
[NM] Leren om soms ongelukkig te zijn? wat vind jij?
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Dani schreef:Ik heb een walgelijk ellendige pubertijd gehad en ik ben zielsgelukkig dat ik nóóit meer terug hoef naar die periode. Ik kan me dus altijd wat boos maken om mensen die beweren dat je pas "echte" zorgen krijgt als je ouder wordt, of dat de pubertijd zo makkelijk of leuk is, of het gewoon "erbij hoort" en dat elke puber wel eens "een beetje" depressief is. Ellende is niet voorbehouden aan volwassenen, daar kan je ook op jongere leeftijd mee te maken krijgen en niet te zuinig ook.
Dat gezegd hebbende is het natuurlijk ook wel een leeftijd waarop je emotioneel vaak toch al uit balans bent en dan kan die onvoldoende ineens belachelijk hard binnenkomen. Ik denk dat veel tieners zich ook best realiseren dat het écht niet 't einde van de wereld is, maar je emoties nemen gewoon een loopje met je. Dus zit je keihard te janken om die 4, of omdat je vriendje-van-twee-weken het uit heeft gemaakt, of omdat je van je ouders niet naar de kroeg mag. Dat soort stomme dingen. En op dat moment voel je je oprecht diep ellendig, terwijl het eigenlijk nergens op slaat.
En er zijn ook pubers die gewoon erg makkelijk roepen dat het zo ellendig is allemaal en dat het leven niet leuk is. Ik denk dat dat vaak ook momentopnames zijn, en dat ze een kwartier later net zo makkelijk kunnen zeggen dat het leven één groot feest is. Het kan ook een beetje een trend worden om te zeggen dat je een rotleven hebt. Je wil er graag bij horen dus praat je een beetje mee met de anderen en ga je niet zeggen dat jouw leven eigenlijk hartstikke tof is. Weet jij veel, misschien vinden ze je dan wel arrogant of zo. En als je 15 bent is dat voor velen nu eenmaal belangrijk, wat anderen van je denken en of je "normaal" gevonden wordt.
Die groepen bestaan allemaal en dat moet je niet op één hoop gooien. Er zijn pubers die het echt heel zwaar hebben, er zijn er die gewoon bovengemiddeld veel last hebben van hun hormonen, er zijn er die het gewoon 'grappig' vinden om te zeggen, er zijn er die geen enkel relativeringsvermogen van huis uit hebben meegekregen. Kan allemaal. En die passen ook niet netjes in hokjes, want misschien is dat snobbige meisje wat altijd zoooo overdreven roept dat ze een rotleven heeft stiekem wel echt heel ongelukkig, en is die stille jongen waarvan je denkt dat 'ie zich morgen van kant zal maken eigenlijk gewoon van nature nogal pessimistisch ingesteld.
En weet je? Van allemaal kan het verdriet net zo oprecht zijn. Dat je vriendin zit te janken om een 3 voor wiskunde terwijl jij vorige week je liefste oma hebt begraven betekent niet dat zij niet werkelijk heel verdrietig is. En het betekent óók niet dat zij niks ergers heeft meegemaakt. Sterker nog: juist als je al veel ellende te verstouwen hebt gehad kan een kleine tegenslag de druppel zijn.

lifaya schreef:Deetjeeuh schreef:Ik vind het eerlijk gezegd een beetje tegenvallen hoe simpel -vooral de oudere onder ons- over het leven van een 14-18 jarige denken. Nee, het is niet zo dat je moet werken, verantwoordelijk bent voor een kind of voor het huishouden, maar er zijn genoeg andere factoren die het af en toe best zwaar maken.
Wij hebben het ook allemaal meegemaakt hooren we hebben het (bijna) allemaal gewoon overleefd
In de pubertijd ervaar je alles gewoon wat emotioneler, wat logisch is want de hormonen spelen op etc. Kan best lastig en vermoeiend zijn. Maar niemand gaat dood van school/huiswerk dus het zal allemaal wel meevallen![]()
Nogmaals, ik had op mijn MBO opleiding (n4, moest er 1,5 uur voor reizen enkele reis) ook dagen van 08:30 tot 18:00, jah, kan gebeuren. Maarjah, ik was nooit zo fanatiek met school en liever lui dan moehaalde alles prima, maar voerde gewoon geen reet uit. Onder je niveau zitten en motivatiegebrek heet dat...
Nu werk ik diensten in de horeca (poedersuiker, trust me. Maar jah, got to pay the bills and stuff) van 17:00 tot 03:15fantastisch voor je dag en nacht ritme. Ach, ik kan iig meestal uitslapen de dag erna
". Zij hoefde dat namelijk nooit (zo uitgebreid) te doen. Tjah, dan zit daar dus duidelijk wel verschil in! En wij schelen maar 9 jaar.
stelde alleen alles uit tot laatste moment en daarbij had ik thuis wel genoeg andere zorgen aan mijn kop
ik zat zwaar onder mijn niveau waardoor je gedemotiveerd raakt, geloof me. dat is geen pretje
dan zit je niet vrolijk thuis te denken "hey laat ik even vrolijk niks doen want ik kan het toch allemaal al" . ik vind dus niet dat je hier over kan oordelen 
Nayomie schreef:En dat je zelf ook de enige bent om te oordelen over hoe zwaar dlje het hebt.
lifaya schreef:dat ik op school geen reet heb uitgevoerd betekent niet dat ik nooit iets heb gedaanstelde alleen alles uit tot laatste moment en daarbij had ik thuis wel genoeg andere zorgen aan mijn kop
ik zat zwaar onder mijn niveau waardoor je gedemotiveerd raakt, geloof me. dat is geen pretje
dan zit je niet vrolijk thuis te denken "hey laat ik even vrolijk niks doen want ik kan het toch allemaal al" . ik vind dus niet dat je hier over kan oordelen
Ik ben altijd een ontzettend leergierig, enthousiast en gemotiveerd kind geweest. Het moment wanneer je jezelf realiseert dat dit niet meer het geval is omdat je onderschat word door iedereen kan hard aankomen.
All Im saying is dat iedereen zijn eigen pakkie aan heeft en dat het leven niet over rozen gaat. Maar het kan altijd erger en de enige die je gelukkig kan maken ben jijzelf

ja, stress, maar dat heb je in je hele leven.
Maar als nu iemand in een serieus gesprek vraagt wat voor cijfer ik m'n leven geef is het wel een 9, dus ja... Alles is relatief. 
niet echt een grote sporttak maar vergt wel veel training jong oranje. ) 2 paarden, een baan 4x in de week van 5-ongeveer 12 ( s nachts ) werken, fulltime school , vrienden uitgaan
geld ook nog natuurlijk. kimmysan schreef:Toevallig appte ik m'n vriend nog vanochtend: 'fml', omdat ik om 5.15 op moest staan en net uit de nachtdienst kwam, dus ik kon gisteravond niet slapenMaar als nu iemand in een serieus gesprek vraagt wat voor cijfer ik m'n leven geef is het wel een 9, dus ja... Alles is relatief.
Dani schreef:Ik heb een walgelijk ellendige pubertijd gehad en ik ben zielsgelukkig dat ik nóóit meer terug hoef naar die periode. Ik kan me dus altijd wat boos maken om mensen die beweren dat je pas "echte" zorgen krijgt als je ouder wordt, of dat de pubertijd zo makkelijk of leuk is, of het gewoon "erbij hoort" en dat elke puber wel eens "een beetje" depressief is. Ellende is niet voorbehouden aan volwassenen, daar kan je ook op jongere leeftijd mee te maken krijgen en niet te zuinig ook.
*knip*
En weet je? Van allemaal kan het verdriet net zo oprecht zijn. Dat je vriendin zit te janken om een 3 voor wiskunde terwijl jij vorige week je liefste oma hebt begraven betekent niet dat zij niet werkelijk heel verdrietig is. En het betekent óók niet dat zij niks ergers heeft meegemaakt. Sterker nog: juist als je al veel ellende te verstouwen hebt gehad kan een kleine tegenslag de druppel zijn.