Bokt.nl

**Geplaatst**: 16-01-14 12:26

Geplaatst: 16-01-14 12:26

Ligt eraan wat onder carrière maken verstaat.
Ik versta daaronder een drukke baan (60 uur) met veel verantwoordelijkheid. Mij lijkt dit erg moeilijk te combineren met het moederschap. Binnen mijn organisatie zie ik veel moeders met jonge kinderen die toch minder gaan werken. Degenen die wel blijven doorwerken hebben een man die nauwelijks of niet werkt.

**Geplaatst**: 16-01-14 12:29

Geplaatst: 16-01-14 12:29

Quellian schreef:
Dat klopt Rumina, maar toen ik zwanger was en koudwatervrees kreeg (waarvan ik overigens te horen kreeg dat iedereen dat had) vroeg ik me af hoe we het in hemelsnaam moesten redden, ondanks dat iedereen zei: 'je kunt het zo duur maken als je wilt!'. Klopt ja, sommige dingen kun je zo duur maken als je wilt (denk aan luiers, voeding, kleding), maar sommige dingen kom je niet onderuit. In ons geval is dat kinderopvang, omdat we wel moeten werken ondanks de goedkopere kleding. En wij hebben geen luxe van opa's en oma's die kunnen oppassen.

Nogmaals, ik heb nooit een carrière geambieerd, maar de hypotheek een boodschappen moeten wel betaald worden en daar moet voor gewerkt worden in ons geval.

Maar dat is een groot verschil. Werken uit noodzaak, of je kind 5 dagen per week onderbrengen bij een ookal is het soms niet leuk. Maar echt carriere maken is geen 100% inzet. Dat is 200%, 's avonds vergaderen, crisissituaties oplossen, opleidingen volgen, reizen naar het buitenland. En als je daar 200% geeft moet je ergens anders inleveren. Dat kan niet anders.

Je kan je 200% willen inzetten als vrouw, werknemer, moeder, echtgenoot. Maar niet alles wat je wil kan ook.

**Geplaatst**: 16-01-14 12:34

Re: Moeder worden en carrière maken.

Geplaatst: 16-01-14 12:34

ik zit ook nogal in een dilemma, mijn ideaal plaatje zou zijn om op mijn 22ste de arbeidsmarkt te betreden en dan tot m'n dertigste flink carriëre maken en dan hopelijk zo'n stabiele financiele situatie te hebben dat ik een huis heb en een paard. Paardrijden is iets wat ik echt moet blijven doen, ik merkt aan mezelf dat wanneer ik stop ik een stuk ongelukkiger ben.

Nu heb ik een vriend die en stuk ouder is dan ik. hij wordt dit jaar dertig en timmert al 2 jaar flink aan de weg qua carriere. Hij wil ontzettend graag kinderen maar wordt er niet zo blij van om nog zo'n tien jaar te wachten. Snap ik opzich ook wel, dan is hij 40. Aan de andere kant, mannen kunnen nog een baby maken tot ze 70 zijn ofzo :')

anyway, ik hoop dat ik in mijn relatie met hem de ruimte houd om carriere te maken en hij niet te veel druk achter kinderen zet. Dan werkt het namelijk niet.

Zijn er nog meer mense in dit dilemma? Een man die eigenlijk al aan meer toe is dan jij?

**Geplaatst**: 16-01-14 12:37

Geplaatst: 16-01-14 12:37

En toch is het wel mogelijk om beide fulltime te werken, carriere te maken en kinderen op te voeden.
Wij doen dit al ruim 11 jaar.
Voor ons is dit enkel mogelijk omdat wij een au pair in huis hebben zodat het dagelijkse leven van de 3 kinderen gewoon thuis afspeelt.

Is het altijd even makkelijk, nee zeker niet. Er komt veel planning bij kijken wat zakenreizen betreft want wij proberen wel dat er altijd 1 van ons 2 's avonds/s'nachts thuis is. Echter, is een kind ziek dan is de au pair er (die trouwens ook voor de dieren zorgt, dus ook die hebben hun portie aandacht). Nu gaan ze alle 3 naar school dus een groot gedeelte van de dag zouden ze mij of mijn man ook niet zien wanneer 1 van ons thuis zou blijven.

In ons beroep is het wel een voordeel dat je 's avonds makkelijk vanuit huis kunt werken (telefoon, laptop en dossiers en je kunt verder werken). Op die manier probeer ik indien mogelijk toch wel 's avonds voordat ze naar bed gaan thuis te komen. Dit lukt niet altijd, maar vaak ook wel.
De kinderen hebben dan al gegeten, want de au pair kookt iedere dag voor ze, zijn in bad geweest, hebben de ponies gereden en het huiswerk is gedaan.

Natuurlijk vinden de kinderen het wel eens jammer dat ik niet als voorleesmoeder op school mee doe, of dat ik een voorstelling moet missen omdat ik in het buitenland zit, maar ze weten niet anders dan dat het zo is.

Ik denk dat iedereen moet doen wat hem/haar goed lijkt voor het gezin (zo lang die keuze daar is).

**Geplaatst**: 16-01-14 12:39

Geplaatst: 16-01-14 12:39

Gut, als ik het zo lees zouden mijn vriend en ik in de ogen van velen geen geschikte ouders zijn

Mijn vriend zit gemiddeld 6 maanden/jaar in het buitenland voor zijn werk en is net gepromoveerd tot afdelingshoofd. Ikzelf heb 10 jaar gewerkt (verschillende sectoren en nu vast sinds 2008) en ben dankzij mijn huidige werkgever de studie HBO-Verpleegkunde gestart in 2012. Normaal studeer ik af in juni 2015.

We worden beiden 30 dit jaar.

Maak voor jezelf eens de optelsom van onze jobs? Verpleegkundigen werken immers ook in ploegen. Het idee hier is wel dat ik 3/4 of halftijds ga werken, maar ik heb geen enkele intentie om voor een kind te stoppen met werken. Ook al verdient mijn vriend daar ruim genoeg voor en is het bij zowat al zijn collega's zo dat de vrouwen huismoeder zijn. Vind het doodzonde dat ik deze studie kan en mag doen van mijn werkgever (ik word door hen nog steeds fulltime betaald terwijl ik alle dagen in de les zit, vrij in schoolvakanties, behou al mijn vakantiedagen, premies, anciënniteit telt ook gewoon door...) om dan te zeggen "ik wil er nu even een kind uit persen dus bekijk het maar". Ben ik zwanger, dan zal ik zelf wel polsen naar een vervangfunctie, als ik maar kan blijven werken. En nadien wil ik ook effectief gewoon aan de slag kunnen met mijn diploma!

Dus ja, hier is op voorhand al geweten dat kindlief enkele dagen/week naar de opvang zal moeten. KDV, grootouders, da's nog niet precies over nagedacht, maar met mijn toekomstige job KAN ik gewoon niet steeds een vast schema hebben. Kindlief zal papa ook wel regelmatig moeten missen, maar wie ben ik om te vragen of hij zijn droomjob wil opgeven?

Het financiële telt voor mij ook mee. Al verdient vriendje ruimschoots genoeg voor een gezin, ik wil zelf ook kunnen voorzien in centjes en sparen. Je weet nooit wat er op je pad komt, hoe je relatie gaat aflopen... De paarden doe ik niet weg. Da's mijn enige hobby, mijn rustmoment en die moet ik ook helemaal zelf betalen. Rij ik wat minder, tot daar aan toe (ze staan toch volpension en shetjes 24/7 in het weiland) maar stoppen? Nee, toch maar niet.

Mijn moeder is alleenstaande moeder geworden na de scheiding van mijn vader zo'n 25 jaar terug. Tijdens de week waren we bij haar, in het weekend bij papa. Ik heb mijn papa gemist ja, maar da's nadien allemaal wel goed gekomen. Mijn broer is gehandicapt, maar kwam ook dagelijks van school naar huis. Het was jaren lang om 6u uit bed, om 6u30 naar de onthaalmoeder waar we elk door een busje van school opgehaald werden. Toen ik 10 was mocht ik met de fiets naar school vanaf de onthaalmoeder en vanaf mijn 12 (denk ik) mocht ik alleen vanaf thuis naar school fietsen. Broer werd toen ook thuis opgehaald. Hij woont intussen ook helemaal zelfstandig, heeft jaren gewerkt op een aangepast bedrijf en heeft zelfs zijn eigen appartementje kunnen kopen.
Mama was dagelijks pas rond 18u thuis wegens afstand woon-werk, broer ook. Na school ging ik eerst bij de buurvrouw en nadien alleen thuis. Op woensdagmiddag werd ik tot mijn 15 (of 16) telkens afgehaald door mijn opa tot mama me daar kwam ophalen.

Zowel broer als ik zijn daar heel goed uitgekomen

En mama? Die heeft carrière kunnen maken hoor, doet ze nog steeds, al gaat ze nu wel rustig naar haar pensioen toe.

**Geplaatst**: 16-01-14 12:45

Geplaatst: 16-01-14 12:45

Met een au-pair of nanny kan dat uiteraard wel

Maar dan is de vraag of je er zelf dan voldoening uit haalt wat de kinderen betreft als je zo weinig tijd hebt of dat je liever zelf geholpen had met het huiswerk of samen met de kinderen had willen koken.

Dat is overigens absoluut geen waarde oordeel of zo. Ik vind het ook absoluut niet terecht om mensen op basis van hun werkuren als goede of slechte ouders te bestempelen.

Maar ik heb gevoel uit de OP dat TS wel graag ook zelf bij de kinderen wil zijn en de zorg niet volledig wil overdragen.
Je kunt niet EN de ideale moeder/vader zijn EN je volledig storten op je werk. Daar komen altijd compromissen bij kijken. Dat kan dus zorg uitbesteding zijn.

**Geplaatst**: 16-01-14 12:53

Geplaatst: 16-01-14 12:53

Mijn moeder heeft zich altijd volledig op haar werk gestort, was laat thuis en druk met huishouden. Thuis om 18u (tenzij erge file) en gelijk aan de kook, na het eten de was en de plas doen en toch had ze altijd tijd om te helpen met schoolwerk als dat moest. Zowel voor mij als voor m'n broer. De dagen dat ze thuis nog dingen voor het werk zat te doen omdat ze het tijdens de werkuren niet af kregen kan ik niet tellen op mijn 2 handen. En dat doet ze nu nog. Mama ziek thuis? Goed, omdat het moet maar dan zet ze evengoed haar laptop van werk nog aan om dingen te regelen. Workaholic tot in het puntje van haar kleine teen.

Pluspunt: ik heb zo wel bij beide ouders gezien dat hard werken loont. Dat carrière en mama zijn wel degelijk goed kan gaan, ook met een kind met een beperking. Als ik haar nodig had, dan was ze er voor me. Want wij gingen altijd voor, hoe dan ook. Heb niet het gevoel dat ik veel gemist heb. Snel geleerd voor mezelf te zorgen, dat het leven niet altijd even lief met je is, leren sparen etc. Ben ik zelfs nog steeds erg blij om, meer dan een moeder waar ik altijd beschermd was geweest.

**Geplaatst**: 16-01-14 12:56

Geplaatst: 16-01-14 12:56

Ik zelf ben nu in de laatste lijn om af te studeren als opvoedster Mijn vriend doet nachtwerk (shifts van 12uur), als ik ga werken ga ik onregelmatige uren hebben, vroeges, lates,.... En steeds wisselend;
Wij hebben al afgesproken dat ik niet full time ga werken, ergens iets tussen 19 à 25 uur. Wij hebben ook geen netwerk aan grootouders, wel een tante die ons kind een dagje in de week wilt bijhouden en ze bv wel wilt gaan afhalen of s morgen wilt gaan brengen naar de onthaalmoeder.
Dit gaat wel nodig zijn omdat mijn vriend bij normaal verkeer rond 7 u thuis is maar als ik een vroege heb ik om 7uur moet beginnen, dus 6.30u thuis moet vertrekken.
Als hij dan van de nacht komt, moet hij ook wel slapen om de volgende nacht te kunnen werken. Voordeel van zijn werk is wel dat hij 3 of 4 nachten doet en dat hij dan wat dagen thuis is, dus voor de kleine kan zorgen.

Ik wil goed zijn in wat ik doet maar bv doorgroeien naar leidinggevende ofzo, is niet mijn ambitie. Bijons gaat het dus een combi zijn tussen thuis blijven, onthaalmoeder en tante.

**Geplaatst**: 16-01-14 13:02

Geplaatst: 16-01-14 13:02

Ik heb toch het gevoel dat mensen niet echt het verschil zien tussen carrière en werk.

Mijn ouders werken ook allebei, mijn schoonouders werken ook allebei. Maar in beide gevallen heeft er maar 1 echt een carrière, de andere heeft naast werk voor de kids gezorgd.

Varekaj, zoals jij het zegt, zie ik meer dat je moeder gewoon veel werkte. Thuis om 18u vind ik niet laat. Ik vind dat eigenlijk vrij normaal.

In mijn ogen is echt carrière maken alleen mogelijk als je buiten je 40 urige werkweek ook nog inzet en flexibiliteit kan tonen. Dat je niet alle dagen om 18u al thuis bent, niet naar huis kan als je een ziek kind hebt, op zaterdagochtend met de laptop aan de ontbijttafel zit te werken etc. Dat een vergadering of meeting kan uitlopen tot 22u. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Iemand die gewoon een 36-urige werkweek heeft en gestaag groeit in z'n baan vind ik niet het toonbeeld van een work-a-holic of carrière-freak.

**Geplaatst**: 16-01-14 13:10

Re: Moeder worden en carrière maken.

Geplaatst: 16-01-14 13:10

Ik vind alles onder de 40 uur sowieso al behoorlijk relaxed en is dan voor mij inderdaad gewoon 'werk' voor je onderhoud

Heb altijd met plezier minimaal 50 uur gewerkt en mijn man nog wel meer. We verwachten nu een kind en we willen daarom beide iets minder uren maken. 36 klinkt voor mij al heel weinig met ik eerlijk zeggen. Mijn man heeft nu een andere baan waar hij 'slechts' nog een 50 uur contract heeft (ex-overuren) en die heeft nu ook ineens het gevoel al ontzettend veel vrije tijd te hebben in verhouding tot voorheen

**Geplaatst**: 16-01-14 13:13

Geplaatst: 16-01-14 13:13

lieveli schreef:
Waarom zou je per sé jong moeder willen worden?

Wat mij betreft kan een werkende moeder ook een goede moeder zijn. Mijn ouders hebben altijd gewerkt maar ik heb het nooit het gevoel gehad dat ik iets tekort kwam. Ik had een superoppas met 2 oudere dochters, dat waren 'mijn grote zussen van 18' en we gingen zo vaak mogelijk met het gezin iets leuks doen. Mijn ouders hebben nooit een hockywedstrijd, paardrijwedstrijd of paardrijles gemist.

Dus een werkende moeder kan prima, ik wil ook geen huisvrouw zijn, daar studeer ik niet voor.

Ben het hier helemaal mee eens, ouders hebben hier ook altijd beiden gewerkt en heb dus vroeger ook altijd een oppas gehad, ben er niet minder van geworden, wel zelfstandiger!
Bovendien studeer ik niet voor het aanrecht, dan kan ik mijn opleiding net zo goed opgeven. En ik verwacht ook niet de functies die ik op het oog heb in de toekomst, te kunnen doen in 24 uur per week.
Wel vind ik dat je een keuze moet maken, allebei 60 uur werken en kinderen vind ik not done, je moet er wel kunnen zijn. Maar jong moeder worden, ik zie er weinig voordelen aan.

**Geplaatst**: 16-01-14 13:14

Geplaatst: 16-01-14 13:14

blijkt dat iedereen er toch een andere definitie aan geeft, aan carrière maken/hebben

**Geplaatst**: 16-01-14 13:15

Geplaatst: 16-01-14 13:15

Nou, daar zit inderdaad wel degelijk verschil tussen. Ik zie de mensen op de financiele administratie hier fijn om 9:-5 binnenkomen, koffie pakken en een babbeltje maken. Om half 4 wordt er alweer een beetje afgerond, en om stip 5 uur staan ze in de lift. Dat vind ik werken, en dat kan je ook prima een paar daagjes in de week doen. Kindje erbij. Misschien dat je nog eens teamleider ofzo wordt, maar ik zie dat ook niet als een carriere.

Als ik naar mijn eigen 'carriere' kijk, Ik begin altijd voor 8 uur, heb dan de hele dag overleggen op directieniveau van een grote nederlandse bank. Ik ga pas naar huis als het grootste deel van het werk gedaan is. Maar in de avonduren, weekenden en vakanties ben ik altijd bereikbaar. Daarnaast heb ik nog een paard die ik iedere dag zelf doe. Dus mijn dagen zitten nogal vol. Ik weet dus ook nog niet hoe ik hier nog een kindje bij zou kunnen inpassen. Dus ik stel nog even uit.... Het verhaal dat ik hierboven las over de au pair lijkt me dan wel een geweldige optie.

**Geplaatst**: 16-01-14 13:16

Geplaatst: 16-01-14 13:16

_Nelleke_ schreef:
Ik heb toch het gevoel dat mensen niet echt het verschil zien tussen carrière en werk.

In mijn ogen is echt carrière maken alleen mogelijk als je buiten je 40 urige werkweek ook nog inzet en flexibiliteit kan tonen. Dat je niet alle dagen om 18u al thuis bent, niet naar huis kan als je een ziek kind hebt, op zaterdagochtend met de laptop aan de ontbijttafel zit te werken etc. Dat een vergadering of meeting kan uitlopen tot 22u. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Iemand die gewoon een 36-urige werkweek heeft en gestaag groeit in z'n baan vind ik niet het toonbeeld van een work-a-holic of carrière-freak.

Hier ben ik het mee eens. De werkweek van mijn man en mij bestaat standaard uit minimal +60 uur en dan neem ik de tijd die je aan reizen kwijt bent er niet in mee.
Dat is voor ons de reden geweest dat wij dit enkel kunnen doen met een au pair in huis. Ik weet aan het begin van de dag niet hoe laat ik thuis ben omdat er altijd iets tussen kan komen of omdat er 's avonds een vergadering gepland staat. Echter met de huidige technieken is er wel meer flexibiliteit gekomen. Zo kan ik s'avonds om 23.30 uur nog inbellen vanuit huis voor een video conference etc.
Veel hangt af van welke positie je hebt binnen de organisatie en hoe flexible je zelf bent. Echter, ik denk dat ook wanneer beide ouders 'enkel' 40 uur per week werken, de organisatie omtrent de kinderen niet te onderschatten is.

**Geplaatst**: 16-01-14 13:18

Geplaatst: 16-01-14 13:18

Dat is natuurlijk bij ieder mens afhankelijk, ik zou er niet moeten aan denken om 50 uur per week te werken, 40 vind ik al veel, zelfs zonder kinderen.
Maar dat ligt dan weer in mijn mijn denkkader, ik ben niet zo carriëre gericht, ik wil op het einde van mijn leven niet mijmeren dat ik alleen maar gewerkt heb. Mijn moeder is heel jong gestorven, en sindsdien heb ik een andere kijk op het leven, ik werk om te kunnen leven maar ik leef niet om te werken. Heb daardoor ook nog maar 1 jaar full time gewerkt, de rest rond 30 uur. Om voldoende tijd te hebben voor andere dingen, want later is er soms niet meer.
Ik wil ook werk waar ik om dat uur gedaan heb en dat ik thuis niets meer hoef te doen, en dus 100 procent op mijn gezin kan focussen

Mijn moeder was ook huisvrouw, mijn vader ging werken. Ik heb nooit in de opvang gezeten, naschoolse opvang ook niet, wel ben ik altijd blijven in eten.

Laatst bijgewerkt door dromertje2 op 16-01-14 13:18, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 16-01-14 13:18

Geplaatst: 16-01-14 13:18

Sizzle schreef:
Ik vind alles onder de 40 uur sowieso al behoorlijk relaxed en is dan voor mij inderdaad gewoon 'werk' voor je onderhoud
Heb altijd met plezier minimaal 50 uur gewerkt en mijn man nog wel meer. We verwachten nu een kind en we willen daarom beide iets minder uren maken. 36 klinkt voor mij al heel weinig met ik eerlijk zeggen. Mijn man heeft nu een andere baan waar hij 'slechts' nog een 50 uur contract heeft (ex-overuren) en die heeft nu ook ineens het gevoel al ontzettend veel vrije tijd te hebben in verhouding tot voorheen

Wacht maar tot het droppie er is <<)

Ik werkte voorheen ook makkelijk 60 uur per week, sliep max 4 uur per nacht, maar nu ben ik een slappeling geworden

Ik denk dat iedereen voor zich een goede verhouding moet zien te vinden. En commentaar zul je altijd houden, hoewel niemand het recht in je koker zal durven zeggen. Ik ga er altijd maar vanuit dat iedereen het beste voor heeft met z'n kind (of dier, of wat dan ook).

**Geplaatst**: 16-01-14 13:20

Geplaatst: 16-01-14 13:20

@Anoeska
De definitie van carrière is: maatschappelijke positie.
Dat heeft niets te maken met hoeveel uur je werkt en/of hoe hoog je op maatschappelijke de ladder staat.

**Geplaatst**: 16-01-14 13:21

Geplaatst: 16-01-14 13:21

maai_ke schreef:
lieveli schreef:
Waarom zou je per sé jong moeder willen worden?

Wat mij betreft kan een werkende moeder ook een goede moeder zijn. Mijn ouders hebben altijd gewerkt maar ik heb het nooit het gevoel gehad dat ik iets tekort kwam. Ik had een superoppas met 2 oudere dochters, dat waren 'mijn grote zussen van 18' en we gingen zo vaak mogelijk met het gezin iets leuks doen. Mijn ouders hebben nooit een hockywedstrijd, paardrijwedstrijd of paardrijles gemist.

Dus een werkende moeder kan prima, ik wil ook geen huisvrouw zijn, daar studeer ik niet voor.

Ben het hier helemaal mee eens, ouders hebben hier ook altijd beiden gewerkt en heb dus vroeger ook altijd een oppas gehad, ben er niet minder van geworden, wel zelfstandiger!
Bovendien studeer ik niet voor het aanrecht, dan kan ik mijn opleiding net zo goed opgeven. En ik verwacht ook niet de functies die ik op het oog heb in de toekomst, te kunnen doen in 24 uur per week.
Wel vind ik dat je een keuze moet maken, allebei 60 uur werken en kinderen vind ik not done, je moet er wel kunnen zijn. Maar jong moeder worden, ik zie er weinig voordelen aan.

Maar er is dan ook wel een enorm verschil tussen een oppas die thuis komt (en vaak een stuk duurder is) en een bso met veel kinderen en wisselende leidsters.

**Geplaatst**: 16-01-14 13:21

Geplaatst: 16-01-14 13:21

In mijn eigen omgeving heb ik van beide kanten een voorbeeld. Iemand die tot haar 30e keihard heeft gewerkt en nu 3 dagen aan de slag is in haar huidige functie en sinds september een kleine heeft. Dit gaat super en stabiel. Kan nog prima rondkomen.

Aan de andere kant iemand met een universitaire opleiding, 26 jaar en inmiddels een tweeling. Kwam rechtstreeks van school af, bewust getrouwd en zwanger geraakt. Nu heeft ze haar kinderen (wat ze graag wilde) maar komt ze nergens meer aan de slag want het is allemaal fulltime én met werkervaring.

Tuurlijk is het altijd beter om zo jong als mogelijk kinderen te krijgen omdat dat (schijnbaar) beter is. Maar het is bij mij toch echt; eerst bewijzen dan pas aan kinderen beginnen. Dus mijn keus zou ook absoluut zijn: eerst zorgen voor een solide basis en dan pas keuzes m.b.t. kinderen maken.
Daar hebben ze later meer profijt van, als je met je opgebouwde ervaring weer meer kunt gaan werken!

**Geplaatst**: 16-01-14 13:22

Geplaatst: 16-01-14 13:22

chanel1985 schreef:
Dat is natuurlijk bij ieder mens afhankelijk, ik zou er niet moeten aan denken om 50 uur per week te werken, 40 vind ik al veel, zelfs zonder kinderen.
Maar dat ligt dan weer in mijn mijn denkkader, ik ben niet zo carriëre gericht, ik wil op het einde van mijn leven niet mijmeren dat ik alleen maar gewerkt heb. Mijn moeder is heel jong gestorven, en sindsdien heb ik een andere kijk op het leven, ik werk om te kunnen leven maar ik leef niet om te werken. Heb daardoor ook nog maar 1 jaar full time gewerkt, de rest rond 30 uur. Om voldoende tijd te hebben voor andere dingen, want later is er soms niet meer.
Ik wil ook werk waar ik om dat uur gedaan heb en dat ik thuis niets meer hoef te doen, en dus 100 procent op mijn gezin kan focussen

Mijn moeder was ook huisvrouw, mijn vader ging werken. Ik heb nooit in de opvang gezeten, naschoolse opvang ook niet, wel ben ik altijd blijven in eten.

Maar nu doe je alsof werken een noodzakelijk kwaad is, en je niet van je leven kan genieten als je veel werkt. Ik denk dat ik op dit moment op mijn gelukkigst ben als ik een crisis op kantoor aan het oplossen ben. Ik moet dan tot het uiterste gebruik maken van mijn capaciteiten, mensen bereid vinden om mee te helpen, regelen, organiseren.

Ik besef me ook dat er mensen heel gelukkig worden als ze de hele dag met een kopje soep op een kind zitten te wachten tot die uit school komt, maar dat ben ik niet.

**Geplaatst**: 16-01-14 13:22

Geplaatst: 16-01-14 13:22

Ik heb ergens wel nog ambitie om bij te gaan specialiseren na mijn afstuderen. Richting Spoed, palliatieve, wondzorg of gipsmeester. Of zelfs een combi. In eerste instantie wilde ik ook nog 2 jaar extra doen om een Master te halen na een specialisatie, maar dat idee heb ik nu even laten varen. Dan ben ik pas 35 eer ik afstudeer

Maar ons huis is dan wel al volledig afbetaald haha.

Persoonlijk heb ik gewoon nood aan steeds bijleren, evolueren en proberen om wat ik doe ook zo goed mogelijk te doen. Dat ligt gewoon in mijn aard, en ik besef ook heel goed dat ik die kansen geen 2x ga krijgen. Op zich hoeft een kind voor mij ook niet, vind het prima zoals het nu is maar vriendlief is daarin wel anders, die wil echt heel graag papa worden. Compromis: 1 kind. Want anders is het effectief stoppen met werken, maar dat betekend voor mij ook paarden weg, hobby weg en rustpunt weg. Aangezien hij daar niks in wil bijdragen.

@_Nelleke_: mijn moeder kon vaak ook niet naar huis komen als 1 van ons ziek was, dan werd ik opgehaald door mijn opa. Mama zat ook thuis nog door te typen voor werk, ik ben als kind heel vaak op zaterdag meegeweest naar haar werk maar ze had geen oppas. Heerlijk vond ik dat, op die oude typemachines drammen terwijl zij verslagen typte. of thuis meeluisteren en "meetypen" met die dictafoontjes

Was ze ziek? Dan ging ze ofwel nog steeds werken, ofwel zorgde ze gewoon dat ze van thuis uit kon doorgaan. Het scheelt dat ze van stiefpaps haar laptop niet mag meenemen op vakantie

Ik geloof dat ze vorig jaar bijna 300u overuren had staan, maar opnemen? Geen tijd voor zegt ze, work to do! Ze heeft zelfs last om elk jaar haar jaarlijkse vakantiedagen op te nemen. Want dit moet nog, en dat, en dat en oh dat mogen we ook niet vergeten. Haar agenda heet daar "De Bijbel", is een plakboek vol post-its en kleurtjes samen met haar bureau. Zonder mama loopt die dienst vaak gewoon vierkant. Hard, maar waar. Omdat de rest het gewoon niet kan bijhouden wat ze allemaal doet. Ontbijt, lunch, koffietje, dat gebeurt gewoon allemaal tussen het werk door. Ze heeft recht op 1u middagpauze, maar die neemt ze zelden. Ipv te zitten niksen kan ze nog 10 andere dingen doen zegt ze zelf.
Ivm meetings: die worden door hogerhand nooit buiten de werkuren gepland, daar hebben de hoge piefen van de directie zelf geen zin in

En dat heeft ze ook nog eens 8 jaar lang weten te combineren met de zorg voor mijn grootouders na haar werkuren. Petje af hoor.

**Geplaatst**: 16-01-14 13:23

Geplaatst: 16-01-14 13:23

Vjestagirl schreef:
Ik vind dat als je echt een goede moeder wilt zijn, je er moet zijn voor je kinderen. Dat betekend bij ze thuis blijven tot ze naar school gaan als ze 4 zijn, en dan 's morgens aanwezig zijn om ze weg te brengen, 's middags om ze op te halen, spelletjes te doen en ze mee te nemen naar een bibliotheek, bos of speeltuin. Dat je thuis bent om lekker verse maaltijden te koken. Dat ze niet naar een oppas of kinderdagopvang hoeven.

Dus ja, ik denk dat ik in jouw geval 1 van de 2 dromen in de ijskast zou zetten...

zo zie ik het ook , blijft een eigen keuze natuurlijk
maar verder mee eens
hier hetzelfde

**Geplaatst**: 16-01-14 13:24

Geplaatst: 16-01-14 13:24

Brainless schreef:
@Anoeska
De definitie van carrière is: maatschappelijke positie.
Dat heeft niets te maken met hoeveel uur je werkt en/of hoe hoog je op maatschappelijke de ladder staat.

En toch heb ik niet het idee dat ts graag wil doorgroeien van vakkenvukker naar hoofdcassiere ;-)

**Geplaatst**: 16-01-14 13:24

Geplaatst: 16-01-14 13:24

Brainless schreef:
@Anoeska
De definitie van carrière is: maatschappelijke positie.
Dat heeft niets te maken met hoeveel uur je werkt en/of hoe hoog je op maatschappelijke de ladder staat.

Maar je wil toch niet zeggen dat iemand die 3 ochtenden in de week op een kantoortje werkt, en dat de komende 20 jaar op dezelfde manier blijft doen, een carriere heeft. Die heeft gewoon een baan. Da's ook leuk, maar voor mij komt er bij een carriere wel iets van ontwikkeling en ambitie kijken (maar ik ga nu even het woord carriere opzoeken in de dikke van Dale, want je hebt vast gelijk

)

Edit: even opgezocht. Carriere heeft dus wel degelijk met ontwikkeling / vooruitkomen te maken.
Van Dale:
car·ri·è·re (de; v(m); meervoud: carrières)
1 loopbaan: carrière maken (in zijn werk) goed vooruitkomen

Laatst bijgewerkt door Anoeska op 16-01-14 13:27, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 16-01-14 13:27

Geplaatst: 16-01-14 13:27

Carrière hoeft men voor mij niet persé te omschrijven als doorgroeien tot diensthoofd. Het kan ook betekenen dat je gewoon speialist wordt in wat je doet, zonder die leidinggevende functie. In de verpleegkunde denk ik dan bijvoorbeeld aan starten als zorgkundige, doorgroeien naar verpleegkundige en dan specialiseren in wondzorg, vertrouwenspersoon, gipsmeester, dialyseverpleegkundige... da's ook een vorm van carrière. Niet noodzakelijk een stapje hoger op de ladder, maar wel op horizontale lijn.

Nomineer dit bericht ×