot compliment zijn, dat je het leven zo fijn vind met de partner, dat het helemaal af is zo, niks meer aan doen.

En verder is de eigenschap jezelf het allerbelangrijkst vinden niet verbonden aan de kinderwens. Beide keuzes zijn overigens egoïstisch. Inderdaad, eenmaal met kinderen moet je jezelf wel even wegcijferen en dat niet willen wordt gezien als egoïsme of egocentrisme. Dat laatste kan mede aan de orde zijn, maar dat hoeft niet.

Probeer jouw verdriet niet te projecteren op keuzes van een ander. Daar doe je vooral jezelf pijn mee.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-16 13:23

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-16 13:23

Dat moet je inderdaad echt los zien van elkaar

.

Je kan ten eerste al niet jezelf dwingen een kinderwens te krijgen. Dat gevoel krijg je of krijg je niet. En een kind krijgen, omdat je partner het zo graag wil en er anderen zijn die eerst niet wilde en met de geboorte van het kind omsloegen? Nee, het is absoluut geen garantie, en zeker niet als vader die het kind niet heeft gedragen en gebaard, dat het plots vader worden er voor gaat zorgen dat je plots gelukkig bent ermee. Ja er zijn mannen die goede vader worden, maar ook enig idee hoeveel mannen hun gezin of hun zwangere vrouw in de steek laten en/of zich geen hol aantrekken van hun kind, omdat ze het nooit gewild hadden? Triestig genoeg meer dan je zou willen.

Kinderen veranderen ook heel veel in je leven en sommigen zijn daar gewoon minder voor te vinden dan anderen. Niet dat ze jou als partner niet graag zien, maar ze zien liever dat jullie een andere toekomst samen hebben dan eentje waar je kinderen moet grootbrengen. Ik ben zelf ook zo heel lang geweest, dat ik het gewoon niet zag zitten om mijn hele leven rond kinderen te laten draaien dus ik snap best hoe iemand zich voelt die zegt wel van zijn partner te houden, maar geen kinderwens te hebben.

En wat is dan het eerlijkste? Dat je bij elkaar blijft en voor een kind gaat, "want misschien krijg je er later spijt van als je het niet doet", om dan over 20 jaar terug te kijken en te denken "eigenlijk was dat niet mijn keuze geweest en moest ik het overdoen was hij er niet geweest" (leuk voor je kind)

of zo lang je die gevoelens niet hebt er niet voor gaan, en als het te laat is toch een kinderwens krijgen die niet meer vervuld kan worden? Hoe pijnlijk ook, ik zou dan voor de laatste keuze gaan, omdat alleen ik dan met de wroeging zal lopen en er geen kind slachtoffer moet worden van een eventueel omgekeerd scenario.

Mijn ex zette mij ook met regelmaat onder druk en het argument "dat hij al ouder was en iedereen rondom om hem van zijn leeftijd al kinderen had" en hij ook niet op zijn 40ste voor het eerst vader wilde worden. Ik snap dat ergens wel dat het soms moeilijk is. Stel je bent 30, je vriend zegt ik wil misschien wel kinderen maar nu niet...ja heel leuk maar wie weet lukt het over 5 jaar als hij er klaar voor is niet meer...ik denk dat daarmee ook sommigen hun partner onder druk proberen zetten, als in "ofwel kies je er nu voor, ofwel heb ik nog tijd voor een andere oplossing te zoeken". Alleen kan je wel met iemand erover praten, maar dwingen lukt toch niet of zou niet mogen lukken.

**Geplaatst**: 15-06-16 14:41

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 15-06-16 14:41

29 en nog steeds afschuw van/voor kinderen. Geloof ook niet dat ik ze ooit nog leuk ga vinden.

**Geplaatst**: 15-06-16 15:00

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 15-06-16 15:00

Nu 27, volgend jaar trouwen en wat mij betreft gaan we daarna klussen. Vriendlief is 8 jaar ouder en we weten allebei heel zeker dat we graag kleintjes willen. Het is dat ik niet zwanger wil trouwen...

**Geplaatst**: 15-06-16 15:04

Geplaatst: 15-06-16 15:04

Rocamor schreef:
horsies5 schreef:
Ik lees hier over vervelende opmerkingen over kriebels die nog wel zullen komen.. irritant is dat.. ik heb t tegenovergestelde.. bij iedere zwangerschap in mn omgeving krijg ik te horen, nu jij nog.. enz

Ook al is het niet zo: afkappen met het antwoord: dat proberen we al heel lang, maar het is niet iedereen gegund.

VInd dat zo'n respectloze opmerking van je omgeving!

Precies dit, al hebben wij besloten (bijna) niemand te vertellen dat we bezig zijn. Zit dus in dubio steeds wat te zeggen. Ik zou dit zo graag zeggen bovenstaand, maar dit is prive, niemand hoeft te weten dat we bezig zijn om kindje te krijgen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-16 15:07

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-16 15:07

Ja ik snap ook nooit waarom mensen zich zo moeien.
Maar het is nooit goed hoor. Ik was laatst op en babyborrel, toen iemand het in haar hoofd kreeg om heel serieus te vragen "en hoe lang willen jullie wachten voor de tweede?". Je moet maar meemaken dat het toevallig een horrorbevalling was en een slechte slaper en mensen gaan al beginnen over nummer 2 :')

.
En als je dan trots aankondigt dat nummer 3 onderweg is, zeggen ze achter je rug "kijk daar weer, de wereld is al vol genoeg en die moet er per se 3 of wie weet wel meer hebben!" .

Nooit goed hé

.

**Geplaatst**: 15-06-16 15:22

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 15-06-16 15:22

Maar daarom zeg en vraag ik al helemaal niks meer. Want er is altijd wel iemand die zich persoonlijk op de langste teen getrapt voelt terwijl het gewoon als geïnteresseerde vraag bedoelt was ipv bemoeizucht. Nu boeit het mij sowieso niet wanneer een nr 2 er komt, maar sommige (bijna)moeders maken overal een drama van als je gewoon iets vraagt voor een keuvelpraatje.

En bij sommige mensen duurt het best lang, maar als je na een klein jaar klussen al een heel dramaverhaal op FB plaatst over hoe welkom dat kind is en hoe lang je er wel niet op heb moeten wachten.. Ja dat eerste geloof ik graag.. dat tweede mwah.. de huisarts helpt je bij een jaar nog niet eens.

**Geplaatst**: 15-06-16 15:36

Geplaatst: 15-06-16 15:36

Kwanyin schreef:
8nnemiek schreef:
Hoe vaak ik mensen niet heb horen zeggen 'dat komt nog wel' en 'wacht maar eens tot je wat ouder bent'..

Kun je nagaan hoe erg het is als je die betweters achteraf nog gelijk gaat moeten geven ook :+ .

Maar het blijft wel een irritante opmerking, ik zal het zelf nooit gebruiken tegen iemand ookal heb ik heb dus zelf kunnen ondervinden. Maar er zijn ook meer dan genoeg mensen die echt nooit die klok gaan voelen, en dan is het vervelend om iedere keer die "wacht maar tot" repliek te moeten aanhoren.

Dit, precies dit $_/-\o_$ Op dat punt sta ik zo'n beetje. Ik heb al sinds mijn twaalfde heel veel opgepast en iedereen zegt altijd 'oh, wacht maar', of 'ja, dat zei ik ook altijd'.... Aargh! Laat me het lekker zelf uitzoeken -O-

Ik hoop ook dat ik mezelf er altijd van kan weerhouden om dat ooit tegen iemand te zeggen, want wat heb ik een hekel aan dit soort opmerkingen. Ik vind je OP zo ontzettend herkenbaar!

Mijn moeder is ook niet de subtielste, want ze wil ontzettend graag oma worden. Ze heeft me echter wel altijd in mijn onwil gesteund en gezegd dat ik vooral moest doen wat ik zelf wilde, want dat zo'n baby naar buiten drukken echt het meest verschrikkelijke in de wereld was

Maar goed, ergens heb ik ook altijd wel gedacht dat ik met de juiste persoon misschien toch wel waarschijnlijk weinig keus zou hebben en uiteindelijk hoogstwaarschijnlijk wel kinderen zou krijgen, want ik vind ze ontzettend leuk. Maar zo'n zwangerschap, dat bevallen, die poepluiers, die nachten doorhalen... Ik vind mijn oppasbaby's al zo'n gedoe soms en ben dan blij als ik ze weer veilig aan hun ouders kan overhandigen. Maar als ze in een goede bui zijn, of op hun kop zijn gevallen in ridderspel nummer zoveel en met een mega buil schuldig kijkend en huilend voor me staan dan smelt ik ook en vind ik het geweldig. Van mij mag dat stemmetje 'baby! baby!' in mijn hoofd ook best een flinke dreun krijgen en wakker worden na de overgang, want ik vind het zo'n onzin.

Ik bedoel, mijn gezond verstand zegt me dat de meest milieuvriendelijke oplossing (nou ja, na zelfmoord) het niet krijgen van kinderen is. Bovendien zijn er al zoveel, wat moet de wereld nu met nóg meer? Hoe vaak ik al niet heb gehoord dat 'jouw kinderen misschien wel de wereld gaan veranderen - stel nou dat je ze níet krijgt!'. Nou in dat geval, zal ik nooit weten dat ze misschien de wereld wel zouden hebben veranderd. Prima deal, toch?

Helaas, helaas. Ik ben ondertussen een bijzonder leuke jongen tegen het lijf gelopen en na de zoveelste droom over kinderen - met hem! Wat is er met me gebeurd?! :wow:

-moet ik helaas toch toegeven, dat ik het stemmetje nog geen dreun heb kunnen verkopen... in plaats daarvan wordt het alleen maar sterker. Gelukkig heb ik mijn gezond verstand nog, dat mij eraan herinnert dat ik nog een studie heb die nog wel wat jaren gaat kosten, nog op reis wil, nog dit wil, nog dat wil, pas 22 ben en bovendien... zwanger zijn, a la. Maar die baby uitpoepen? Iewl. Nee, dankjewel

**Geplaatst**: 15-06-16 15:40

Geplaatst: 15-06-16 15:40

Inmiddels ben ik 36 jaar, heb nooit een kinderwens gehad. Eierstokken zijn wel aanwezig, maar zijn nooit gaan rammelen. Het broedhok is inmiddels wel verwijderd vanwege medische redenen; inmiddels ben ik dus ook onvruchtbaar.
Gelukkig heeft mijn man ook geen kinderwens, dat is bij ons nooit een issue geweest.

Iedereen riep ook altijd "wacht maar af, jij verandert nog wel van mening". Of tegen mijn man "oh, maar je bent zó leuk met kinderen".
Maar nee, we zijn nooit van mening veranderd.

We hebben een heel fijn leven zo. Bang voor spijt ben ik niet, spijt is zinloos.

**Geplaatst**: 15-06-16 16:12

Geplaatst: 15-06-16 16:12

F_Orumster

Wegcijferen hoezo wegcijferen?????

Is maar net hoe flexibel ben je.
Ik heb tot nu toe niks bewust echt opgegeven
Voor alles was wel een reden

Maar jouw partner respecteert je niet.
Persoonlijk denk ik dat je wel kinderen wilt alleen niet nu en met deze man
Je denkt erover na dat zegt iets
Bij mijn exen hoefde ik niet eens na te denken sterker gesprek was al niet nodig

Mocht je vragen hebben kun je me altijd PB'en

**Geplaatst**: 15-06-16 17:46

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 15-06-16 17:46

Bij mij ging dat voorheen ook zo hoor, dat ik er zonder twijfel nee op zei. Vanaf mijn jeugd wist ik het al wel. Maar nu de relatie echt verbroken moet worden, neem ik het drieduizend keer in overweging. En dwing je je naar de positieve kanten te kijken. Ik heb niet zoveel punten aan de pro zijde: het lijkt me wel leuk om met ze te koken, ze te fotograferen, actieve dingen op vakantie zoals abseilen, en als ze dertig zijn. De rest mag iemand anders doen
:')

Ik ben vooral bang dat ik spijt krijg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-16 17:56

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-16 17:56

F_Orumster schreef:
Bij mij ging dat voorheen ook zo hoor, dat ik er zonder twijfel nee op zei. Vanaf mijn jeugd wist ik het al wel. Maar nu de relatie echt verbroken moet worden, neem ik het drieduizend keer in overweging. En dwing je je naar de positieve kanten te kijken. Ik heb niet zoveel punten aan de pro zijde: het lijkt me wel leuk om met ze te koken, ze te fotograferen, actieve dingen op vakantie zoals abseilen, en als ze dertig zijn. De rest mag iemand anders doen
Ik ben vooral bang dat ik spijt krijg.

In principe kan je ze tot hun 18de zo veel mogelijk naar de creche en daarna op een internaat sturen, dan ben je er in die tijd toch veel vanaf

.

Haha nee zonder gekheid, mijn ex wilde dus héél graag kinderen maar onze relatie liep voor de rest ook allesbehalve gezond. En twijfels hebben ook vaak toegeslaan, want als ik zwanger van hem zou zijn dan zou hij dit doen, en dat doen, en zo reageren, en zou hij nog meer van mij houden en...dan plots zou hij allerlei dingen kunnen doen en laten die hij nu niet deed, want dan zouden we "een gezinnetje" zijn. Maar ik kon alleen maar denken, en wat als jij je beloftes niet houdt? Wat als je nog steeds de dingen doet die ik zo haat? Waarom zou je opeens veranderen als ik "bewijs" dat ik echt van je hou omdat ik een gezin met je wil?

Godzijdank dat mijn oogkleppen zijn afgegaan. Ik weet nu alleszins dat ik mij bij mijn huidige partner héél anders voel en géén twijfels heb over zijn capaciteiten mocht ik ooit zwanger van hem zijn.
Als ik mij de vraag stelde bij mijn ex "zie ik mezelf met deze man in een stabiele evenwichtige gezinsrelatie?", dan moest ik zeggen "ik weet het niet, ik HOOP het".
Nu denk ik "ja, zeker".

**Geplaatst**: 15-06-16 18:29

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 15-06-16 18:29

Ik heb eigenlijk nooit een echte kinderwens gehad. Het was geen grote nee voor me, maar ik vond het wel prima zo. Toen ik op mijn 28e mijn man leerde kennen, ging er toch ineens wat rammelen. Gelukkig dacht mijn man er hetzelfde over kinderen.
Op mijn 30e is onze eerste geboren, op mijn 33e onze tweede en nu kan ik ieder moment bevallen van ons 3e kindje en ik ben nu 35.

Ik geniet enorm van ze, hoewel het best pittig is omdat mijn zoontje een beperking heeft. We wilden het ook bij 2 kinderen laten, maar we krijgen toch nog een kadootje.
Ik heb er heel erg aan moeten wennen in het begin van de zwangerschap, maar we zijn helemaal blij met dit kadootje.

**Geplaatst**: 15-06-16 18:32

Geplaatst: 15-06-16 18:32

Vanaf m'n 21e loopt het klokje, maar m'n vriend wilt er nog niet aan beginnen

Dus wachten we braaf nog een paar jaar..
Ben overigens 26 jaar.

**Geplaatst**: 15-06-16 18:38

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 15-06-16 18:38

Ik ben dol op kado'tjes......

**Geplaatst**: 15-06-16 18:38

Geplaatst: 15-06-16 18:38

F_Orumster schreef:
Bij mij ging dat voorheen ook zo hoor, dat ik er zonder twijfel nee op zei. Vanaf mijn jeugd wist ik het al wel. Maar nu de relatie echt verbroken moet worden, neem ik het drieduizend keer in overweging. En dwing je je naar de positieve kanten te kijken. Ik heb niet zoveel punten aan de pro zijde: het lijkt me wel leuk om met ze te koken, ze te fotograferen, actieve dingen op vakantie zoals abseilen, en als ze dertig zijn. De rest mag iemand anders doen
Ik ben vooral bang dat ik spijt krijg.

spijt om ze te krijgen of spijt om ze niet te krijgen?

**Geplaatst**: 15-06-16 18:43

Geplaatst: 15-06-16 18:43

Ik ben bijna 28, altijd een kinderwens gehad maar nog nooit het gevoel gehad dat het 'tijd' is. Toen ik 23 was begon mijn ex over kinderen. Toen dat hoge woord er uit was vloog alles op me af, schoten mijn eierstokken op slot en ben ik me hard gaan afvragen of ik dit leven wilde. Mijn relatie uiteindelijk beëindigd (niet om de kinderen maar omdat ik me realiseerde dat ik niet gelukkig was).
Inmiddels ruim 2 jaar een fantastische man aan mijn zijde en we zijn nu op huizenjacht. We houden wel rekening met kinderwens qua buurt en ruimte. Maar ik voel me mentaal nog steeds niet toe aan kinderen of zwanger worden. Ik wil nog zoveel zien en doen. Wie weet komt het vanzelf. Maar ik heb tot dusver geen haast.

**Geplaatst**: 15-06-16 18:49

Geplaatst: 15-06-16 18:49

Als je kunt lief hebben, ben je eind op weg F_Orumster.

Kinderen emotioneel verwaarlozen is echt een zonde. Elk kind moet liefde kunnen ontvangen.
Hoe je gaat worden en gedragen weet je pas als je een kindje hebt.
Maar een liefdevolle partner waar je nu op kan rekenen en bouwen is toch wel een pluspuntje.

Mijn partner en ik zijn gelijkwaardig kwa baby doen we evenveel helaas ziet mijn partner de baby iets meer omdat ik werk en flinke reistijd heb daardoor heeft hij elke ochtend papa-ochtend.
Maar je moet samen wel een eenheid vormen wil je dit laten slagen.

Ik zou never nooit niet mijn leven opofferen omdat mijn partner een kindje wilt.
Maar met de juiste man wil je ineens consessies doen is mijn ervaring

**Geplaatst**: 15-06-16 20:54

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 15-06-16 20:54

Als kind wilde ik al niet met poppen spelen en nu de 40 in zicht komt nog nooit een enkele rammel gevoeld. Ik vind kinderen gewoon niet leuk. Punt.
Gelukkig nu het stadium van 'dat komt bij jou nog wel" wel voorbij.

Nee, ik hou van mijn eigen leven te leiden en ik wil dat niet veranderen.

**Geplaatst**: 15-06-16 23:10

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 15-06-16 23:10

Of gewoon bot reageren :')

dan vragen mensen het ook nooit meer "Statistisch is de kans groter dat ik....." en toen waren ze geshockeerd en stil :p

**Geplaatst**: 15-06-16 23:20

Geplaatst: 15-06-16 23:20

Geen kinderwens

Maar ik merk wel stiekum dat ik kinderen vanaf jaar of 2/3 steeds leuker ga vinden. En dat beangstigd mij wel soms omdat ik geen kinderen wilt. Maar toch spook soms in me gedachte hoe zou het zijn om zwanger te zijn?? Misschien komt her omdat in mijn leef omgeving baby's worden geboren of vriendinnen bezig zijn met zwanger worden

**Geplaatst**: 15-06-16 23:22

Geplaatst: 15-06-16 23:22

Ik mis een optie.
Ik had wel een kinderwens maar toen bleek dat ik niet in staat ben ze te krijgen.
Ik heb wel een maandelijkse periode (zeer onregelmatig )maar geen eisprong.
Dus toen moest ik accepteren dat ik nooit moeder zou worden. Dat was een lastige periode omdat het leek alsof iedereen in mijn omgeving zwanger was of achter de kinderwagen liep.
Nu heb ik dat inmiddels geaccepteerd en heb ik er vrede mee.

Jij had wel/geen kinderwens..

Nomineer dit bericht ×