Bokt.nl

Simone0308 schreef:

@ApWi: Het lijkt inderdaad wel of het bij jonge moeders alleen maar rozengeur en maneschijn is, terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo is. Ik kan me inderdaad wel vinden in wat jij zegt: mis ik niet iets? Wel lastig als je vriend zo stellig is, kun je daar wel met hem over praten?

.

Collie2008 schreef:

Nou geld speelt bij mij zeker wel een rol. Wij zouden het financieel kunnen opvangen om minder te werken, kind erbij en een paard aan te houden, maar ik vind het dan allemaal wel heel beperkt worden met wat je verder nog kan. Ik wil ook blijven leven (en dus geld uitgeven ) Dat een wereldreis minder makkelijk gaat oké, maar een week kramperen in een lekkende tent zie ik ook niet zitten (oké da's heel zwart wit genomen)

Ik denk dat er heel veel gezinnen zijn die echt niet EN een paard kunnen houden EN voor kinderen kunnen kiezen in ie zin dat je er ook bent voor het gezin(leven) en geen financiële problemen op je af roept.

anneliesdj schreef:

Een paard wat op de manege staat heb je uberhaupt geen omkijken naar.
En een paard aan huis staat kun je nog wel een keer een uurtje later voeren, of een dag overslaan met mesten, dat kan met kinderen niet.

Ik denk eigenlijk, dat vrouwen met kinderen gewoon geen geld hebben voor een paard. En degenen die geen kinderen hebben houden geld over.

Kwanyin schreef:

Ik herken het. Ik zit ook in zo'n fase, al neigt het meer naar ja toe.

Vroeger moest ik er echt niets van weten. Toen riep ik altijd hard nee nooit.
Maar tegenwoordig is het idee dat ik ooit een kind zou hebben niet iets wat me afschrikt. Zelfs tegen een bevalling kan ik nu aankijken, alleen daarvan gruwelde ik vroeger al . Ik weet dat mijn vriend wel een wens heeft en dat dit ooit wel ter sprake gaat komen. En de gevoelens dat ik zelf wel wat moederliefde in mij heb en de overtuiging dat ik een goede moeder kan zijn is wel aanwezig, en wordt naar mate ik ouder wordt steeds een beetje sterker.
Alleen heb ik die oerdrang niet of die overweldigende empathie voor kleine kinderen, en dat is wat mij het meeste stopt. Als ik op dit moment tegen mezelf zeg, over 10 jaar heb je 2 kinderen rondlopen, dan zeg ik "oh, dat zal wel leuk zijn!". Maar als ik zeg "over tien jaar ben je kinderloos maar heb je wel nog een hele leuke relatie met je vriend waarbij jullie veel leuke dingen doen", dan denk ik even goed "oh, dat zal leuk zijn!". Ik zie het niet als enig doel in mijn leven waarvoor ik leef.

En als ik zo andere mensen vergelijk met mijn reactie over andermans kinderen...dan hoop ik maar dat het mijn kind schoon kind wordt voor mij . Om het kort te zeggen: mijn hart smelt tien keer meer als onze kat op mijn schoot ligt te doezelen dan bij de blik van een lachende baby. Het is niet dat ik een bloedhekel heb aan andermans kinderen, maar het roept geen speciale gevoelens op bij me. Toen mijn zus zwanger was, zei mijn moeder me eens dat dit kind heel anders zou zijn dan andere baby's die je kent, "want hier heb je een bloedband mee". Maar nee, ik heb zeker niets tegen mijn neefje en geef hem alle liefde van de wereld, maar ik voel mij er niet bepaald hemels of "beste gevoel op aarde"(wat ik gisteren iemand op facebook zag schrijven over haar neefje) door.

Vriendinnen van mij waren dit weekend bezig over hoe schattig een kleutertje laatst op een trouwfeest was en hoe geweldig en...terwijl ik mijn mond maar hield, want ik vond die kleuter die de hele tijd de micro wilde afnemen en voor alle foto's wilde instaan en midden in speeches lag te krijsen dat hij ook iets wou zeggen, eerder vreselijk irritant dan schattig . Laten we zeggen ik zie niet alleen lief en schattig als ik over een baby denk, ik zie ook kwijl en poep . Ik zie vriendinnen om me heen die alleen maar roze wolkjes zien als ze er aan denken dat ze kinderen zouden hebben. Ik zie ook de problemen als je baby maar blijft wenen, als je problemen met opvang hebt, met de combinatie van je werk, de stress, al dat gedoe als ze eens ziek zijn, en dan heb ik het nog niet eens als ze zouden uitgroeien tot onmogelijke pubers .

Maar ja, misschien is dat inderdaad wel wat mij veel realistischer maakt dan een rozewolk vrouw en dat maakt dat ik misschien juist veel sterker in mijn schoenen zal staan als ik er ooit toch voor ga. Ik ga er iig niet in als "tjonge ik had nooit verwacht dat een kind zovéél van je opeist!", ik verwacht mij daar nu al aan.

En waar ik ook vooral mee zit is die beperkte tijd die je hebt. Ja, ik ben nu 27 en ik heb in theorie nog wel even. Maar ergens ben ik ook bang dat ik straks als ik 35 ben, plots ook die oerdrang krijg, als een gek kinderen wil en dan blijkt dat ik er maar tien jaar eerder aan had moeten beginnen. Dat stukje dat je ooit op een punt komt dat het onomkeerbaar is. Als ik nu pertinent tegen kinderen was had ik dat niet erg gevonden, maar omdat ik zo in die twijfelfase zit ben ik bang daar ooit in terecht te komen. En ik kan nu eenmaal ook niet zwanger worden met als reden "omdat ik er anders misschien over tien jaar spijt van kan hebben", want over tien jaar spijt hebben dat ik een kind heb is veel erger .

pinto_1 schreef:

Ik zie bij moeders om me heen dat ze elk weekend druk zijn met hun kroost. De een naar de voetbal, de ander heeft een muziekuitvoering en nummer 3 moet afzwemmen. .

tita schreef:

Zo is het vast met moeders, ik heb vriendinnen die nooit praten over hun kroost.

tita schreef:

anneliesdj schreef:

Een paard wat op de manege staat heb je uberhaupt geen omkijken naar.
En een paard aan huis staat kun je nog wel een keer een uurtje later voeren, of een dag overslaan met mesten, dat kan met kinderen niet.

Ik denk eigenlijk, dat vrouwen met kinderen gewoon geen geld hebben voor een paard. En degenen die geen kinderen hebben houden geld over.

Meahhhhhh
Volgens mijn vriend hebben mensen met eigen paard ook geen leven.

Alles draait om beest.

Nu heb je mensen met paarden, en paardenmensen.
Zo is het vast met moeders, ik heb vriendinnen die nooit praten over hun kroost.

Kwanyin schreef:

Maar geef mij dan maar liever een hele avond paarden dan een hele avond poepluiers .
Nee zo, dat idee dat alles ooit helemaal kan veranderen vind ik niet leuk. Zo alsof iemand een puppy koopt, en daarna alleen nog maar kan praten over die puppy en al die leuke gesprekken over andere onderwerpen die je voorheen had verleden tijd worden, omdat alles wordt herleid naar "wel toen MIJN puppie dat had..."

DatBenIkNou schreef:

Je bent het 365 dagen per jaar, 7 dagen per week, 24 uur per dag, je kan het niet even *uit* zetten.

Kwanyin schreef:

Ik herken het. Ik zit ook in zo'n fase, al neigt het meer naar ja toe.

Vroeger moest ik er echt niets van weten. Toen riep ik altijd hard nee nooit.
Maar tegenwoordig is het idee dat ik ooit een kind zou hebben niet iets wat me afschrikt. Zelfs tegen een bevalling kan ik nu aankijken, alleen daarvan gruwelde ik vroeger al . Ik weet dat mijn vriend wel een wens heeft en dat dit ooit wel ter sprake gaat komen. En de gevoelens dat ik zelf wel wat moederliefde in mij heb en de overtuiging dat ik een goede moeder kan zijn is wel aanwezig, en wordt naar mate ik ouder wordt steeds een beetje sterker.
Alleen heb ik die oerdrang niet of die overweldigende empathie voor kleine kinderen, en dat is wat mij het meeste stopt. Als ik op dit moment tegen mezelf zeg, over 10 jaar heb je 2 kinderen rondlopen, dan zeg ik "oh, dat zal wel leuk zijn!". Maar als ik zeg "over tien jaar ben je kinderloos maar heb je wel nog een hele leuke relatie met je vriend waarbij jullie veel leuke dingen doen", dan denk ik even goed "oh, dat zal leuk zijn!". Ik zie het niet als enig doel in mijn leven waarvoor ik leef.

En als ik zo andere mensen vergelijk met mijn reactie over andermans kinderen...dan hoop ik maar dat het mijn kind schoon kind wordt voor mij . Om het kort te zeggen: mijn hart smelt tien keer meer als onze kat op mijn schoot ligt te doezelen dan bij de blik van een lachende baby. Het is niet dat ik een bloedhekel heb aan andermans kinderen, maar het roept geen speciale gevoelens op bij me. Toen mijn zus zwanger was, zei mijn moeder me eens dat dit kind heel anders zou zijn dan andere baby's die je kent, "want hier heb je een bloedband mee". Maar nee, ik heb zeker niets tegen mijn neefje en geef hem alle liefde van de wereld, maar ik voel mij er niet bepaald hemels of "beste gevoel op aarde"(wat ik gisteren iemand op facebook zag schrijven over haar neefje) door.

Vriendinnen van mij waren dit weekend bezig over hoe schattig een kleutertje laatst op een trouwfeest was en hoe geweldig en...terwijl ik mijn mond maar hield, want ik vond die kleuter die de hele tijd de micro wilde afnemen en voor alle foto's wilde instaan en midden in speeches lag te krijsen dat hij ook iets wou zeggen, eerder vreselijk irritant dan schattig . Laten we zeggen ik zie niet alleen lief en schattig als ik over een baby denk, ik zie ook kwijl en poep . Ik zie vriendinnen om me heen die alleen maar roze wolkjes zien als ze er aan denken dat ze kinderen zouden hebben. Ik zie ook de problemen als je baby maar blijft wenen, als je problemen met opvang hebt, met de combinatie van je werk, de stress, al dat gedoe als ze eens ziek zijn, en dan heb ik het nog niet eens als ze zouden uitgroeien tot onmogelijke pubers .

Maar ja, misschien is dat inderdaad wel wat mij veel realistischer maakt dan een rozewolk vrouw en dat maakt dat ik misschien juist veel sterker in mijn schoenen zal staan als ik er ooit toch voor ga. Ik ga er iig niet in als "tjonge ik had nooit verwacht dat een kind zovéél van je opeist!", ik verwacht mij daar nu al aan.

En waar ik ook vooral mee zit is die beperkte tijd die je hebt. Ja, ik ben nu 27 en ik heb in theorie nog wel even. Maar ergens ben ik ook bang dat ik straks als ik 35 ben, plots ook die oerdrang krijg, als een gek kinderen wil en dan blijkt dat ik er maar tien jaar eerder aan had moeten beginnen. Dat stukje dat je ooit op een punt komt dat het onomkeerbaar is. Als ik nu pertinent tegen kinderen was had ik dat niet erg gevonden, maar omdat ik zo in die twijfelfase zit ben ik bang daar ooit in terecht te komen. En ik kan nu eenmaal ook niet zwanger worden met als reden "omdat ik er anders misschien over tien jaar spijt van kan hebben", want over tien jaar spijt hebben dat ik een kind heb is veel erger .

Kwanyin schreef:

Ja ik zeg altijd als ik overstag ga beginnen we met 1, en dan zullen we wel zien hoe leuk dat is om nog een tweede te hebben .

Lusitana schreef:

@tita:
Bij kinderwens gaat het vaak ook om kleine kinderen, een gezinnetje, niet over hoe dingen eruit zien als die kinderen groot zijn.
Ergens hebben ze vooraf vaak het gevoel dat het wel afgerond is als ze de deur uit zijn.
Men heeft ook vooraf vaak het gevoel dat je dingen kunt sturen, terwijl er ook kinderen geboren worden die gewoon niet goed in elkaar zitten en waar je weinig aan kunt veranderen. Iemand met kinderwens roeit dan gewoon met de riemen die hij/zij heeft, maar twijfelaars zijn daar wel mee bezig of ze dat dan wel aan zouden kunnen, bv.
Twijfelaars zien gewoon allerlei bezwaren waar mensen met een kinderwens makkelijk overheen stappen.

Het is wel zo dat twijfel en bezwaren gewoon als sneeuw voor de zon kunnen verdwijnen omdat hormonen plots verlangen gaan veroorzaken, bv. Of omdat ze zoveel van hun partner houden dat ze diens wens belangrijker vinden.

AaronYve schreef:

Eigenlijk zouden ze eens op kinderen moeten gaan passen vooral de jonge meiden die het echt alleen maar rooskleurig inzien. Mij heeft het echt aan het denken gezet

Citaat:

Juist, helemaal mee eens. Iedereen is egoïstisch wat dat betreft. Of je nou wel of niet voor kinderen kiest: dat doe je uiteindelijk altijd voor jezelf..