Bokt.nl

_love12_ schreef:

Zo dacht ik er ook altijd over, als ik iemand erover hoorde was mijn antwoord altijd: Ach dan laat je het toch weghalen?
Nu ben ik zelf 17 (over 3 weken 18) en 14 weken zwanger, vanaf het moment dat wij het wisten beide geen moment getwijfeld en besloten er voor te gaan. Het was bij ons totaal niet gepland maar waarschijnlijk is het 'fout' gegaan op het moment dat ik van pil wisselde (dokter had gezegd dat hij gewoon goed beschermde ondanks de wissel dusja..)
Ondanks dat we beide zo jong zijn (ik nu 17, hij 19) weten we heel goed wat ons te wachten staat en ook dat het niet altijd makkelijk zal zijn, maar waar een wil is is een weg!

SophievdV schreef:

Dat ik mijn kind veel dingen ontzeg? Hoe kom je daarbij?

czarina schreef:

Persoonlijk denk ik dat het meer karakterafhankelijk is dan leeftijds afhankelijk. Soms zie je 30jarigen waarbij je denkt wat er ooit van terecht moet komen en 19 jarigen die het allemaal prima op orde hebben.
Kwa stabiliteit weet je het toch niet. Je kan allebei alles prima op orde hebben en plots baan verliezen, scheiden, verongelukken, noem maar op. Dan is het ideaalbeeld ook niet meee goed .
En wanneer een kind liefde, een veilig thuis en warm bed heeft is het tevreden. Het zijn de ouders die de ogen bij anderen uit willen steken door 4 sporten, de duurste kleding en de beste schoolresultaten willen.

Kwa zwangerschap weet je het niet, ik was(ongepland,dwars door de pil) zwanger op mijn 23ste dat floot ik door, op mijn 26 gepland was het werkelijk lichamelijk een hel en nu op mijn 32ste (weer een verrassing) moet ik smiddags echt slapen om het te trekken. Abortus word erg licht over gedacht soms. Als je voor de keuze staat is het geestelijk erg zwaar. Deze keer riep alles nee nee nee geen 3de op dit moment, ik ga voor overtijdsbehandeling, maar jeetje dat is zwaar. Alleen de afwegingen al.
Bij ons is nummer 3 nu dus ook zeer welkom

Emmaa_ schreef:

_love12_ schreef:

Zo dacht ik er ook altijd over, als ik iemand erover hoorde was mijn antwoord altijd: Ach dan laat je het toch weghalen?
Nu ben ik zelf 17 (over 3 weken 18) en 14 weken zwanger, vanaf het moment dat wij het wisten beide geen moment getwijfeld en besloten er voor te gaan. Het was bij ons totaal niet gepland maar waarschijnlijk is het 'fout' gegaan op het moment dat ik van pil wisselde (dokter had gezegd dat hij gewoon goed beschermde ondanks de wissel dusja..)
Ondanks dat we beide zo jong zijn (ik nu 17, hij 19) weten we heel goed wat ons te wachten staat en ook dat het niet altijd makkelijk zal zijn, maar waar een wil is is een weg!

Maar het kan toch heel goed zijn dat er mensen zijn die daar anders over denken? Ik weet wel zeker dat ik een abortus zou laten plegen, want ik weet dat ik een kindje op dit moment echt 0 te bieden heb. Geen afgeronde opleiding, geen baan, woon in een studentenhuis en zou dan dus terug naar mijn ouders moeten... Dat vind ik gewoon geen geldige basis voor een kind.

Magrathea schreef:

czarina schreef:

Persoonlijk denk ik dat het meer karakterafhankelijk is dan leeftijds afhankelijk. Soms zie je 30jarigen waarbij je denkt wat er ooit van terecht moet komen en 19 jarigen die het allemaal prima op orde hebben.
Kwa stabiliteit weet je het toch niet. Je kan allebei alles prima op orde hebben en plots baan verliezen, scheiden, verongelukken, noem maar op. Dan is het ideaalbeeld ook niet meee goed .
En wanneer een kind liefde, een veilig thuis en warm bed heeft is het tevreden. Het zijn de ouders die de ogen bij anderen uit willen steken door 4 sporten, de duurste kleding en de beste schoolresultaten willen.

Kwa zwangerschap weet je het niet, ik was(ongepland,dwars door de pil) zwanger op mijn 23ste dat floot ik door, op mijn 26 gepland was het werkelijk lichamelijk een hel en nu op mijn 32ste (weer een verrassing) moet ik smiddags echt slapen om het te trekken. Abortus word erg licht over gedacht soms. Als je voor de keuze staat is het geestelijk erg zwaar. Deze keer riep alles nee nee nee geen 3de op dit moment, ik ga voor overtijdsbehandeling, maar jeetje dat is zwaar. Alleen de afwegingen al.
Bij ons is nummer 3 nu dus ook zeer welkom

Sorry maar dt vind ik altijd zo'n gezwets. Ongeveer je eerste levensbehoefte in dat rijtje ontbreekt, namelijk 'een volle maag'. Verder kan je nog zo lief zijn voor je kinderen maar als ze nooit eens mee kunnen op schoolreisje of nooit eens speelgoed hebben wat ze graag willen dan blijft dat ook niet lang leuk voor ze. Om maar te zwijgen over pesterijen etc.

Gianti schreef:

SophievdV schreef:

Ik snap wel dat je dit zo beredeneert, maar pas als je voor de keuze staat weet je echt hoe het voelt om die keuze te moeten maken. Denk niet dat je de eerste zou zijn die toch nog van gedachten verandert Die hormonen doen wat met je Al wil ik absoluut niet beweren dat je van gedachten zou veranderen. Punt is: je weet het niet.

Het is dus heel gemakkelijk om te roepen "Ik zou... doen", maar feitelijk weet je het pas echt als je zelf in die situatie zit.

Als ik zelf nu zwanger zou raken zou mijn ratio ook zeggen dat ik een abortus moet plegen. Maar ik weer wel zeker dat mijn gevoel daar veel moeite mee zou hebben

Ik kan met mijn kop er niet bij dat je je gevoel achterna gaat en weer dat je kind heel veel dingen daardoor moet gaan ontzeggen (schoolreisjes bijv) of bedelen ervoor.

Gianti schreef:

SophievdV schreef:

Dat ik mijn kind veel dingen ontzeg? Hoe kom je daarbij?

Waarom heeft hier de meeste de neiging om gelijk persoonlijk te maken. Ik heb het over mensen die weten dat ze totaal niet kunnen trekken financieel en jij begint dat hormonen niet makkelijk maken. Waarop ik simpel zeg dat ik niet snap dat je hormonen boven kennis stelt. Simpel combi van 2 en nergens iets van jou erbij

Gianti schreef:

Als jij nooit mee kan naar iets dan wordt je een buitenstaander. Want jij mist ook de pleziertjes, inside jokes etc. Dan wordt je ook veel sneller buitengesloten en gepest.

Ik snap ook niet dat je kind neemt met in het achterhoofd "kan toch bij instantie terecht". Ik vind die instanties voor mensen die onverwacht zoveel slechter hebben gekregen en niet die vooraf al weten en willen weten nog doen

@sophiev: ik reageer op jou dat jij erover hebt dat hormonen niet makkelijker maken, ik ga echt niet terug lezen of jij ergens hebt gezegd hoe je der financieel bij stond etc

Magrathea schreef:

czarina schreef:

Persoonlijk denk ik dat het meer karakterafhankelijk is dan leeftijds afhankelijk. Soms zie je 30jarigen waarbij je denkt wat er ooit van terecht moet komen en 19 jarigen die het allemaal prima op orde hebben.
Kwa stabiliteit weet je het toch niet. Je kan allebei alles prima op orde hebben en plots baan verliezen, scheiden, verongelukken, noem maar op. Dan is het ideaalbeeld ook niet meee goed .
En wanneer een kind liefde, een veilig thuis en warm bed heeft is het tevreden. Het zijn de ouders die de ogen bij anderen uit willen steken door 4 sporten, de duurste kleding en de beste schoolresultaten willen.

Kwa zwangerschap weet je het niet, ik was(ongepland,dwars door de pil) zwanger op mijn 23ste dat floot ik door, op mijn 26 gepland was het werkelijk lichamelijk een hel en nu op mijn 32ste (weer een verrassing) moet ik smiddags echt slapen om het te trekken. Abortus word erg licht over gedacht soms. Als je voor de keuze staat is het geestelijk erg zwaar. Deze keer riep alles nee nee nee geen 3de op dit moment, ik ga voor overtijdsbehandeling, maar jeetje dat is zwaar. Alleen de afwegingen al.
Bij ons is nummer 3 nu dus ook zeer welkom

Sorry maar dt vind ik altijd zo'n gezwets. Ongeveer je eerste levensbehoefte in dat rijtje ontbreekt, namelijk 'een volle maag'. Verder kan je nog zo lief zijn voor je kinderen maar als ze nooit eens mee kunnen op schoolreisje of nooit eens speelgoed hebben wat ze graag willen dan blijft dat ook niet lang leuk voor ze. Om maar te zwijgen over pesterijen etc.

_love12_ schreef:

Gianti schreef:

Als jij nooit mee kan naar iets dan wordt je een buitenstaander. Want jij mist ook de pleziertjes, inside jokes etc. Dan wordt je ook veel sneller buitengesloten en gepest.

Ik snap ook niet dat je kind neemt met in het achterhoofd "kan toch bij instantie terecht". Ik vind die instanties voor mensen die onverwacht zoveel slechter hebben gekregen en niet die vooraf al weten en willen weten nog doen

@sophiev: ik reageer op jou dat jij erover hebt dat hormonen niet makkelijker maken, ik ga echt niet terug lezen of jij ergens hebt gezegd hoe je der financieel bij stond etc

Haha dat vind ik wel een beetje erg overdreven gezegd. Denk je dat er mensen een kind zullen nemen met het idee 'kan toch bij instantie terecht'. Nee. Maar dannog zijn ze er wel voor als het nodig zou zijn.
en er valt genoeg te regelen voor schoolreisjes en datsoort dingen, zoals ik al eerder zei: waar een wil is is een weg, het is maar net wat je zelf wilt he..

Gianti schreef:

SophievdV schreef:

Dat ik mijn kind veel dingen ontzeg? Hoe kom je daarbij?

Waarom heeft hier de meeste de neiging om gelijk persoonlijk te maken. Ik heb het over mensen die weten dat ze totaal niet kunnen trekken financieel en jij begint dat hormonen niet makkelijk maken. Waarop ik simpel zeg dat ik niet snap dat je hormonen boven kennis stelt. Simpel combi van 2 en nergens iets van jou erbij

Gianti schreef:

_love12_ schreef:

Haha dat vind ik wel een beetje erg overdreven gezegd. Denk je dat er mensen een kind zullen nemen met het idee 'kan toch bij instantie terecht'. Nee. Maar dannog zijn ze er wel voor als het nodig zou zijn.
en er valt genoeg te regelen voor schoolreisjes en datsoort dingen, zoals ik al eerder zei: waar een wil is is een weg, het is maar net wat je zelf wilt he..

En toch zijn er nog steeds kinderen die door financiële redenen van kleins af aan niet mee kunnen.. ik denk niet dat mensen dat letterlijk denken, maar wel veelste makkelijk over nadenken over de impact en kosten. Als ik alleen al even kijk naar de zielige bedel berichtjes die ik op fb tegen zie komen

@sophiev vind gewoon erg jammer dat bepaalde onderwerpen je teksten 10x na moeten lezen om de angst dat iemand het persoonlijk opvat. Vind de laatste regel wat je zegt gewoon flauw

pmarena schreef:

Dat je het met allerlei geschraap ook wel kan redden maakt het natuurlijk nog niet een situatie die je na zou willen / moeten streven

Ik vind het veel gehoorde "een kind heeft alleen maar liefde nodig" ook een ontzettend naïeve uitspraak.
Uiteraard wel goed bedoeld en ja het is het aller belangrijkste dat een kind voelt dat er van hem / haar gehouden wordt, maar om op een fijne manier gelijkwaardig in de maatschappij mee te draaien moet je toch wel wat meer te bieden hebben dan alleen een liefdevolle nachtzoen...

Magrathea schreef:

pmarena schreef:

Dat je het met allerlei geschraap ook wel kan redden maakt het natuurlijk nog niet een situatie die je na zou willen / moeten streven

Ik vind het veel gehoorde "een kind heeft alleen maar liefde nodig" ook een ontzettend naïeve uitspraak.
Uiteraard wel goed bedoeld en ja het is het aller belangrijkste dat een kind voelt dat er van hem / haar gehouden wordt, maar om op een fijne manier gelijkwaardig in de maatschappij mee te draaien moet je toch wel wat meer te bieden hebben dan alleen een liefdevolle nachtzoen...

Dank voor deze uitleg wat exact is wat ik probeerde te omschrijven

Tuurlijk zijn er allerlei potjes voor vanalles en nog wat. Maar op het moment dat je per ongeluk zwanger raakt, in een absoluut onwenselijke situatie zit voor een kind om op te groeien (met bovenstaande standaard meegenomen) je echt toch wel eens even flink moet gaan nadenken of 'maar mijn hormonen zorgen ervoor dat ik dit kind wil houden' wel een goed argument is om moeder te worden. Ik vraag me dan toch af of zo iemand wel eens denkt of het kind in kwestie later terug kan kijken en het niet erg vind dat er soms geen eten was, nooit wat kon, nooit iets nieuws kreeg maar altijd tweedehandsjes etc etc en dat het dan nog steeds prima is?
Overigens is het natuurlijk geen of-of situatie. Je hoort wel eens "ja wij hebben het niet breed maar onze kinderen krijgen wel onvoorwaardelijke liefde", tja, alsof ze dat bij ouders die 2x per jaar op vakantie kunnen niet krijgen