Ik zeg bij vreemden in het begin gewoon 'mijn ouders'. Omdat ik het niet nodig vindt dat ik het bij iedereen uit moet leggen. Wanneer ik mensen eenmaal langer ken, zeg ik het wel. Maar ook alleen als ze er naar vragen, of als we toevallig op dat onderwerp komen. Ik ga dingen niet achterhouden, dat vindt ik ook zo raar,maar ga het ook niet aan de grote klok hangen.
Ik zeg vaak 'mijn moeder en jan' (jan is haar vriend).
Ik heb er geen moeite mee om het uit te leggen maar heb er wel moeite mee als ze er op door gaan. Ik weet dat ik het nog niet goed verwerkt heb, ik heb me er nog niet volledig bij neer gelegt. Daarom ga ik het onderwerp vaak uit de weg.
Heel veel sterkte Haike!!
Vanwege mijn naam krijg ik regelmatig reacties van 'kom je uit Griekenland?' Dan leg ik dus uit dat mijn vader Grieks is. En als ik diegene dan niet (goed) ken of bijna nooit zie, dan zeg ik er niet bij dat hij overleden is. Zorgt wel voor vreemde situaties af en toe. Laatst op school bleef een medestudent een beetje doorvragen (gewoon interesse) en ik vertelde alsof papa nog leefde.

Ze is op 7nov 2004 overleden aan kanker..ze is maar 4maand ziek geweest en toen was het al voorbij! Ik zal die laatste nacht nooit vergeten! Ze is op zo. morgen om half 7 op mijn verjaardag overleden..
Kwaad dat mijn moeder en familie waren! Hebben we toch een schade vergoeding gekregen.
Uiteindelijk ben ik blij dat ik hem nog gezien heb. Ik had em wel zelf mee gewassen en aangekleed, iets wat ik gewoon móest doen. Hij was zo trots dat ik verpleegkunde studeerde en ik weet dat als hij me zag, dat hij zo ontzettend trots zou zijn geweest.