Ik heb mijn paard vorig jaar augustus op 4 jarige leeftijd in moeten laten slapen. Paardlief was een zorgenkindje en vanwege haar leeftijd heb ik ook nooit echt kunnen rijden.
Cayenne schreef:*knip*
Ik mis het eigenlijk niet. De liefde voor mijn paard was enorm, maar het was een enorm zorgenkind en het heeft me ontzettend veel zorgen, geld en tranen gekost. Die stress mis ik absoluut niet.
*knip*
Net als Cayenne mis ik de stress inderdaad niet, alhoewel ik het paard zelf en de fijne momentjes natuurlijk wel heel erg mis.
Nadat mijn paard is ingeslapen ben ik wel verder gegaan bij een kleinschalige manege. Daar ben ik wezen mennen met een paard.
Eind november heb ik een winterstop aangevraagd tot februari. Maar ben (denk ik) van plan er helemaal mee te stoppen.
Het voelt toch heel anders met een paard van een ander. Daarnaast heb ik helemaal geen klik met dat paard.
Paard is 24, loopt dagelijks mee in de lessen, gaat maandelijks op bixiewedstrijdjes. Kortom een heel ander paard dan dat mijn eigen paard was.
Ik zit nog wel dagelijks op bokt. Lees en ga af en toe mee met een fotomeeting, lees ook in de algemene subforums mee en kijk af en toe in fototopics.
Ook moet ik bekennen dat ik vaak op de boktmarkt naar paarden kijk. Maar dan besef ik weer hoeveel stress (financieel en emotioneel) een eigen paard mij ook gaf.
Nu kan ik mijn energie richten op persoonlijke ontwikkeling zoals mijn studie en cursussen/workshops.
zij zorgen echt wel voor wat ritme en regelmaat in mijn leven. Al is het iedere dag maar een kwartiertje, bij wijze van.
Maar naar workshops, demonstraties en dergelijke kijken is dan wel leuk.
Dat moet vast geweldig zijn, dat je kind ook van paarden houdt en je op die manier er weer in rolt.