Mijn vader en zijn susje woonden vroeger op een boerderij. Toen mijn tante een jaar of 4 was
kreeg een van de poesen babys en natuurlijk stond er altijd een bakje melk voor de beestjes klaar.
Mijn tante dacht dat het poesje vast honger moest hebben en drunkte hem zo met zijn snuitje in de melk
na een paar seconden te worstelen werd het katten lichaampje slap. Mijn tante had een baby poesje verdronken. Ze moest zo hard huilen, en heeft er nu nog een ''trauma'' van

Uiteindelijk hebben we de overige inschrijfformulieren maar door de bus gegooit bij mensen die kinderen hadden.



Die namen we dan mee naar huis, legden ze in het poppenhuis in de bedjes, met dekentjes er overheen. Mijn vader controleerde elke dag het poppenhuis, om de lijkjes weg te gooien, maar hij liet ons wel begaan. 


