Bokt.nl

**Geplaatst**: 22-06-21 08:36

Re: Schoonmoeder in huis...

Geplaatst: 22-06-21 08:36

Je hoeft je schoonmoeder niet de schuld te geven, maar je kunt ook begrip tonen dat ze 's morgens wakker wordt omdat jij naar je werk moet. Daarom is het handiger dat jij thuis slaapt, dan heeft ze geen last van je.
En van daaruit kun je met je vriend het gesprek oppakken om allebei weer naar huis te komen.

**Geplaatst**: 22-06-21 08:39

Geplaatst: 22-06-21 08:39

ruitje schreef:
Ik vind het nogal wat dat er word gezegd dat je hem nu voor een 'keuze' moet stellen/ als hij het nu niet doet hij het nooit doet.

Die jongen maakt mogelijk het meest heftige in zijn hele leven mee, heeft zijn stervende vader iets beloofd en een moeder die hem claimt.

Als je relatie hiervoor goed was, je hiervoor over alles kon praten en wel gelijkwaardig was: mag iemand dan een moeilijk half jaar hebben?

Of is er een tijd en een soort ongeschreven regel over hoe je moet omgaan met het verlies van iemand? Ik heb die memo gemist namelijk

Hoe vaak ben jij het gesprek aan gegaan met je vriend?
Hebben jullie van te voren samen besloten hier te gaan wonen?
Jullie zijn dus wel samen bezig voor het nieuwe huis/hij draagt hierin financieel veel bij?
Zijn jullie nog met andere dingen bezig voor jullie toekomst?
Heb jij goed en duidelijk aangegeven wat het met je doet?
Hebben jullie hulp/kan je er met mensen over praten?
Heeft hij vrienden/andere familie die het gesprek met hem aangaan?

Ik denk dat er nog wel wat stappen zitten tussen een ultimatum en nu. Ik zou voor nu even niet focussen op mijn schoonmoeder/mijn vriend. Ik zou heel goed kijken naar wat kan ik zelf doen in deze situatie. Wat kan ik nog doen om mijn grenzen aan te geven/deze situatie te verbeteren.

En dat dan zonder: Als hij dan niet zo en zo reageert weet ik meteen hoe hij er in staat. Het klinkt namelijk in je posts dat jij je verwachtingen ook nog niet duidelijk heb uitgesproken, hij mag ook even tijd krijgen om daarin te schakelen i.p.v. dat je het uitmaakt als hij niet morgen ook in je nieuwe huis staat.

Precies dit.
Hoe de vriend van TS reageert is niet normaal/gezond maar hij zit ook midden in een rouwproces, niemand reageert dan gezond. Opgeven en weglopen in een moeilijke tijd, terwijl er echt nog wat tussenstappen mogelijk zijn (Zelf gesprek aangaan, gesprek aan gaan met iemand van familie erbij die kan ‘bemiddelen’, gesprek aangaan met professionele hulp erbij) zou ik niet doen.
Elke relatie kent moeilijke tijden, het is duidelijk dat jullie daar midden in zitten. Je moet zéker je grenzen aangeven. Maar je relatie beëindigen is (zeker als die tot nog toe goed was) zonder eerst wat andere mogelijkheden aan te grijpen zou ik niet doen.

**Geplaatst**: 22-06-21 08:43

Geplaatst: 22-06-21 08:43

Cookies schreef:
Je hoeft je schoonmoeder niet de schuld te geven, maar je kunt ook begrip tonen dat ze 's morgens wakker wordt omdat jij naar je werk moet. Daarom is het handiger dat jij thuis slaapt, dan heeft ze geen last van je.
En van daaruit kun je met je vriend het gesprek oppakken om allebei weer naar huis te komen.

Dat was inderdaad ook mijn insteek, begrip tonen voor je schoonmoeder.

**Geplaatst**: 22-06-21 08:51

Geplaatst: 22-06-21 08:51

michelle___ schreef:
Mazida schreef:
Bel Help mijn man is klusser! Het ultieme verhaal, je hebt een klushuis, terwijl jullie nu nog bij schoonma slapen . Dit is een prachtig verhaal voor John, zeker weten dat hij komt!

Het huis is al af inmiddels, wij hadden gewoon aannemers

Uhh?? Het huis is gewoon af en je blijft bij de schoonmoeder in huis zitten waar je ook nog eens de wind van voren krijgt als je een klus niet gedaan hebt. Een plek waar je eigenlijk van wegvlucht door 7 dagen te gaan werken en als je dan naar je werk gaat dit ook niet eens normaal kan doen?

Ik zou vanavond om tafel gaan zitten en zeggen dat je komende weekend weer in je eigen huis gaat wonen.

Ik snap dat er een rouwproces is maar aan de andere kant gaat het leven ook gewoon door.
En als ze daar zoveel moeite mee hebben dan kunnen ze miscchien beter eens met iemand gaan praten. Dat is echt geen schande.

Rouwproces is heel normaal maar deze situatie is echt niet normaal.

**Geplaatst**: 22-06-21 08:55

Geplaatst: 22-06-21 08:55

Ik krijg het idee dat je vriend heel erg met zichzelf in de knoop zit. Hij heeft zijn overleden vader iets beloofd en weet hier nu absoluut niet mee om te gaan. In een soort van paniek zit hij bovenop z'n moeders lip, omdat dat is wat hij beloofd heeft en die belofte kan hij niet meer ongedaan maken. Zijn vader is er immers niet meer. In plaats van hem een ultimatum stellen en hem meeslepen naar zijn eigen huis, zou ik eerder het gesprek op een zachtere manier met hem aangaan en proberen duidelijk te krijgen waarom hij zo heftig reageert.

Dat hij feitelijk zegt dat naar jullie eigen huis gaan "genieten" is, en dat hij dat niet wil, daarmee kan hij ook zeggen dat hij van zichzelf niet mag genieten. Niet omdat schoonmoeder zo'n druk legt, maar omdat hij zichzelf die druk heeft opgelegd.

Probeer met hem te praten. Maar!! Ga niet met het zinkende schip ten onder. Als jij het zelf ook niet meer trekt, moet je afstand nemen. Blijf wel voor jezelf kiezen.

**Geplaatst**: 22-06-21 08:59

Re: Schoonmoeder in huis...

Geplaatst: 22-06-21 08:59

Helemaal eens met ruitje en tjaakje

Ik weet ook niet hoe ik zou reageren op het overlijden van een van mijn ouders, maar heb het wel van dichtbij meegemaakt bij een vriend en die reageerde op dezelfde manier als TS haar vriend. Iedereen rouwt op zijn of haar manier, erover praten is volgens mij de enige manier om erachter te komen wat iemand nodig heeft en waar je elkaar juist de ruimte moet geven.

**Geplaatst**: 22-06-21 09:02

Geplaatst: 22-06-21 09:02

michelle___ schreef:
Ja nog éen dingetje. Vriendlief wilt niet dat ik 5 deuren verder ga "genieten" terwijl hij bij zijn moeder is.
Ik slaap wel eens een paar dagen bij mijn eigen moeder, maar Laren is niet om de hoek van Den Haag..

Eh, watte?! Och meid toch, wat een rotsituatie. Mijn eerste reactie is spullen pakken, gedag zeggen en naar je eigen huis vertrekken. Paar keer per week naar je schoonmoeder toe (en dat afbouwen) en je eigen leven weer oppakken. Leg de bal maar bij hem neer en zeg hem dat ook.

Voor je moeder zorgen kan je ook vanuit je eigen huis, zeker als je zo dichtbij woont, en hij heeft naar jou toe ook verantwoordelijkheden. Zijn eigen relatie is toch ook belangrijk? Iedereen rouwt op zijn eigen manier en misschien is dit zijn manier van rouwen en kan hij zijn vader niet loslaten. Maar lijkt me geen gezonde situatie. Dit heeft je schoonvader vast niet bedoeld met 'zorg voor je moeder'. Is het een mogelijkheid om eens met een derde te gaan praten hierover?

Sterkte!

**Geplaatst**: 22-06-21 09:06

Geplaatst: 22-06-21 09:06

ruitje schreef:
Of is er een tijd en een soort ongeschreven regel over hoe je moet omgaan met het verlies van iemand? Ik heb die memo gemist namelijk

Iedereen verwerkt het verlies van een dierbare op zijn eigen manier en tempo. Een belofte op een sterfbed doen is snel gedaan, alleen de uitwerking daarvan daarna is wel een heel ander iets, soms maak je in je verdriet een belofte die wel erg groot is en niet altijd helemaal na kan worden gekomen. Dat geeft dan ook weer een extra druk.
Maar ondanks je verdriet wil het niet zeggen dat je dan je partner maar mag passeren, soms met opmerkingen zelfs kwetsen. Als partner weet je wel waar het vandaan komt maar dat hoeft het er niet altijd makkelijker op te maken. (ik heb van mijn eigen broer te horen gekregen dat ik geen verdriet had om het overlijden van mijn zus, was bezig met werkelijk alles te regelen omtrent het overlijden van mijn zus en wat daarna nog volgt, het runnen van een eigen bedrijf, runnen van een huishouden en mijn man heeft ook recht op aandacht en een luisterend oor, moet zeggen dat die opmerking enorm hard aan kwam, ik had wel degelijk verdriet maar geen tijd om het te uiten en de vrije loop te laten gaan).
In het geval van TS komt er toch wel weer een tijd om de stap te nemen voor wat afstand, haar geval 5 deuren verderop, dus niet een onoverkomelijke afstand. Je kunt nu eenmaal niet je eigen leven op pauze (blijven) zetten omdat er een belofte is gemaakt, je doet je best in wat kan en past in je eigen leven, de zorg kan gedeeld worden met een broer voor moeders.

**Geplaatst**: 22-06-21 09:09

Geplaatst: 22-06-21 09:09

Als je een langdurende , goed , relatie hebt en had. Met nu een moeilijke periode dan ga ik echt mee met Ruitje en Tjaakje.

Echt goed het gesprek aangaan, Samen een plan maken om het wellicht af te bouwen. Eerst eens 1 dag per week thuis slapen ( of jij al gelijk twee in overleg ) en in een paar maanden helemaal terug naar jullie huis en er ook weer voor elkaar zijn.
Ook met schoonmoeder praten hoe ze de toekomst ziet en hoe jullie daar deel van uit gaan maken. Idem broer erbij betrekken zodat jullie samen nog om schoonmoeder bekommeren en wellicht allemaal wat vaker op bezoek dan vroeger.

Kort gezegd : maak een plan met elkaar voor de toekomst.

En als dat allemaal niet lukt, kun je aangeven dat je dan dat plan in je eentje gaat uitvoeren en langzaam weer naar jullie eigen huis zal verhuizen.

Moeilijk hoor. Hartstikke verdrietige situatie

**Geplaatst**: 22-06-21 09:10

Geplaatst: 22-06-21 09:10

En met je vriend in gesprek gaan over een deadline? Hij snapt toch ook wel dat jullie niet tot het einde der dagen bij zijn moeder in huis kunnen blijven wonen, terwijl jullie een eigen huis iets verderop hebben?
Jeetje wat een situatie, ik moest er ook niet aan denken!

edit: en inderdaad wat Eleeke zegt, langzaam afbouwen zodat jullie binnen een x aantal weken/ maand weer in jullie eigen huis zitten. Daar kan niemand op tegen zijn lijkt mij toch..?

**Geplaatst**: 22-06-21 09:18

Re: Schoonmoeder in huis...

Geplaatst: 22-06-21 09:18

Hoe gaat het nu ts? Heb je al de mogelijkheid gehad om met je vriend te praten of ben je in je eigen huis gaan slapen?

**Geplaatst**: 22-06-21 09:19

Geplaatst: 22-06-21 09:19

Ik ben het helemaal eens met Ruitje en Tjaakje.

Ik denk dat de vriend ook danig met zichzelf in de knoop zit. Hij probeert een boel ballen hoog te houden, wellicht projecteert hij zijn eigen verdriet en onmacht ook op zijn moeder en maakt moeder daarmee kleiner dan ze is. En in al die problemen, maakt de vriendin ook nog eens een "wegtrekkende" beweging, want gaat 7 dagen per week werken (wat opgevat zou kunnen worden als: Zij wil hier niet zijn, ik kan niet (meer) bij haar terecht, "donder dan ook maar op" en trekt daarmee een extra muur om zich heen).

De huidige situatie is vergif voor jullie (relatie). Ik denk dat hier een heel goed gesprek, evt met een neutraal persoon erbij die kan "mediaten", op zijn plek is. Zodat jullie beiden echt kunnen aangeven wat je voelt, maar ook wat je nodig hebt.

Als ik tussen de regels door lees, heeft TS haar vriend, haar maatje nodig, maar ook ruimte voor zichzelf. Hoe zie je dat voor je TS? Wat heb je nodig? 24/7 terug naar je eigen huis? Of Is 5 om 2 dagen een optie? En "moet" je vriend dan ook verplicht bij jou zijn? of is het voldoende voor jou te weten dat hij 5 deuren verderop zit en bereikbaar als je het nodig hebt?
Wat heeft vriend nodig? Wil hij "rust" hebben nu en even volledig focussen op zijn moeder, omdat hij dat zijn vader beloofd heeft? Of kan hij ermee leven dat hij een aantal dagen in jullie huis is en een aantal dagen bij zijn moeder? Of wil hij wel in jullie huis slapen als hij elke dag / om de dag / x aantal dagen gaat eten bij zijn moeder? En vindt hij het dan fijn als jij er wel of niet bij bent?

Maar ook, wat wil moeder eigenlijk? Reageert zij nu zo omdat ze het idee heeft dat jullie uit elkaar groeien en daarmee extra claimend naar zoonlief om hem te behoeden voor een pijnlijke relatiebreuk en daarmee juist (mede)oorzaak voor die breuk?

Kortom, ga eens rustig en openminded het gesprek aan. Wat hebben jullie zelf nodig, op welke manier kan evt de andere ondersteunen. En kijk of die ander dat op die manier ook kan (wil). Want op deze manier doorgaan, daarmee gaat je relatie het niet redden, daarvoor is de situatie mijns inziens al te ver geescaleerd.

**Geplaatst**: 22-06-21 09:24

Re: Schoonmoeder in huis...

Geplaatst: 22-06-21 09:24

Je zegt dat schoonmoeder geïrriteerd is doordat jij zo vroeg op moet. Zou ze het ondertussen mischien ook wel zat zijn dat jullie in huis wonen, maar ook niet zo goed weet hoe ze het tegen haar zoon moet zeggen.

**Geplaatst**: 22-06-21 09:27

Geplaatst: 22-06-21 09:27

Rocamor schreef:
Ik ben het helemaal eens met Ruitje en Tjaakje.

Ik denk dat de vriend ook danig met zichzelf in de knoop zit. Hij probeert een boel ballen hoog te houden, wellicht projecteert hij zijn eigen verdriet en onmacht ook op zijn moeder en maakt moeder daarmee kleiner dan ze is. En in al die problemen, maakt de vriendin ook nog eens een "wegtrekkende" beweging, want gaat 7 dagen per week werken (wat opgevat zou kunnen worden als: Zij wil hier niet zijn, ik kan niet (meer) bij haar terecht, "donder dan ook maar op" en trekt daarmee een extra muur om zich heen).

De huidige situatie is vergif voor jullie (relatie). Ik denk dat hier een heel goed gesprek, evt met een neutraal persoon erbij die kan "mediaten", op zijn plek is. Zodat jullie beiden echt kunnen aangeven wat je voelt, maar ook wat je nodig hebt.

Als ik tussen de regels door lees, heeft TS haar vriend, haar maatje nodig, maar ook ruimte voor zichzelf. Hoe zie je dat voor je TS? Wat heb je nodig? 24/7 terug naar je eigen huis? Of Is 5 om 2 dagen een optie? En "moet" je vriend dan ook verplicht bij jou zijn? of is het voldoende voor jou te weten dat hij 5 deuren verderop zit en bereikbaar als je het nodig hebt?
Wat heeft vriend nodig? Wil hij "rust" hebben nu en even volledig focussen op zijn moeder, omdat hij dat zijn vader beloofd heeft? Of kan hij ermee leven dat hij een aantal dagen in jullie huis is en een aantal dagen bij zijn moeder? Of wil hij wel in jullie huis slapen als hij elke dag / om de dag / x aantal dagen gaat eten bij zijn moeder? En vindt hij het dan fijn als jij er wel of niet bij bent?

Maar ook, wat wil moeder eigenlijk? Reageert zij nu zo omdat ze het idee heeft dat jullie uit elkaar groeien en daarmee extra claimend naar zoonlief om hem te behoeden voor een pijnlijke relatiebreuk en daarmee juist (mede)oorzaak voor die breuk?

Kortom, ga eens rustig en openminded het gesprek aan. Wat hebben jullie zelf nodig, op welke manier kan evt de andere ondersteunen. En kijk of die ander dat op die manier ook kan (wil). Want op deze manier doorgaan, daarmee gaat je relatie het niet redden, daarvoor is de situatie mijns inziens al te ver geescaleerd.

+1

**Geplaatst**: 22-06-21 09:39

Geplaatst: 22-06-21 09:39

michelle___ schreef:
Ja nog éen dingetje. Vriendlief wilt niet dat ik 5 deuren verder ga "genieten" terwijl hij bij zijn moeder is.
Ik slaap wel eens een paar dagen bij mijn eigen moeder, maar Laren is niet om de hoek van Den Haag..

Jezus christus. Wat een poep instelling van hem zeg. Heeft hij een bord voor z'n kop?

**Geplaatst**: 22-06-21 09:41

Geplaatst: 22-06-21 09:41

Zoals ik al zei TS waarom is zijn “ik wil niet” belangrijker dan jouw “ik wil niet” wanneer het om jouw leven gaat?

**Geplaatst**: 22-06-21 09:50

Geplaatst: 22-06-21 09:50

Cookies schreef:
Je zegt dat schoonmoeder geïrriteerd is doordat jij zo vroeg op moet. Zou ze het ondertussen misschien ook wel zat zijn dat jullie in huis wonen, maar ook niet zo goed weet hoe ze het tegen haar zoon moet zeggen.

Dit vind ik een hele goede!

En verder eens met Ruitje.

Ik zou aangeven dat je graag met hem wil praten, dat deze situatie niet fijn is voor jou en dat je ook merkt dat zijn moeder het niet fijn vind dat je vroeg op moet staan voor werk.
Dat het in ieders belang is om elkaar niet in de weg te zitten. Dat je in je eigen huis gaat slapen. Voor jezelf, maar ook voor zijn moeder. Dan wek jij haar smorgens niet meer.

**Geplaatst**: 22-06-21 09:53

Geplaatst: 22-06-21 09:53

Soepblik schreef:
michelle___ schreef:
Ja nog éen dingetje. Vriendlief wilt niet dat ik 5 deuren verder ga "genieten" terwijl hij bij zijn moeder is.
Ik slaap wel eens een paar dagen bij mijn eigen moeder, maar Laren is niet om de hoek van Den Haag..

Jezus christus. Wat een poep instelling van hem zeg. Heeft hij een bord voor z'n kop?

of je leest het als, ik wil ook niet bij moeder zijn, want ik geniet hier ook niet.

Die jongen zit vreselijk in de knoop met het hele gebeuren.
Ja dan kan je hem van alles verwijten, daar gaat het echt niet beter door.
Wat is er mis om op een fijne, niet verwijtende manier, het gesprek aan te gaan.

Ook nu ga ik weer mee met de dames die voor de fatsoenlijke aanpak zijn, ipv de botte bijl acties.

**Geplaatst**: 22-06-21 09:54

Geplaatst: 22-06-21 09:54

Beste TS, dit is echt van de zotte. Al mijn voorgangers hebben dat wel duidelijk gemaakt denk ik, daar valt weinig aan toe te voegen.

Toch een poging.
- spreek met vriend af dat jij weer naar jullie eigen huis gaat maar dat jullie wel een aantal keer per week samen (met schoonmoe) eten.
- spreek met hem af dat hij ook weer begint met afbouwen hoeveel tijd hij bij zijn moeder is. Laat hij maar weer eens een paar nachten thuis slapen in de week.
- als er iets is, dan staat hij met 2 minuten bij zijn moeder voor de deur. Hij zal er sneller zijn dan de brandweer.
- zijn moeder heeft ook eigen tijd nodig om te kunnen rouwen en haar leven weer vorm te geven. Echt waar.

En als hij niet voor rede vatbaar is? Run Forrest, run!

**Geplaatst**: 22-06-21 09:57

Geplaatst: 22-06-21 09:57

Soepblik schreef:
michelle___ schreef:
Ja nog éen dingetje. Vriendlief wilt niet dat ik 5 deuren verder ga "genieten" terwijl hij bij zijn moeder is.
Ik slaap wel eens een paar dagen bij mijn eigen moeder, maar Laren is niet om de hoek van Den Haag..

Jezus christus. Wat een poep instelling van hem zeg. Heeft hij een bord voor z'n kop?

Ik denk dat hij ook niet blij is met de situatie maar geen idee heeft hoe hier uit te komen. Zijn belofte weegt waarschijnlijk zwaar. Hij wil er wel uit maar weet niet hoe zonder zijn moeder teleur te stellen.

Hierboven schreef iemand over een gesprek met een mediator of iets dergelijks. Is er niemand in de familie die met hem kan praten over de situatie. Zijn broer misschien, of een oom of tante? Iemand die hij vertrouwd en waar hij dingen van aan kan nemen. Want van TS neemt hij het niet aan.
Die kan hem op het pad zetten hoe hij balans kan zoeken tussen zijn moeder helpen en zijn eigen leven weer oppakken.

**Geplaatst**: 22-06-21 10:04

Re: Schoonmoeder in huis...

Geplaatst: 22-06-21 10:04

In ieder geval als het huis af is vandaag nog zelf verhuizen naar jullie eigen huis. Prima als je vriend dat niet wil, maar zoals het nu gaat is toch ook geen doen?

Ik denk dat als je in ieder geval je eigen plek weer hebt om je eigen ding te kunnen doen dat dat al een hoop oplost. Daarvoor zou ik wel “ een ruzie “ over hebben, want ik zelf zou voet bij stuk houden mbt in jullie eigen huis slapen.

Blijft je vriend voorlopig bij zijn moeder is dat zijn keuze.

**Geplaatst**: 22-06-21 10:05

Geplaatst: 22-06-21 10:05

Meid, je hebt nog een heel leven voor je. Kies voor jezelf ipv je voor (en door) een ander kapot te (laten) maken.

**Geplaatst**: 22-06-21 10:05

Geplaatst: 22-06-21 10:05

DuoPenotti schreef:
Ja dan kan je hem van alles verwijten, daar gaat het echt niet beter door.
Wat is er mis om op een fijne, niet verwijtende manier, het gesprek aan te gaan.

Toen kreeg ze te horen dat dat haar probleem is.

Ik weet ook niet wat ik zou doen. Ik ben ook heel erg van de in goede en kwade tijden en ik ga ook niet roepen dat TS daar weg moet.
Maar een partner die mij in al zijn verdriet en onmacht aan de kant schuift en mij zo alleen en slecht laat voelen in de relatie, ik zou het er zwaar mee hebben. Ik zou juist de persoon moeten zijn bij wie die terecht kan, bij wie die terecht wil, bij wie die kwetsbaar en verdrietig kan, mag en wil zijn. Niet de persoon die volledig onderaan de prioriteitenlijst geschoven wordt totdat hij zich weer beter voelt.
Maar een botte actie moet nu inderdaad ook niet. Vooral alles eerst goed overdenken en proberen de communicatie toch zo open mogelijk te houden.

**Geplaatst**: 22-06-21 10:06

Geplaatst: 22-06-21 10:06

jiehaaa schreef:
Beste TS, dit is echt van de zotte. Al mijn voorgangers hebben dat wel duidelijk gemaakt denk ik, daar valt weinig aan toe te voegen.

Toch een poging.
- spreek met vriend af dat jij weer naar jullie eigen huis gaat maar dat jullie wel een aantal keer per week samen (met schoonmoe) eten.
- spreek met hem af dat hij ook weer begint met afbouwen hoeveel tijd hij bij zijn moeder is. Laat hij maar weer eens een paar nachten thuis slapen in de week.
- als er iets is, dan staat hij met 2 minuten bij zijn moeder voor de deur. Hij zal er sneller zijn dan de brandweer.
- zijn moeder heeft ook eigen tijd nodig om te kunnen rouwen en haar leven weer vorm te geven. Echt waar.

En als hij niet voor rede vatbaar is? Run Forrest, run!

Ik ben van mening dat het van beide kanten moet komen, maar als je bovenstaande tactiek gebruikt, dan is het in mijn gevoel 1-richtingsverkeer: Ik ga dit doen en jij gaat dat doen. Wellicht bedoel je dat anders.

wat is er mis met overleggen (dialoog). Bij de meeste reacties hier lees ik enkel monoloog. Maak het bespreekbaar, maar sta dan ook open voor de gevoelens (gevoelens, niet verwijten) van de andere partij(-en). Zoiets gaat twee kanten op. En je kunt elkaar best bij (laten) sturen als je een ik-verwij-jou-jij-verwijt-mij gesprek krijgt. Dat zeer moet er wel een keertje uit, maar is nu in deze situatie niet constructief. Wat heb jij nodig, wat heb ik nodig en hoe kunnen we elkaar daarmee (onder-)steunen zonder daarvoor zelf teveel weg te moeten cijferen

**Geplaatst**: 22-06-21 10:07

Geplaatst: 22-06-21 10:07

frankiej schreef:
Meid, je hebt nog een heel leven voor je. Kies voor jezelf ipv je voor (en door) een ander kapot te (laten) maken.

Maar je kunt op een nette manier voor jezelf kiezen, waarbij je je relatie nog wél een serieuze kans geeft. En dat lijkt me poging 1.

Zelf in het andere huis gaan slapen lijkt mij absoluut wijs. Maar dat betekent niét dat dat met ruzie hoeft te gebeuren, en het betekent ook niet dat de communicatie dan volledig stil hoeft te vallen.

Nomineer dit bericht ×