Oh, wat een heerlijk topic!

Deze is niet van mij, maar van een vriendin, maar ik speel wel een hoofdrol.

Er was een jongen die mij leuk vond, maar ik vond hem niets (zal je altijd hebben

). Vriendin vond hem er wel leuk uitzien op zijn Facebookfoto en nadat ik aan de jongen had uitgelegd wie ze was, voegden ze elkaar toe. Na een paar dagen non-stop via Facebook gepraat te hebben, besloot vriendin de jongen te vragen iets mee te gaan drinken.
Dat wilde hij wel.

Helemaal top natuurlijk, dus spraken ze af in een sfeervolle, oude binnenstad. Ze hebben daar een halfuurtje heel gezellig gezeten, gepraat over koetjes en kalfjes, en vriendin was dolgelukkig.
Kan niet meer foutgaan. Toch?
Gezien de titel van dit topic zullen jullie het vast kunnen raden... Na die dertig minuten ging het fout. En hoe.
De jongen zette zijn glas neer, pakte een nacho en tijdens (!) het kauwen vroeg hij argeloos: "Hoe laat komt Littera eigenlijk?"
"Oh, die komt niet hoor," zei vriendin, die zich ondertussen afvroeg wat hij niet had begrepen aan
zullen wij samen wat gaan drinken?.
"Waarom niet?"
Omdat dit een date is, sukkel!
Dat zei ze uiteraard niet hardop. Ze legde heel kalm uit dat het haar bedoeling was om samen met hem iets te gaan drinken, dat ik daar niets mee te maken had en dat ze mijn naam niet meer wenste te horen.
Deze ontzettend intelligente jongen dacht even na. Vervolgens kwam hij met de volgende geestverruimende conclusie: "Dus ik moet het maar met jou doen?"
Vriendin haalde diep adem (dat was nodig om te voorkomen dat er stoom uit haar neusgaten liep) en keek rond op het terras. "Kan je tot tien tellen?" vroeg ze, schijnbaar vanuit het niets.
"Jawel," antwoordde de jongen, die geen idee had waar ze op doelde.
"Kan je dat ook met je ogen dicht?"
Hij knikte.
"Doe eens."
Zodra hij begon, dronk ze haar cola in één teug leeg, pakte haar tas en liep op haar gemak het terras af.
