Bokt.nl

**Geplaatst**: 26-05-16 22:59

Geplaatst: 26-05-16 22:59

Cynn schreef:
Ik weet uit ervaring dat er inderdaad regelmatig het één en ander misloopt bij het o.a. het GGZ, maar dat zijn ook maar mensen.. maar dat ze geweigerd werd voor opname terwijl ze zelf aangaf (en omgeving) dat het zo slecht ging.. Daar sta ik wel even verbaasd van.

Je moet gewoon wachten tot er plek voor je is, hoe vervelend ook maar vol is vol bij zulk soort instellingen.

**Geplaatst**: 26-05-16 23:00

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 26-05-16 23:00

Men kan ze moeilijk opstapelen, hoe frustrerend het ook is. De overheid moet meer plaatsen creëren, de centra's die vol zitten, kunnen er niet aan doen dat er te weinig opvang is.

**Geplaatst**: 26-05-16 23:03

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 26-05-16 23:03

Dan maar in een cel stoppen. Hoe onmenselijk het ook is. Wanneer iemand 3 keer dreigt zichzelf te doden lijkt mij dat de enige oplossing

**Geplaatst**: 26-05-16 23:04

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 26-05-16 23:04

En die zitten niet overvol?

**Geplaatst**: 26-05-16 23:04

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 26-05-16 23:04

En als iemand écht wil gaan, dan vinden ze wel een weg. Of je ze opsluit of niet.

**Geplaatst**: 26-05-16 23:06

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 26-05-16 23:06

bij die vriend van mij ging het niet over of er plek was, ging er echt over dat ze er geen noodzaak van in zagen

**Geplaatst**: 27-05-16 00:19

Geplaatst: 27-05-16 00:19

Toch maar even ook die docu gekeken......

En dus erg herkenbaar, mijn moeder werd in eerste instantie ook gewoon een beetje aan haar lot over gelaten en zelfs nu nog, na een traumatische tweede mislukte poging moet ik soms bijna al mijn energie steken in het laten communiceren en echt helpen van de hulpverleners. Het is soms echt te triest voor woorden hoor!

Ten tweede is (poging tot) suicide zeker niet in alle gevallen egoïstisch, omdat de insteek van het slachtoffer juist vaak is dat de wereld ook beter af is zonder haar/hem. Dus de gedachte zelf zal vast niet egoïstisch zijn. Alleen doordat in veel gevallen de psychische problematiek die er voor zorgt dat diegene suïcidaal is er voor zorgt dat die persoon meer met zichzelf en de problemen bezig is, zou je het ook weer wel egoïstisch kunnen noemen. Zal vast per geval verschillen dus en het is naar mijn mening veel te kort door de bocht om alle gevallen over één kam te scheren en te zeggen dat het egoïsme is. Over gevolgen voor hulpverleners of omstanders wordt niet altijd nagedacht omdat het besef daarvan ook nog wel eens verminderd is in de staat waarin men dan verkeert namelijk. Om over eventuele nabestaanden nog maar niet te beginnen....

maar nogmaals, in veel gevallen zal diegene daar ook gewoon niet bij stilstaan en kan je niet zomaar van bewust egoïsme spreken.

En een psychiatrisch patiënt kan blijkbaar zijn of haar hulpverleners goed op het verkeerde been zetten soms, toen wij de PAAZ waar mijn moeder net weer opgenomen was, toch maar even gingen inlichten over haar mislukte tweede poging en vertelden dat ze voorlopig even in een ander ziekenhuis zou verblijven op een iets andere afdeling, hebben we niets anders gehoord dan: dit hebben we nooit aan zien komen..... en: ze ging zo netjes aangekleed de deur uit, zo vrolijk.... Tja....

**Geplaatst**: 27-05-16 00:28

Geplaatst: 27-05-16 00:28

SandravdB schreef:
bij die vriend van mij ging het niet over of er plek was, ging er echt over dat ze er geen noodzaak van in zagen

Idd, de hulp is een lachertje. Mijn broer was een jaar of tien lang suïcidaal en heeft het in sommige perioden maanden lang elke nacht wel geprobeerd of zich zelf zo diep gesneden dat het gehecht moet worden. De nachten waren standaard in te delen:
23:00 zeer gestrest
01:00 schreeuwen
01:30 eerste snijwonden waarna vaak de eerst poging volgde
02:30 ziekenhuis en wachten op de hulpverlener
05:00 hulpverlener kwam aankakken broer was rustig manipuleerde de hulpverlener en hup weer naar huis.

Ja, alles geprobeerd. Zelfs dwang opnames. Niets lukte, terwijl hij niet alleen een gevaar voor zichzelf maar ook voor de omgeving was. Het was nml nog 'niet serieus genoeg'.

**Geplaatst**: 27-05-16 00:43

Geplaatst: 27-05-16 00:43

Hoe vaak ik 's ochtends om 6/7 uur de deur uitging na een nacht drama, stennis en/of een suïcide poging. Ze kickten me gewoon het ziekenhuis of de crisisdienst uit. Ik nam tijd en plek in van iemand die wel zorg 'verdiende' omdat die echt problemen had en de spoeddienst al druk genoeg was. Dat lieten de dokteren mij vaak genoeg merken. Ik werd behoorlijk bruut aangepakt, wat de problematiek alleen nog maar erger maakte. Blijkbaar was een overdosis of snijden alleen maar een manipulerende schreeuw om aandacht en heus geen echte poging om zelfmoord te plegen. Dat ik opgenomen wilde worden was ook alleen maar aandacht schreeuwerij en echt niet nodig, want echt een serieuze poging zou ik vast niet doen. Ik moest verantwoordelijk zijn voor mijn eigen acties en zelf maar zorgen dat ik niets deed net zoals Linda in de genoemde docu. Die docu bracht behoorlijk wat terug vandaag. Autonome hulpverlening was dat. Dat kon ik vast wel. Ik bedoel, elk labiel persoon kan dat vast heel goed. Ook als de persoon in kwestie zelf roept dat ze zichzelf niet meer vertrouwt en bang is voor wat er kan gebeuren. Ik zou vast niets doen. Totdat ik wel van die brug sprong natuurlijk, in een serieuze poging, en het geluk van de wereld heb dat ik dat overleefd heb.

Maar goed, om alleen maar te zeggen dat zorg, hulpverlening en alles erom heen ook vaak genoeg steken laat vallen omdat het niet word begrepen of omdat ze het niet serieus nemen.

Ik weet niet of opname uiteindelijk iets had kunnen voorkomen, misschien was het uitstel geweest van het onvermijdelijke. Maar toch, dat men zo moet schreeuwen om hulp, om toch naar huis te worden gestuurd, is belachelijk en dat is een behoorlijk grote inschattingsfout van de instanties. Met mij en met vele anderen die depressieve problematiek hebben of hebben gehad.

Het is allemaal niet serieus genoeg totdat je of dood bent door een gelukte poging of zo zwaar gewond dat ze niet anders meer kunnen dan het serieus nemen.

**Geplaatst**: 27-05-16 01:21

Geplaatst: 27-05-16 01:21

Bizar die verhalen.
Ik snap het echt niet, toen ik ziek was en zo depressief heb ik nooit ook maar overwogen het te proberen.
Wel had ik besproken dat als er echt geen oplossing zou zijn, en dan praat ik niet over een opwelling, puur realistisch dat ik zo geen 40 hoefde te worden.
Maar nooit heb ik het overwogen, wel kon ik me ineens verplaatsen in mensen die het wel gedaan hebben, maar dat zegt niet dat ik het zou doen.
Maar bij mijn moeder stond het privenummer van de psychiater in de telefoon, ze wilen mij uit huis hebben maar de psychiater heeft dat kunnen voorkomen.
Mijn ouders waren capabel genoeg vond ze, jeugdzorg vond van niet.
Maar in dit geval hadden ze mij zonder morren op willen nemen, terwijl ik het nooit overwogen heb.
En iemand die echt een bedreiging voor zichzelf vormt en alarm slaat word keihard genegeerd? Heel vreemd.

Overigens werd bij mij wel keihard genegeerd dat mijn fysieke klachten mogelijk een oorzaak hadden, in plaats van het te gooien op tussen de oren.
Dus daar ben ik dan weer woest over geweest.
Ik wist namelijk dat ik gewoon ziek was maar kon niks bewijzen.
Het kwam namelijk behoorlijk out of the blue, ik veranderde ineens in een paar weken van blij en gezond naar ziek, gewrichts/spierpijn en angstaanvallen.
Het enge was dat artsen mij niet meer serieus namen omdat het psychisch zou zijn.
Uiteindelijk weten we wat het is, er zijn excuses gemaakt en mijn huisarts neemt me nu wel heel serieus met de behandeling die ik doe.
Het is 'goed' afgelopen, maar dit foutje had mij ook een rolstoel op kunnen leveren of mijn dood, nu blijft het zeer goed mogelijk bij chronisch ziek blijven.
Dus qua schreeuw om hulp en dat niet krijgen herken ik, op een net even ander vlak.

**Geplaatst**: 27-05-16 01:24

Geplaatst: 27-05-16 01:24

chanel1985 schreef:
En die zitten niet overvol?

In Nederland niet.

**Geplaatst**: 27-05-16 02:02

Geplaatst: 27-05-16 02:02

purny schreef:
Dan maar in een cel stoppen. Hoe onmenselijk het ook is. Wanneer iemand 3 keer dreigt zichzelf te doden lijkt mij dat de enige oplossing

Meen je dit?
Iemand in de cel stoppen omdat men blijkbaar móet leven. Willen of niet, desnoods in een cel?
Wáárom in vredesnaam?

**Geplaatst**: 27-05-16 02:13

Geplaatst: 27-05-16 02:13

Ja, dat gaat helpen. Met zoiets bereik je alleen maar ontzettend veel psychische schade voor de op persoon in kwestie. Word het alleen maar erger door en als het probleem niet goed word aangepakt is het puur en alleen uitstel. Wil je iemand in een cel stoppen tot die een natuurlijke dood lijd dan? Alleen maar omdat ze ziek zijn. Psychisch ziek, maar nog steeds gewoon ziek. Ze hebben hulp nodig en geen straf.

Dat je dit maar zelfs durft uit te spreken. Je hebt totaal geen idee waar je het over hebt.

**Geplaatst**: 27-05-16 04:48

Geplaatst: 27-05-16 04:48

purny schreef:
Dan maar in een cel stoppen. Hoe onmenselijk het ook is. Wanneer iemand 3 keer dreigt zichzelf te doden lijkt mij dat de enige oplossing

Kijk anders even de docu die ik op de vorige pagina heb gepost.
Deze mevrouw werd 5 maanden lang naakt in een isoleercel gehouden omdat ze een gevaar voor zichzelf was.
Wat vind jij daarvan?

Ook een oplossing?

**Geplaatst**: 27-05-16 08:31

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 27-05-16 08:31

Mijn vader heeft ook al een paar keer zelfmoord proberen te plegen, heeft psychiatrische problemen. zware depressies, psychosses, narcistisch, alcoholist. Heeft al verschillende keren lange periodes in de psychiatrie gezeten.
Nu is hij weer aan het afglijden maar hem opgnomen krijgen is iets anders. Bij hem is het letterlijk wachten tot hij zwaar ziek is, de laatste keer was hij bijna gestorven en heeft hij op intensieve zorgen gelegen. Of tot hij psychisch zo ver weg is dat hij catatonisch is en niet meer kan tegenwerken.

Tot het zo ver is hij een meester in dokters en psychiaters om de tuin leiden dat hij alles onder controle heeft. Dan mogen wij als familie nog zoveel zeggen, haalt niets uit. Mijn vader weerlegt dat allemaal en hoogstes moet hij een keer meer terug naar de psychiater maar die draait hij dan ook zo rond zijn vinger, dat het meestal bij één keer blijft.

Een mens moet ook geholpen willen worden, en tegenwoordig is een gedwongen opname absoluut niet simpel, zeker niet als de persoon zich heel goed voor kan laten komen, terwijl dat niet zo is. Men kan dan iemand zien als geen gevaar voor zichzelf of andere, terwijl dat wel zo is.

**Geplaatst**: 27-05-16 08:44

Geplaatst: 27-05-16 08:44

Mensen die zo graag (en ook lange tijd) uit het leven willen stappen zouden wat mij betreft recht hebben op euthenasie. Ook zij zouden op een humane manier het leven mogen verlaten als leven een lijdensweg geworden is. En niet tot ze tot wanhoop gedreven worden om dan bijv maar onder een trein te springen

Edit: kosten wat kost deze mensen in leven willen houden (omwille van andere) vind ik onmenselijk

**Geplaatst**: 27-05-16 08:48

Geplaatst: 27-05-16 08:48

Of je belt de HAP omdat je de crisisdienst nodig hebt omdat iemand voor je neus op het punt staat een zelfmoordpoging te ondernemen en ze kunnen je niet helpen omdat je de geboortedatum van die persoon niet weet _-:(

. Ik wist wel naam en adres maar dat was niet voldoende. Toen maar de politie gebeld en die kwamen gelukkig wel.

**Geplaatst**: 27-05-16 09:01

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 27-05-16 09:01

Zie nu dit bericht. Hier is gisteravond weer iemand van mijn flat gesprongen. Het is de hoogste hier in de buurt.. Dit keer heb ik er weinig van meegekregen, maar dan heb ik toch wel erg veel vragen nu.. Man/vrouw, oud/jong, woonde ze hier zelf ook of kwam ze elders vandaan? Het is niet de eerste keer dat het hier gebeurd, maar als ik die vragen voor mezelf kan beantwoorden ben ik toch wel een stuk rustiger in mijn hoofd en nu ga ik er alleen maar over nadenken..

**Geplaatst**: 27-05-16 09:03

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 27-05-16 09:03

Och... Jeetje. Heel veel sterkte.

Waarom is altijd zo moeilijk, vaak weten vrienden en familie niet eens het waarom.

**Geplaatst**: 27-05-16 09:17

Geplaatst: 27-05-16 09:17

Of zelfmoord egoïstisch is ? Nee dat vind ik niet. Mijn moeder heeft 19 jaar geleden de keus gemaakt om er een eind aan te maken. Ik was 2, mijn broer 5 en m'n zus 8. Ja heel triest voor ons en een zware periode voor mijn vader, opa en oma. Maar ik heb heel veel respect ervoor. Ze is beide broers verloren aan kanker en een ongeluk en ze heeft zelf meerdere miskramen gehad in een vergevorderd stadium. Als je dan al van jezelf geen prater bent, erg verlegen en onzeker, snap ik zo goed dat je geen levenslust meer hebt.

Ik denk zelf dat het leven met een depressieve moeder voor mij zwaarder was dan een leven zonder, en ja tuurlijk mis ik haar wel.

Ik zeg altijd maar zo: baas over eigen lichaam

**Geplaatst**: 27-05-16 12:53

Geplaatst: 27-05-16 12:53

Wat ook nog eens erg vervelend is overigens, is dat antidepressiva soms als bijwerking in de bijsluiter hebben staan dat je er suicidaal van kan worden....

Ik denk ook niet dat je die gevoelens als patiënt gewoon even tegen kan houden, maar aan de andere kant is een gesloten opname nu eenmaal vaak ook niet bevorderlijk voor het gevoel van welzijn van de patiënt dus het blijft echt complexe materie.
Neemt niet weg dat ik nog steeds meemaak dat de mensen die in de diverse zorginstellingen werken niet allemaal even sterk geïnteresseerd zijn in het werkelijke welzijn van hun patiënten. Er zijn er echt bij die ik wel eens flink door elkaar heb willen rammelen!

**Geplaatst**: 27-05-16 16:20

Geplaatst: 27-05-16 16:20

maximuss schreef:
Wauw en ineens ben ik waardeloos in mijn job ... Qua oordelen kan dit tellen... En met "iemand kandidaat" bedoel ik dat iedereen hier gerust eens in mijn plaats mag gaan zitten op dat dak en dan kun je oordelen of ik mijn job ken of niet (en doe het een keer of vijftig en dan gaan we elkaar mss beter begrijpen). Ik begrijp heel goed dat het een coping- mechanisme is om elke zelfmoordenaar als een trieste mens te bekijken. Qua statistieken: tenzij je er tientallen hebt meegemaakt kun je geen algemeenheden verkondigen, ook niet als je het een paar keer van heel dichtbij hebt meegemaakt. Voor de rest zijn de meeste hier heel subjectief omdat ze zelf al een keer in de rol van getroffen naaste geduwd zijn.
Persoonlijke betrokkenheid van hulpverleners, dt is om problemen vragen: betrokken zijn tot het einde van de interventie en daarna hoofd leeg en naar de volgende want je zult maar de volgende patiënt zijn die een ambu nodig heeft en pech heeft dat de hulpverleners met hun hoofd ergens anders zitten...

@ hierboven: wil je weten hoe kwaad de vriendin reageerde? En hoeveel "respect" zij nog had? Qua volledig beeld, is goed uitgespit door de politie. Maar het is mss idd beter om jullie illusies in stand te houden ...

door jouw reacties begin ik steeds beter te snappen waar de schoen wringt.
Dus mensen met andere ervaringen/meningen dan jij hebben een copingmechanisme nodig..lekker makkelijk..kun je ook inhoudelijk ingaan op argumenten?
Ik geloof ook heus dat er mensen zijn die vanuit een narcistische persoonlijkheid of eenvoudig wraak zoiets doen, hoor...maar t merendeel zit gewoon echt met zichzelf in de knoop. En ook als je tientallen hebt meegemaakt kun je geen algemeenheden verkondigen...dat isdus precies wat ik beschreef als deel vh probleem: mensen zijn geen statistieken. elk wezen is uniek. Dan schoffel je nog een aantal meningen onderuit omdat ze zelf zoiets mee hebben gemaakt en dus niet objectief zijn...zou het ook kunnen dat jij niet geheel objectief bent doordat het je toch wat doet? al is het maar de reacties vd achterblijvers? Voor mij bij mijn moeder is het 20 kaar geleden. en ik ben heel objectief. tuurlijk hield ik van haar, en ik zag ook dat zij alles voor ons wilde doen en heel graag wilde dat iedereen gelukkig was. de werkelijkheid? ze maakte ins leven tot een hel door haar ziekte (en nee..daar ben ik niet meer boos om maar is wel een feit). Er is een verschil tussen persoonlijke betrokkenheid en professionele betrokkenheid/respect. Overigens vind ik dat je juist NIET professioneel bezig bent als je hoppa next!! Het is nl onmogelijk dat het je niks doet als je hulp verleent bij zoiets en eerlijk gezegd lees ik dat ook door in jouw berichten. Je hebt een vrij uitgesproken stellige mening over zelfmoordenaars die je imo niet zo hard zou verdedigen als je zoals jij zegt compleet neutraal zou zijn. Professioneel is om die gevoelens te onderzoeken, toelaten en dan kun je verder (en nee...natuurlijk niet op weg naar een hartaanval). De opmerking over de ex zegt me alleen maar hoeveel jii nog moet leren of dat je echt snel ander werk moet gaan doen (niet omdat je niet goed zou zijn..dat weet ik niet...je kunt wel een kei zijn in je werk, maar wel omdat je alleen maar stoer aan het doen bent imo en ik voorzie dat op een gegeven moment gevoelens met je op de loop zullen gaan (maar hee..wie ben ik..ik typ enkel op wat ik lees). Boosheid is nl een volslagen normale 1e reactie...maar een nabestaande wil echt niet!!! dat een gulpverlener daarin meegaat. Daarbij vind ik dat je dit dus absoluut niet mag gebruiken als argument in deze discussie omdat het de persoonlijke gevoelens van mensen betreft op een zeer kwetsbaar moment...waarbij woede vaak ook nog een manier is om eerst te overleven

**Geplaatst**: 27-05-16 17:10

Geplaatst: 27-05-16 17:10

@ IHN: depressie is meestal een uiting van een onderliggend (psychisch) probleem en daardoor niet vaak de directe oorzaak van zelfmoord.
En ja, voor hulpverleners is het idd hoppa next, iets anders kun je je nl niet permitteren tijdens een dienst. Stoer, totaal niet, wel noodzakelijk en af en toe is de crash heel dichtbij maar daar hebben wij dan onze eigen copingmechanismen voor. En ja, de spoken in je hoofd blijven altijd bij je, ik kan me elk dood gezicht nog herinneren en de stad is gevuld met spoken en geesten. Dat moet je gewoon aanvaarden.
Verder praten de meeste hier met heel veel emotie over dit onderwerp omdat ze er in een andere setting mee te maken gehad hebben.
Als wij ter plaatse komen bij een gelukte poging dan hebben wij na de vaststelling idd alleen nog oog voor de nabestaanden en dan gaat het professionele medeleven ook gewoon naar de nabestaanden, hoe zij ook reageren. En ja, als je soms hoort in welke (materiële) put/ miserie ze hun nabestaanden achterlaten, dan flitst er het één en ander door je hoofd. Dat heeft niks te maken met initiële boosheid na het verlies maar alles met het objectieve sommetje van eigendom en schulden.
En uiteindelijk, hoe je het ook draait of keert, er zijn nu eenmaal mensen die het leven niet aankunnen (ergens kun je dan weer beginnen over Nature/ nurture) en die gewoon een gigantische doodswens hebben. Die zelfs met alle mogelijke hulp niet geholpen kunnen worden en ja, dan zou het beter zijn om een mooi gereguleerde oplossing te kunnen bieden.

**Geplaatst**: 27-05-16 17:24

Geplaatst: 27-05-16 17:24

maximuss schreef:
@ IHN: depressie is meestal een uiting van een onderliggend (psychisch) probleem en daardoor niet vaak de directe oorzaak van zelfmoord.
En ja, voor hulpverleners is het idd hoppa next, iets anders kun je je nl niet permitteren tijdens een dienst. Stoer, totaal niet, wel noodzakelijk en af en toe is de crash heel dichtbij maar daar hebben wij dan onze eigen copingmechanismen voor. En ja, de spoken in je hoofd blijven altijd bij je, ik kan me elk dood gezicht nog herinneren en de stad is gevuld met spoken en geesten. Dat moet je gewoon aanvaarden.
Verder praten de meeste hier met heel veel emotie over dit onderwerp omdat ze er in een andere setting mee te maken gehad hebben.
Als wij ter plaatse komen bij een gelukte poging dan hebben wij na de vaststelling idd alleen nog oog voor de nabestaanden en dan gaat het professionele medeleven ook gewoon naar de nabestaanden, hoe zij ook reageren. En ja, als je soms hoort in welke (materiële) put/ miserie ze hun nabestaanden achterlaten, dan flitst er het één en ander door je hoofd. Dat heeft niks te maken met initiële boosheid na het verlies maar alles met het objectieve sommetje van eigendom en schulden.
En uiteindelijk, hoe je het ook draait of keert, er zijn nu eenmaal mensen die het leven niet aankunnen (ergens kun je dan weer beginnen over Nature/ nurture) en die gewoon een gigantische doodswens hebben. Die zelfs met alle mogelijke hulp niet geholpen kunnen worden en ja, dan zou het beter zijn om een mooi gereguleerde oplossing te kunnen bieden.

kijk. zo begrijp ik je beter. En ben het idd met je eens wb van gereguleerde oplossing.
Depressie is overigens wel degelijk een op zichzelf staande ziekte...zijn hier in dl hele klinieken speciaal voor opgericht. Bij mijn ma was dit overigens niet zo (veel meer ad hand), maar het kan ook gewoon op zichzelf staan en dan zelfs met verschillende oorzaken (winterdepressie door gebrek aan daglicht, depressie door omgevingsfactoren (bij deze vorm spelen idd vaak meer zaken) maar ook gebrek aan bepaalde stoffen waardoor er een chemische disbalans ontstaat.
Ik ken iemand die dat heeft. Met meds...perfect. Liet ze ze staan ging het binnen no time fout. Puur door een rottig stofje.

**Geplaatst**: 27-05-16 17:32

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 27-05-16 17:32

En die disbalans is dan ook gewoon een fysieke oorzaak wat zich uit in depressie. Winterdepressie is ook weer zo'n tekort. Maaridd depressie is een heel breed begrip.

Nomineer dit bericht ×