Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-04-16 16:55

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 16:55

Ik heb altijd in winkels gewerkt. En wat ik als personeel vervelend vond. Waren de kinderen die rond rende als het druk was en dan de ouders die zelf lekker aan het winkelen waren en dus niet op de kinderen letten. Neem ze dan niet mee. Toen ik in het tuincentrum werkte gebeurde het ook regelmatig dat een kind zijn ouders kwijt was.
Ook toen ik bij de dierenspeciaalzaak werkte kwam er regelmatig een kind zonder ouders binnen nog in de leeftijd dat je dat niet doet. Dan kon haar moeder ff rustig de stad in.

Die dingen vind ik niet kunnen.

Maar kinderen waar dan ook naar toe nemen vind ik juist goed en doen wij ook. Maar letten wel goed op ze en doen ons best dat er geen of zo min mogelijk overlast is. Gaat het niet gaan we weg of ff naar buiten.
Is dat in een vliegtuig lastig maar zou voor mij geen reden zijn om niet te vliegen.

En ik heb heel veel gevlogen juist als kind zijnde. Maar ik kan me niet herinderen dat er echt veel overlast was van kinderen.
Weet wel van mijn tante dat ze 1 keer op de vlucht had dat een kind echt bijna de hele vlucht huilde eb was en lange vlucht. Zij heeft toen de moeder geholpen door om beurten het kind te troosten zodat ook de moeder ff kon slapen wand en gefrustreerde moeder of vermoeide wanhopige moeder maakt het niet beter.

Maar ja niet alleen kinderen veroorzaken overlast ook volwassenen doen dat. In de winkel dat ook vaak zat me gemaakt.

**Geplaatst**: 14-04-16 16:56

Geplaatst: 14-04-16 16:56

Wat ik vooral tegenkom sinds ik moeder ben is dag mensen niet snappen dat je niet altijd alles kan. Bijvoorbeeld stofzuigen. 5 minuten en dan ben je ermee klaar.

Tsja ipv te zeuren dat m'n kind dit en dat weer had gedaan heb ik een verhaaltje geschreven over de ochtend dag ik zou stofzuigen en er dus weer niet aan toekwam:

Goedemorgen! Het is al half 7 dus een prima tijd om de dag te beginnen. Ik heb een super leuke knuffel om mee te spelen dus daar ga ik lekker mee rammen tegen het bed aan. Mama vind het vast leuk om mee te doen en te zien wat een plezier ik heb, dus ik duw de knuffel herhaaldelijk in haar gezicht zodat ik zeker weet dat ze het ziet! Lief he van mij?
Mama werd wakker en ik heb een super leuk shirt aangekregen. Perfect om de drinkbak van de hond, of beter gezegd, mijn spetterparadijs overheen te gooien! Toch wel koud maar gelukkig kleed mama me weer om. Dit keer een hele mooie blauwe trui gekregen. Inmiddels was het 8 uur en had ik toch wat langer moeten slapen vannacht. Ik vertel mama gewoon met mijn engelen stem dat ik nog even wil slapen maar wel alleen op haar schoot. MAMAAAAAAAAAAAAAAAHHH!! Om even duidelijk te maken dat ik echt alleen bij haar wil slapen geef ik even een paar gillen, dan zal ze het toch wel snappen? Dat geluid is eigenlijk wel leuk, laat ik mama trakteren op een concert van minimaal een uur! Dat gun ik mijn mama wel.
Nou even lekker geslapen en direct maar even gepoept, ben ik daar ook maar vanaf. Wel handig dat ik die romper aan had want dan blijft het lekker op m'n rug kleven. Mama vind dat ik nog een keer omgekleed moet worden. En Jeej! Ik mag mijn legerbroek aan en een schone romper. Nu zie ik er super stoer uit maar het rode shirtje van mama vloekt er wel een beetje bij. Misschien met wat spuug dat het beter camoufleert. Mama lijkt er alleen niet zo blij mee.. Maar ik heb zo een mooi kunstwerk gespuugd! Ik zal het wel even uitsmeren zodat ze het goed kan zien. Mooi hea mama?! Maak je nu een broodje voor me want ik heb honger?

**Geplaatst**: 14-04-16 17:06

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 17:06

Sinds ik moeder ben, maak ik me zoveel x meer zorgen dan vroeger -O-

Maar goed, het is het waard natuurlijk.

**Geplaatst**: 14-04-16 17:22

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 17:22

Kleine kinderen,kleine zorgen.Grote kinderen,grote zorgen.

**Geplaatst**: 14-04-16 17:40

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 17:40

Nou ja....als baby vond ik het heel eng. Bang voor wiegedood bijvoorbeeld en kon niet vertellen of er iets niet goed was. Nu is hij alweer bijna 5 en kan ik hem behoorlijk goed vertrouwen. Hij vertelt alles loopt niet in 7 sloten tegenlijk..
Vind het nu minder stresvol. Maar wil nog niet aan de pubertijd denken haha

**Geplaatst**: 14-04-16 17:44

Geplaatst: 14-04-16 17:44

chanel1985 schreef:
Ik heb zelf s het omgekeerde eerlijk gezegd. Ik zal er misschien te hard op toezien dat mijn zoontje geen last bezorgt.

Ja dat zal ik wel proberen, maar met 7 kinderen, waarvan 4 met special needs, je kan dan gewoon niet alles voorkomen. Alle kinderen een eigen stoel, de kleintjes in autostoelen, de iets grotere met een cares harnas en oudsten gewoon los in de stoel gordel. Spelletjes, kado zakjes, DS, tablet, de hele bups gaat mee, maar ik kan je nu al vertellen dat de een na oudste gaat zitten flapperen, rare geluiden maken etc, in ieder geval bij take off en landen vanwege de herrie (en ja, hij draagt een geluidsdempende koptelefoon) en trillingen. Afhankelijk van zijn gevoel moet ik hem daarin negeren of juist afleiden. Het kan dus best zijn dat mensen denken dat ik een ongeinteresseerde ouder ben die haar kind zn gang laat gaan, maar ik kan je garanderen dat als ik er op zo'n moment bovenop spring je een veel onaangenamere vlucht hebt dan als ik hem met rust laat.

**Geplaatst**: 14-04-16 17:51

Geplaatst: 14-04-16 17:51

Die eerste babytijd kan best zwaar zijn. Vooral de gebroken nachten en die rottige krampjes maakten mij soms haast wanhopig, terwijl mijn dochter verder best een voorbeeldige baby was...
Nu ik zwanger ben van nummer 2 zie ik er ook wel weer erg naar uit hoor. Die kleine handjes en voetjes en kleertjes

. Maar ook dat hele afhankelijke en de hele dag bezig zijn met zo'n kleine kan ik echt weer naar uit kijken. Hoewel het wel lastiger zal zijn met al een handenbindertje rondlopen.
Een nakomertje zie ik ook al helemaal zitten, ook al moet ik eerst nog maar zien hoe het straks gaat met twee... Maar als de tropenjaren voorbij zijn zie ik het al helemaal voor me dat we over een jaar of 6 nog voor een nummer 3 gaan... Haha, eerst maar eens genieten van deze twee.

Marocje, ook al zeggen ze dat het een bakerpraatje is. Ik hoor zoveel om me heen dat zwanger zijn van een meisje gewoon vaak zwaarder valt. Bij mij ook hoor. Nu zoveel fijnere zwangerschap (heus wel met zijn dingetjes, maar echt niet te vergelijken met toen ik zwanger was van mijn dochter)! Zal mss ook wel iets meespelen naast leeftijd?!

Overlast van kinderen. Tsjah beide kanten kan ik inkomen. Sinds ik zelf moeder ben heb ik wel geleerd dat je simpelweg niet altijd in de hand hebt wanneer ze zich voorbeeldig gedragen en wanneer zeg maar niet.
Maar ouders die het allemaal maar een beetje weghonen met : 'Ach het zijn kinderen' vind ik ook weer niet kunnen.
Maar idd, denk eraan dat bewust negeren soms ook een strategie is van ouders.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-16 17:52

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-16 17:52

Mensen zouden niet zo snel conclusie's trekken, als men het fijne niet af weet kan men rap een oordeel vellen maar is dat wel de juiste?
Net zoals in je voorbeeld, het zijn "gang" laten gaan, kan men rap interpreteren als niets doen en ongeïnteresseerd zijn, terwijl het juist voor jullie situatie een manier is om het zo aangenaam mogelijk te maken.

**Geplaatst**: 14-04-16 18:34

Geplaatst: 14-04-16 18:34

Ja, dat heb ik ook weleens gehoord, dat het per geslacht kan verschillen. maar dat vind ik ook lastig te geloven. Het is toch echt mijn lichaam waar ik last van hem? Aan de andere kant: het is dus vnl bekkenpijn, en dat wordt veroorzaakt door hormonen. Dat zou dus juist weer kunnen uitmaken..

Aan deze uitspraak heb ik altijd zo'n hekel!

Britta31 schreef:
Kleine kinderen,kleine zorgen.Grote kinderen,grote zorgen.

Ook te horen gekregen toen mijn kinderen nog jonger waren, maar dat komt echt over van: 'wacht maar, het wordt nog erger". Echt, bij mij schoot het verkeerd.

Net als laatst de opmerking van een buurvrouw met puber meisje, die op dat moment erg lastig was: " oh, wacht maar, jij krijgt nu ook een meisje, dat is wel wat anders!" Heb toen ook terug gezegd: "Tja, jij hebt geen jongens inderdaad.." Echt hoor, alsof de 1 het moeilijker heeft dan de ander? Of dat het ene geslacht moeilijker is dan het andere?

**Geplaatst**: 14-04-16 18:35

Geplaatst: 14-04-16 18:35

Britta31 schreef:
Kleine kinderen,kleine zorgen.Grote kinderen,grote zorgen.

Nou dat gaat toch echt niet altijd op.. zeker niet met kinderen met special needs die maar niet geholpen kunnen worden.

**Geplaatst**: 14-04-16 19:42

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 19:42

Ik vind dat ook een vervelend opmerking, zo'n mini-mini waarvan je nog maar moet afwachten of die wel "goed" is zeg maar en of die kleine het een beetje naar de zin heeft.... constant er mee bezig zijn en er vooruit en achteraan sloven omdat àlles veel energie kost...dan hebben grotere kinderen die al een stuk zelfstandiger zijn en als het goed is goed aan kunnen geven waar ze behoefte aan hebben toch wel zo hun voordelen hoor

Natuurlijk heb je met pubers die op stap gaan weer hele andere zorgen

Maar een kleintje dat leert staan en waarvan je maar moet hopen dat hij zijn nek niet breekt is ook zorgelijk hoor

**Geplaatst**: 14-04-16 19:52

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 19:52

Inderdaad, dat bedoel ik. Echt iedere leeftijd heeft wat. Een baby kan nog niks vertellen, een ouder kind doet zelf al meer en kan er dus ook meer gebeuren. Daartegen over staat dat hij je wel vanalles kan vertellen en uitleggen. Een puber gaat zich afzetten en hoe deal je daarmee? Echt, iedere leeftijd heeft zijn momenten.

**Geplaatst**: 14-04-16 19:56

Geplaatst: 14-04-16 19:56

Hier in onze "stad" vandaag een jongetje van 3 verdronken. Heeft een aardig stuk gelopen op zijn sokjes en toen op 1 of andere manier in de sloot beland. "Onsnapt" uit huis, geloof ik.

**Geplaatst**: 14-04-16 20:02

Geplaatst: 14-04-16 20:02

Hoe kan je kind ontsnappen uit je huis

Mijn zwager heeft deze week een kindje van 2 aangereden, nu in kritieke toestand in het zkh

echt mijn grootste angst dat mij dat ooit gebeurt, dat ik er een aanrijd of dat mijn (nu nog ongeboren) kind zich in een seconde losrukt en in die seconde aangereden wordt door een auto.
Een groot kind zul je vast weer andere zorgen om hebben maar weet nog niet of die per definitie groter zijn

zelf was ik als klein kind meer drakerig en wegloperig en als groot kind absoluut niet moeilijk. Niet heftig gepuberd ofzo en geen gekke problemen gehad met volwassen worden.

**Geplaatst**: 14-04-16 20:03

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 20:03

Ook heftig zeg!

Dat zijn hele grote zorgen allemaal...

**Geplaatst**: 14-04-16 20:06

Geplaatst: 14-04-16 20:06

Goof schreef:
Citaat:
je leven draait namelijk niet meer om jezelf, maar om je kleine spruit..

Dit is voor mijn vriend en mij echt DE reden om geen kinderen te willen. Wij willen dat ons leven om ons draait, we leven maar 1x en willen daar optimaal van genieten zonder aanpassingen, slapeloze nachten, kostenposten, vergane spontaniteit etc.

Ik kan me ook niet inleven in bovenstaande uitspraak, waarom zou je jezelf opofferen en wegcijferen?

Het engste vind ik zelf nog dat we biologisch zo geprogrammeerd zijn dat de kans groot is dat je na het uitpoepen daar daadwerkelijk helemaal in meegaat.

**Geplaatst**: 14-04-16 20:17

Geplaatst: 14-04-16 20:17

verootjoo schreef:
Hoe kan je kind ontsnappen uit je huis

Uit ervaring kan ik je vertellen dat dat makkelijker gaat dan je denkt. Autistisch zoontje lag te slapen, was 3 jaar, non verbaal, en kon niet bij de deurklink. We woonden in een soort bungalow met kleine zolder, kinderen sliepen beneden. Hij lag dus te slapen (dacht ik) maar omdat het zo'n klein huisje was hadden we geen babyfoon, de wanden waren zo'n beetje van papier. Deur zat niet op slot want de wasmachine stond buiten in een hok en ik was bezig met de was. Ik was dus zowel op de zolder als buiten bezig.Ergens in de tussentijd is zoonlief wakker geworden, en schijnbaar kon hij ineens wel de deurklink omtrekken en is dus naar buiten gegaan (en heeft de deur netjes achter zich dicht getrokken zonder dat wij ook maar iets gehoord hebben). Toen de oudste wakker werd en zich afvroeg waar zn broertje was (tussen de laatste keer kijken en het wakker worden van broer zat nog geen kwartier) kwamen we er achter dat meneer er vandoor was.
Ik heb doodsangsten uitgestaan, we woonden in een bos, kind kon niet praten, niet zwemmen (groot meer vlakbij) en vlakbij een drukke weg.
De camping aan de overkant had een speeltuin en ik hoopte dat hij had bedacht daar heen te gaan, maar niet dus. Medewerkers van de camping ingeschakeld (het was februari, hartstikke koud en kind had zeker weten geen schoenen of jas aan) en daar van vloog er 1 gelijk naar het meer, maar dat hek zat nog dicht, dus daar kon hij echt niet zijn, plus dat hij panisch is voor water. Ook heeft ze nog in de grote afval containers gekeken, maar ook daar niet. We waren op weg terug naar de receptie om de politie te bellen toen zij ons belden, een man had zoonlief in het bos aangetroffen in een plas modder waar hij heerlijk zat te spelen. Kind was pikzwart en kon natuurlijk niet duidelijk maken waar papa of mama waren. Gelukkig is het goed afgelopen, en hebben we toen een hele hoge knip op de deur laten zetten, maar het is dus makkelijker dan je denkt.

**Geplaatst**: 14-04-16 20:27

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 20:27

We zijn toch allemaal wel een keer een kind "kwijt"geweest.Bv speeltuin,de super enz.

**Geplaatst**: 14-04-16 20:37

Geplaatst: 14-04-16 20:37

Britta31 schreef:
We zijn toch allemaal wel een keer een kind "kwijt"geweest.Bv speeltuin,de super enz.

Ja

...
Zoiets gebeurd echt in een tel...

**Geplaatst**: 14-04-16 20:51

Geplaatst: 14-04-16 20:51

_Nadia_ schreef:
verootjoo schreef:
Hoe kan je kind ontsnappen uit je huis

Uit ervaring kan ik je vertellen dat dat makkelijker gaat dan je denkt. Autistisch zoontje lag te slapen, was 3 jaar, non verbaal, en kon niet bij de deurklink. We woonden in een soort bungalow met kleine zolder, kinderen sliepen beneden. Hij lag dus te slapen (dacht ik) maar omdat het zo'n klein huisje was hadden we geen babyfoon, de wanden waren zo'n beetje van papier. Deur zat niet op slot want de wasmachine stond buiten in een hok en ik was bezig met de was. Ik was dus zowel op de zolder als buiten bezig.Ergens in de tussentijd is zoonlief wakker geworden, en schijnbaar kon hij ineens wel de deurklink omtrekken en is dus naar buiten gegaan (en heeft de deur netjes achter zich dicht getrokken zonder dat wij ook maar iets gehoord hebben). Toen de oudste wakker werd en zich afvroeg waar zn broertje was (tussen de laatste keer kijken en het wakker worden van broer zat nog geen kwartier) kwamen we er achter dat meneer er vandoor was.
Ik heb doodsangsten uitgestaan, we woonden in een bos, kind kon niet praten, niet zwemmen (groot meer vlakbij) en vlakbij een drukke weg.
De camping aan de overkant had een speeltuin en ik hoopte dat hij had bedacht daar heen te gaan, maar niet dus. Medewerkers van de camping ingeschakeld (het was februari, hartstikke koud en kind had zeker weten geen schoenen of jas aan) en daar van vloog er 1 gelijk naar het meer, maar dat hek zat nog dicht, dus daar kon hij echt niet zijn, plus dat hij panisch is voor water. Ook heeft ze nog in de grote afval containers gekeken, maar ook daar niet. We waren op weg terug naar de receptie om de politie te bellen toen zij ons belden, een man had zoonlief in het bos aangetroffen in een plas modder waar hij heerlijk zat te spelen. Kind was pikzwart en kon natuurlijk niet duidelijk maken waar papa of mama waren. Gelukkig is het goed afgelopen, en hebben we toen een hele hoge knip op de deur laten zetten, maar het is dus makkelijker dan je denkt.

Oh jakkes, het kan dan zo gebeuren idd $:\$ dan zit je wel goed in de rats zeg...

**Geplaatst**: 15-04-16 07:18

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 07:18

Een kindje van een kennis is net een wervelstorm.
Nog geen 1 jaar oud sleepte ze de wasmand naar het traphekje om eroverheen te klimmen

Uitbreken is zo gebeurd.

Kleine zorgen, grote zorgen.
Als je baby in het ziekenhuis ligt en steeds slechter wordt, dan heb je gewoon grote zorgen.
Ik vind dat zo'n rare uitdrukking.

Babytijd is ook niets voor mij, daarom blijft het bij 1.

**Geplaatst**: 15-04-16 07:45

Geplaatst: 15-04-16 07:45

Idd hier ook 1. Zou er niet aan moeten denken om weer in de luiers te zitten. Vind het zo fijn dat ze steeds zelfstandiger wordt. Komt bij dat alle complicaties rond en na de bevalling mij er ook wel van genezen hebben het nog een keer te willen doen.

Vreselijk zeg wat er met dat 3 jarige jongetje gebeurd is

of zelf ongewild een ander kind iets aandoen, ook vreselijk om mee te maken. Hopelijk komt het goed met dat kindje verootjoo.

Dat je kind wegloopt en er dan iets ergs gebeurd is ook mijn grootste angst. Afgelopen zomer ben ik onze dochter een tijd kwijt geweest (ze was toen 5), normaal gesproken speelt ze voor op straat en ze weet dat ze moet zeggen als ze bij iemand in huis of in de tuin gaat spelen. Ik kijk geregeld naar buiten, maar ineens was ze weg. Zijn ruim een uur aan het zoeken geweest. Toen ik de telefoon in mijn hand had om de politie te bellen was ze er ineens. Maakte wel indruk dat ik me zo'n zorgen had gemaakt, daar schrok ze zelf wel van.

**Geplaatst**: 15-04-16 10:55

Geplaatst: 15-04-16 10:55

Kahawa schreef:
Goof schreef:

Dit is voor mijn vriend en mij echt DE reden om geen kinderen te willen. Wij willen dat ons leven om ons draait, we leven maar 1x en willen daar optimaal van genieten zonder aanpassingen, slapeloze nachten, kostenposten, vergane spontaniteit etc.

Ik kan me ook niet inleven in bovenstaande uitspraak, waarom zou je jezelf opofferen en wegcijferen?

Het engste vind ik zelf nog dat we biologisch zo geprogrammeerd zijn dat de kans groot is dat je na het uitpoepen daar daadwerkelijk helemaal in meegaat.

Je groeit daar inderdaad helemaal in mee, is mijn ervaring

Die verantwoordelijkheid is ZO voelbaar bij zo'n mini die nog niks zelf kan... je voelt zo heel zwaar die verantwoordelijkheid dat de mate van succes / geluk van dat prille leventje helemaal in jouw handen ligt...dat wil je gewoon niet verkloten

**Geplaatst**: 15-04-16 11:01

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 11:01

Poeh vreselijk inderdaad als je kind zo aangereden wordt / als je er zelf ineens 1 onder je wielen hebt liggen -O-

Ik moet ook wel zeggen dat ik zat gevaarlijke situaties zie met die kleine pukkies waarbij het er op lijkt dat de ouders er maar met goed geluk op vertrouwen dat anderen wel voor hen zullen opletten

Met kinderwagens al, pleuren ze zo die kinderwagen op straat op hun eigen denkbeeldige zebrapad :oo

Ik vraag me nu ook al af hoe dat moet met een peuter met winkelen of wandelen ofzo...je kan niet verwachten dat ze constant bij je blijven, ze kunnen toch ineens wat geks doen. Maar met zo'n riempje / tuigje er aan lopen staat ook zo lüllig.....

**Geplaatst**: 15-04-16 11:08

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 15-04-16 11:08

Vind ik niet, gewoon zo'n polsbandje aan het handje of een tuigje. Zeker in drukke winkelstraten of wegen. Ik zie het wel regelmatig, zeker als je meerdere kleine kinderen hebt om op te letten.

Het kindje heeft het trouwens niet gered

de botbreuken en interne bloedingen waren te erg helaas. De moeder heeft het kind na het ongeluk gelijk opgetild, mogelijk is er hierdoor meer schade aangericht... Ik dacht dat het algemeen bekend was, maar mocht je dus als eerste bij een ongeluk zijn; laat het slachtoffer ten alle tijden liggen!!

Nomineer dit bericht ×