lieveli schreef:Maar goed, hoe het ook gebeurd, je wordt gevonden door iemand. Ik had vorig jaar een leerling die haar vader hangend vond, kind van 14, compleet de weg kwijt.
Begrijp me niet verkeerd, het is vreselijk om suïcidaal te zijn. Maar er zijn zoveel meer humane methodes dan een flat, een trein of een touw.
Je hebt de levenseindekliniek, stichting de Einder, die kunnen je exact vertellen met welke medicatie je jezelf om zeep helpt.
Volgens mij zijn de meeste zelfmoorden ook een momentopname, impulsief.
Echter zitten er aan de levenseindekliniek wel haken en ogen. Ze geven niet zomaar advies voor een zelfmoord methode aan iedereen die daar binnen komt.
Van hun Eigen website:
Citaat:
De Levenseindekliniek is bedoeld voor mensen met een actueel euthanasieverzoek, die voldoen aan de criteria van de Euthanasiewet, maar die met hun verzoek geen gehoor vinden bij hun eigen arts.
Er is dus sprake van een vrijwillig en weloverwogen verzoek, ondraaglijk en uitzichtloos lijden en er zijn geen reële andere behandelopties meer.
Er bestaat een intake procedure. Na de aanmelding (via internet of een ingevuld aanmeldingsformulier) wordt een eerste screening gedaan van de patiënt en mogelijk worden nog aanvullende medische gegevens gevraagd. Lijkt iemand in aanmerking te komen, dan volgt er een gesprek door een team bij de aanvrager thuis. In dit gesprek en vervolggesprekken, zo mogelijk ook met de naasten, doen de arts en de verpleegkundige een beoordeling. Tijdens deze gesprekken kunnen er momenten zijn waarop ook het team van de Levenseindekliniek kan besluiten om het euthanasieverzoek niet in te willigen. Dit is een nauwgezet onderzoek wat opnieuw gedaan moet worden, ook al heeft uw eigen arts al de mogelijkheden onderzocht.