ShannaY schreef:Je maakt een kind zelf zo gevoelig en kwetsbaar als je wilt. Vaak zijn dat dus kinderen die volledig thuis opgevoed worden. Als ik naar mijn ex kijk, zijn moeder was altijd thuis, deed automatisch alles voor hem, en is nu nog een slap zeempje...
Hetzelfde zie ik met mijn nichtjes gebeuren... Die kinderen groeien op in een veel te beschermde wereld, waardoor ze voor grote "gevaren" komen te staan, wanneer ze er eenmaal alleen voor staan. Dát is in mijn ogen veel erger dan als kind hier al ervaring mee krijgen. Altijd in een beschermde omgeving geleefd, en dan ineens in de grote boze wereld staan.
Nee hoor, ik had een hele onrustige baby, dat bleek na 3 weken al heel duidelijk. Doordat we haar de stabiliteit hebben gegeven door juist niet van hot naar her met haar rond te rennen, is ze inmiddels een heel gezond, vrolijk en rustig kindje geworden. Ze is net zo kwetsbaar als andere kinderen en qua gevoeligheid valt het ook heel erg mee. Met gevoelige kinderen is niets mis, het is juist een gave vaak. Zijn vaak hele bijzondere, wijze kinderen. Nu gaat het juist super, maar het eerste jaar was erg zwaar, omdat ze nergens sliep, ook thuis niet (uiteindelijk thuis wel door het inbakeren, maar ergens anders deed ze geen oog dicht) en doordat we het met 'prikkels' van buitenaf rustig aan gedaan hebben. Dus een dagje ergens geweest (op vistite bijvoorbeeld), dan de volgende dag weer even rustig thuis. Kinderen, zeker jonge kinderen, hebben juist vaak rust en regelmaat nodig, dat zullen vele ouders herkennen. Mijn kind wordt helemaal niet overmatig beschermd, dat maak jij er blijkbaar van. Ze gaat mee naar de paarden, ze speelt heel veel buiten, gaat om met diverse kinderen, wat ze geweldig vindt, we nemen haar nu regelmatig mee naar vrienden als we er 's avonds gaan eten of wat dan ook en dan slaapt ze daar in een campingbedje, gaat prima. Vakanties gaan ook prima. Maar dat ging het eerste jaar niet, omdat ze gewoon heel veel behoefte aan geborgenheid en stabiliteit had. Wie ben jij nou eigenlijk om daarover te oordelen? Ik ken mijn kind het allerbeste, hoor, en wij krijgen diverse complimenten van mensen die juist zeggen dat we zo relaxt met haar omgaan en dat ze zo'n heerlijk flexibel kindje is. Niet verlegen, heel ondernemend en heel gezellig. Dus durf ik wel te zeggen dat we het zo gedaan hebben. Ja.
Dus ga even lekker over anderen oordelen, maar laat mij en mijn dochter er maar buiten graag. Om onwetende meningen moet ik alleen maar hard lachen.
dadelijk bijt ze
