Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-04-11 23:33

Geplaatst door de TopicStarter : 25-04-11 23:33

Oke, even weer een kleine update. En ik heb ook nog een vraag voor jullie.

Nou...om te beginnen gaat het niet heel slecht. Beetje met up's en down's. Nogal wisselend eigenlijk. Zolang ik mezelf kan bezig houden is er eigenlijk niks aan de hand. Maar op tijden dat ik me een beetje verveel en dus veel kan kan denken...nou...ja...die tijden zijn "minder" zeg maar.

Vandaag gesprek gehad met mijn ouders. Over school. Mijn punten lijden er behoorlijk onder eerlijk gezegt. Zit nu in mijn examenjaar en ben aan het twijfelen wat ik wil/kan doen. Sta er niet meer goed voor. Had behoorlijk wat "reserves" opgebouwd kwa punten, maar nu beginnen ze toch wel slecht te worden.

Ikzelf wilde misschien het jaar opnieuw gaan doen, maar mijn ouders willen dat niet. Dus met wat moeite kunnen uitleggen dat IK niet goed in mijn vel zit, en dat daar dus ook mijn schoolwerk onder lijdt.

Pap opperde al op therapie even achterwegen te laten en me nu volledig te focussen op school. Geloof dat hij niet helemaal begrijpt hoe het werkt. 8)7

Ik kan wel stoppen met therapie nu, en het na het examen weer oppakken. Maar daar heb je (volgens mij) helemaal niks aan. Ik kan namelijk niet even met mijn vingers knippen om het allemaal op de achtergrond te duwen. (al zou ik dat soms zó graag willen -zucht-)Dat gaat wel, maar dat kost wel heel veel tijd en energie. En daarbij vraag ik me af wat je daarmee zou winnen?

Dusja...tot zover loopt het nu thuis eigenlijk..

Maar ik heb ook nog een vraag voor jullie!

Heb nog contact gehad met mijn vriendin waar ik mee "gepraat" had. En we willen weer wat afspreken. Maar ik (we) weten eigenlijk niet zo goed wat we dan kunnen gaan doen. Om ongedwongen te kunnen praten. Er moet niet te veel druk op gaan liggen (we spreken nu af zodat je hier over moet praten). Dan gaat het denk ik niet.

Moet min of meer "vanzelf" gaan...

Suggesties?

**Geplaatst**: 25-04-11 23:48

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 25-04-11 23:48

Na een berichtje op de eerste pagina en een stille meelezer te zijn wil ik toch even een reactie weer plaatsen.

Goed van je dat het toch wel wat beter met je gaat. Zelf zal ik niet stoppen met je therapie, wie weet ga je daarna wel helemaal niet meer?

Met de vriendin zou ik gezellig een drankje drinken, dan komt derest vanzelf wel!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-04-11 11:40

Geplaatst door de TopicStarter : 26-04-11 11:40

Kelly

Blijf het raar vinden als mensen zeggen dat ze meelezen. (Terwijl ik zelf ook altijd meelees in andere topic's 8)7

) Maargoed...

Iets drinken lijkt wel een goed idee... Maar zitten wel een paar nadelen aan denk ik. Om bij haar thuis wat te gaan drinken. Tja, dat zou kunnen. Maar dat bedoel ik een beetje met 'dat er dan veel druk op ligt'. Want ja, we weten dan alle 2 waarom we daar zitten. Ben zo bang dat het dan forcerend word, snap je?

Dus dan zou ik zeggen, ergens wat gaan drinken op een terasje. Maar dat lijkt me dan weer niet de plaats om zoiets te bespreken...

**Geplaatst**: 26-04-11 12:02

Geplaatst: 26-04-11 12:02

En samen gaan joggen oid? Kom je misschien ook wel mensen tegen maar iig geen 'meeluisteraars' zoals je op een terrasje wel zou kunnen hebben...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-04-11 22:02

Geplaatst door de TopicStarter : 26-04-11 22:02

Ja precies!

Op "meeluisteraars" zit ik niet te wachten

Mensen tegen komen is niet erg, misschien zelfs wel goed. Zorgt ook weer voor een beetje afleiding. Maar als ze gaan meeluisteren... hmmm... nee

Zelf opperde ze al met de honden naar het bos, dat is natuurlijk ook wel een goed idee!

**Geplaatst**: 27-04-11 07:28

Geplaatst: 27-04-11 07:28

Hoi meis,

Lekker naar t bos gaan.
Neem fototoestel mee en knip leuke foto's van de hondjes. Heb je eerst iets om over te praten, de hondjes, en dan loopt t vanzelf.
En niet gaan stressen!!! Zeg tegen haar dat je t n beetje eng vindt of zo, en dat je gewoon een leuke middag wil :-)

.

Wat rot dat je school er onder lijd maar kan niet anders natuurlijk.
Misschien is dat dan de goede afleiding als je niks te doen heb en gaat lopen malen?
Lekker (

) je boeken in...

Fijn dat t iets beter gaat en hou vol.

Dikke knuf, Karina

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-05-11 19:26

Geplaatst door de TopicStarter : 02-05-11 19:26

We gaan naar het bos, alleen wanneer is nu even de vraag. We hebben nog steeds niks afgesproken.

Leren als afleiding werkt bij mij juist averechts. Kan me concentreren, totdat het wat moeilijker word. En dan gaan mijn gedachtes heel stiekem naar andere dingen. Kan mijn aandacht er gewoon niet bijhouden. Kan dingen gewoon 5keer lezen, zonder te beseffen wat er nu eigenlijk staat. Heel erg.

Slapen gaat gelukkig weer redelijk. Gaat een paar dagen heel goed, en dan ineens gaat het weer fout....Nachtmerries...heb geen idee waar dat aan ligt. Want heb die dag dan niet iets bijzonders of heftigs gedaan. Vind het zelf heel vreemd en kan er totaal geen hoogte van krijgen. Weet iemand waar dat aan zou kunnen liggen?

**Geplaatst**: 07-05-11 22:13

Geplaatst: 07-05-11 22:13

Allereerst, is het meer dan vervelend wat er is gebeurt

Ik zat zelf te denken aan, zou je niet ergens met iemand kunnen praten die hetzelfde als jij heeft meegemaakt en je kan vertellen hoe zij er mee omgaat zodat je jezelf misschien zo een beetje zou kunnen helpen ?

Sterkte :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-05-11 23:44

Geplaatst door de TopicStarter : 09-05-11 23:44

Betwixed:

Ja, heb wel eens vaker gehoord van mensen dat ze dat als positief ervaren, Praten met "lotgenoten". Zó'n heel verkeerd idee is het niet! Kwa uitwerking wel wat moelijker denk ik. Het eerst wat nu namelijk door mijn hoofd schiet is dat groepstherapie. Maar dat is iets wat ik absoluut niet wil.

Heb vorige week ook weer een sessie gehad. Niet heftig, we zijn ook niet verder gegaan met wat we de vorige keer hebben gedaan. Dat durft ze niet. Ze durft niet te beginnen aan het verwerkingsproces. Waarom? Ten eerste omdat we beperkte sessies hebben. Heb er nu nog maar één of twee, durf het eigenlijk niet zeker te zeggen. En dat zou misschien nog wel op te lossen zijn. Maar ze vind dat ze niet genoeg 'controle' over me heeft. Ze kan me hooguit 1x per week helpen, en af en toe ondersteunen met een smsje. Terwijl er bij 2e lijns schijnbaar een groep therapeuten zijn, die ook dingen met elkaar bespreken? En een psychiater die mee kan kijken en event. medicatie kan voorschrijven.

Ze denkt dat het heel erg heftig gaat worden. Als we ooit over "het randje" zouden gaan kijken. Dat mijn zwijgen en afblokken een bepaalde functie heeft. En ja...simpel gezegt dat ik dan zo depresief en angstig en onzeker word dat ik misschien stomme dingen ga doen.

Van de andere kant heeft ze ook gezegt dat ze me eigelijk niet "los" wilt laten. En dat ze het het liefst zelf zou doen.

Maarja, voorlopig gebeurt er helemaal niks. Ik MOET van mijn ouders slagen dit jaar.

Dus ik heb nog 5 weken om mijn punten op te halen, op de een of andere manier. Heb het ook tijdens therapie besproken en we zijn dan toch tot de conclusie dat het dan ook geen zin heeft om nu heftige sessies te hebben. Dan is mijn focus op school namelijk helemaal weg. Nu is het allemaal weer een beetje gezakt, op de achtergrond. Gelukkig...Even een beetje..."lucht".

Heb over twee weken weer een sessie. Ze wil volgens mij aan onze vertrouwensrelatie gaan werken. En ja.. dan word het beslissen...wat we gaan doen. Heb naar haar uitgesproken dat ik het heel eng vind. 2e lijns psychologie. Omdat ik dan niet weet wie dat is, is het een match? Heb aan haar gevraagd of ze dan wist naar wie ze me zou doorverwijzen. Had ze niet direct een antwoord op maar ze zou er over gaan nadenken.

Ben namelijk ontzettend kieskeurig. Met mensen. Wie ik wel en niet vertrouw.

Best lastig...

**Geplaatst**: 09-05-11 23:50

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 09-05-11 23:50

Ik heb dit topic al vaker voorbij zien komen, maar nooit gereageerd

Ik wilde je even heel veel sterkte wensen, uit je berichten blijkt heel sterk je wil om alles te verwerken, maar het 'afblokken' maakt het denk ik erg lastig!

Ik hoop dat je met de tijd alles een plek kunt geven (stomme uitdrukking, maar ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen) en dat je ondanks alles weet te slagen voor je opleiding!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-11 22:25

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-11 22:25

Ja...dat afblokken, zwijgen...blokkeren. Is zo lastig, weet ook niet hoe ik daar mee om moet gaan. Iemand suggesties?

En school, tja... Ik zei eerder dat focus weg zou zijn als we zware sessies zouden hebben. Maar... eerlijk is eerlijk

Focus is nu al helemaal weg. Zodra huiswerk wat moeilijker word, dwalen mijn gedachtes af. Kan zomaar 6x iets lezen en vervolgens nog niet weten wat er nu eigenlijk staat....

Weet even niet zo goed hoe ik dit moet oplossen...

Iemand?

**Geplaatst**: 10-05-11 22:41

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 10-05-11 22:41

Lieve TS,

Ik heb even niet meer in je topic gereageerd omdat het met mijzelf wat minder ging sorry.
Wat betreft het blokkeren, ik geloof ook dat dat een beschermingsmechanisme is, om je te beschermen tegen die impact die het zou kunnen hebben als je alles toelaat. Ik denk dat het daarom heel belangrijk is om met hulp hieraan te beginnen, zodat je handvatten aangereikt krijgt hoe je hier wat beter mee om kunt gaan. Anders is het denk ik te overweldigend en overspoelt het je.

Wat betreft je opleiding, moeilijk.. Omdat je ouders hier niets van weten, kunnen ze er ook heel rekening mee houden wat heel vervelend is. Ik snap dat het een hele grote stap is om dit aan je ouders te vertellen, en dat moet je pas doen als jij er klaar voor bent. Zware sessies en leren zullen niet goed samengaan, maar aan de andere kant gaan dit ook niet zo goed. Ik ben bang dat ik geen kant-en-klare oplossing heb daarvoor.. Denk je dat je het volhoudt om de tijd die je nog op school moet door te kunnen komen?

Wat betreft het praten met lotgenoten, mijzelf heeft dat ontzettend geholpen. Ik wilde niet in real-life met lotgenoten praten dat vond ik te confronterend, maar ik heb via een forum over dit onderwerp een meisje gevonden waarmee ik heel veel heb gepraat via msn en mail, en dat heeft mij echt ontzettend geholpen. Eindelijk iemand die je begrijpt, ik voelde me daardoor veel minder alleen en minder gek, en mijn schaamte ging ook weg. Misschien dat zoiets iets voor je is? Hier in het topic hebben ook al verschillende mensen gereageerd die soortgelijke ervaringen hebben, en mij mag je ook altijd PBen als je wil

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-11 15:07

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-11 15:07

Merel, gaat het nu weer wat beter met je? Schrik van je berichtje dat het even wat minder gaat. :(:)

Hier voelt het allemaal erg vreemd.

Ik heb mijn laatste sessie gehad. Voelt zó vreemd dat de behandeling nu klaar is, terwijl hij dat nog helemaal niet is, nog lang niet. Merk aanmezelf dat ik nu een beetje in een gat val. Maar 2e lijns trekt me ook niet, iemand anders...

Nee...dat is toch... Voelt niet goed.

Dusja wat nu is de vraag...
Ik weet het zelf even ook niet meer.

**Geplaatst**: 22-05-11 16:12

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 22-05-11 16:12

Ja hoor het gaat nu wel weer beter!

Dankje.

Ik kan me voorstellen dat je nu het gevoel hebt in een gat te vallen, je hebt ergens een begin aan gemaakt maar dat is nu noodgedwongen afgebroken.
Ik zou denk ik zelf toch gaan proberen bij die andere waar je meer behandelingen vergoed kreeg. Je hoeft er niet gelijk volop in te duiken, maar kun je dara niet eerst een afspraak maken om gewoon kennis te maken en een beetje af te tasten hoe je je bij deze nieuwe persoon voelt? Zonder dat je al echt over je verleden praat ofzo, gewoon rustig beginnen. Wie weet is dit ook wel een heel fijn iemand waardoor je wel door wil daar. En als het niet klikt, merk je dat snel genoeg en hoef je er ook niet mee verder te gaan.

Dus zeg maar gewoon vrijblijvend een kennismakingsgesprek, en van daaruit verder kijken wat je ermee wil doen?

**Geplaatst**: 23-05-11 18:34

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 23-05-11 18:34

TS Allereerst super dapper dat je een topic plaatst! En wat verschrikkelijk wat er met je is gebeurd..

Heel veel sterkte de komende tijd nog. :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-05-11 11:10

Geplaatst door de TopicStarter : 28-05-11 11:10

-zucht- Merel, je hebt helemaal gelijk. Maar...het...probleem...is een beetje. Dat ik dat niet durf.

Vind het hartstikke eng en durf geen nieuwe afspraak te maken bij iemand anders. Ik vind dat eng dus gooi ik dat heel ver van me af 'Ik wil dat niet". Toen ik naar de 1e lijns ging, had ik in reallife iemand achter me staan die me geen keus heeft gegeven. Ik moest gaan, daar heeft ze ook voor gezorgd. Waar ik achteraf heel blij mee ben geweest, al kon ik dat op dat moment niet zeggen.

Ondertussen is er ook nog een probleem met de verzekering en het vergoeden van de sessies. Dus als iemand hier in thuis is, zou ik het heel fijn vinden om een pb'tje te ontvangen.

Het is gewoon...dan weet ik niet precies hoe ik dat moet regelen. En ik wíl dat ook niet uitzoeken omdat het dan ineens wel heel dichtbij komt....

Op wat voor manier dan ook, het begin is er. Al ben ik nu weer helemaal vastgelopen. Ik weet gewoon niet hoe ik dit aan moet pakken!!

Marjo, bedankt

**Geplaatst**: 22-06-11 22:23

Geplaatst: 22-06-11 22:23

Heej meid,

Hoe gaat het nu nog met je.? Het is zeker moeilijk om nu weer een andere psych contact mee op te nemen maar dat je de 1e stap hebt gezet betekent dat jij die stap ook zeker kan zetten. Daar geloof ik 100% in..!
Met de verzekeringen zou ik eerlijk gezecht niet weten kan je daar niks over vinden op internet. ? misschien kan je contact op nemen met je verzekeringsmaatschappij erover via telefoon of misschien kan je ze ook mailen. Dan heb je daar ook zekerheid over en kan je denk ik ook misschien wel makkelijker contact op nemen met een andere psych.

Kop op meid.. !! je kan het.. !!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-06-11 10:09

Geplaatst door de TopicStarter : 23-06-11 10:09

XxLiEsJuHhxX:

Over de verzekering is nu meer duidelijkheid.

Helaas geen positieve duidelijkheid, maar ja.... So be it...

Ik moet eerst nog contact opnemen met mijn 'oude' psychologe. Maar zal eerlijk bekennen dat ik het al een week aan het uitstellen ben.

Kan mezelf er gewoon niet toe zetten. Er is iedere keer wel een (hele) goede reden om niet te bellen.

Maar dat het zo niet echt opschiet, begrijp ik zelf ook....

**Geplaatst**: 23-06-11 23:44

Re: Verkracht... en toen?

Geplaatst: 23-06-11 23:44

Kom op meid. Pak morgen die telefoon en bel naar haar!
Ze ken je ondertussen toch wel een beetje? Uitstellen heeft (helaas) niet zoveel zin. De vorige keer heeft iemand anders het gedaan, nu is het aan jezelf om het te doen!

Je kan het!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-06-11 21:18

Geplaatst door de TopicStarter : 29-06-11 21:18

Ja maar wat moet je zeggen als je zelf niet eens weet hoe je verder wilt? $:\$

**Geplaatst**: 29-06-11 23:53

Geplaatst: 29-06-11 23:53

Je kan er misschien eens over brainstormen samen met iemand? Gewoon, de verschillende richtingen die je nu uit kan overlopen, en wat daar goed en minder goed aan is. Moet je wel iemand hebben met wie je erover kunt/wil spreken natuurlijk..

Of zelf plus- en minpunten opschrijven, maar denk dat het handig is om er iemand anders bij te hebben om er ook eens een ander licht op te werpen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-07-11 19:21

Geplaatst door de TopicStarter : 03-07-11 19:21

Ja dat klinkt echt als een heel fijn idee! Met 2 heb je volgens mij toch weer een andere kijk op dingen. Ik heb wel redelijk veel contact met die vriendin waar ik toen heel fijn mee gepraat heb. Alleen...tja...ik begin er eigenlijk niet over. En zij ook niet...We hebben begin deze week wat 'heftig" gemailt. Niet echt over wat er gebeurt is, maar hoe ik me af en toe kan voelen. Radeloos, bang, alleen. Ze zei toen wel dat we volgende week toch maar eens een keer naar het bos moesten, om te kunnen praten. Maar tot nu toe is er nog niks afgesproken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-07-11 21:20

Geplaatst door de TopicStarter : 09-07-11 21:20

Oke...

Heb ik (ein-de-lijk) de lef gevonden om contact op te nemen met mijn psychologe, gaat ze op vakantie!

**Geplaatst**: 09-07-11 21:28

Geplaatst: 09-07-11 21:28

Wat goed van je dat je toch gebeld hebt!!

Weet je wanneer ze terug komt? Misschien heb je in de tussentijd dan wat tijd om dingen op te schrijven op papier die je wilt zeggen? Zodat het minder eng is?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-07-11 17:26

Geplaatst door de TopicStarter : 13-07-11 17:26

-zucht-

Nou ja...

Ze komt de 19e terug. Maar het gaat even helemaal niet goed. Ben al een paar dagen erg stilletjes en "in mezelf'. Gister was het in een keer helemaal mis. Het is de laatste tijd al zo'n rotzooi in mijn hoofd met herinneringen...waar geen woorden voor te vinden zijn...en dan zo'n klein dingetje erbij... dan is het in één keer helemaal fout.

Dan is het gewoon allemaal even te veel. Kan daar nog steeds niet mee omgaan. Ik haat dat van mezelf.

Voel me af en toe gewoon zo verschikkelijk alleen, omdat ik er eigenlijk heel graag met iemand over wil praten. Maar het gewoon echt niet durf. Voel me dan alleen maar nog ellendiger, omdat er zoveel kansen zijn om er over te beginnen. Die ik dan gewoon niet pak. Baal dan enorm van mezelf dat ik gewoon het lef niet heb om erover te beginnen. Herkennen jullie dat gevoel?

$:\$

Hoe moet je daar in hemelsnaam mee omgaan?

Nomineer dit bericht ×