Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-02-21 12:54

Geplaatst: 10-02-21 12:54

Ik snap de TS wel.
Maar ik denk wel dat het belangrijk is ook thuis een ritme aan te houden van vroeg op staan en op tijd stoppen met alles.
Ik heb een heel jaar nu op de rust mode gestaan maar ben er wel elke dag om half 8 uit gegaan om de dag te beginnen. Anders zou ik echt nog luier worden in deze tijd en dan is de overgang naar weer gewoon wel groot.
Ik kijk er wel naar uit alles weer gewoon word want vind dat niks doen zonde van mijn leven. Ik word 50 en dan kan je niet meer zo veel jaren vooruit kijken dan dat je 25 bent en nog een heel leven voor je hebt. Het staat nu toch een jaar stil. Ik heb de leeftijd ik elke dag moet pakken want ik heb er al veel om mij heen zien weg vallen door ziekte en dat doet je toch anders in het leven staan. Ik denk dat je dan toch blij bent met de dingen die voorheen zo normaal waren.

Edit: voordeel van het ouder worden is wel je makkelijker nee kunt zeggen tegen dingen die je niet blij maken. Je hebt meer bout aan wat men daar dan van vind.Ik wou dat ik dat kon toen ik jong was.

**Geplaatst**: 10-02-21 13:07

Re: “Paniek” bij het idee dat het leven weer “normaal” wordt

Geplaatst: 10-02-21 13:07

Ik besefte me zo gisteren dat ik me eigenlijk niet meer echt "herinner" hoe het was. Het is zo lang geleden of de situatie is zo anders ofzo, dat het meer een soort ideaalbeeld uit een ver verleden is? Heel apart.

**Geplaatst**: 10-02-21 13:17

Geplaatst: 10-02-21 13:17

Het enige dat ik mis, buiten mijn kleinkinderen, is zorgeloos en zonder na te denken naar de winkels ga!
Dat zou ik wel weer fijn vinden en de zonvakantie natuurlijk 8-)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-02-21 13:27

Geplaatst door de TopicStarter : 10-02-21 13:27

Misschien heb ik een betere metafoor.

In het normale leven heb ik het gevoel dat ik altijd tegen de stroom inzwem. Altijd. Of het nou gaat over grenzen aangeven, vriendschappen onderhouden, balans zoeken tussen willen en kunnen, huishouden doen.

Ik heb vele jaren van zelf analyse achter de rug en ben voor een aantal vriendinnen zelfs hèt grote voorbeeld van schijt hebben en nee zeggen en grens aangeven. Ik weet het allemaal. Ik kan het allemaal. Ik doe het allemaal.

Maar het gaat niet vanzelf.

Het kost veel energie.

Het blijft voelen als zwemmen tegen de stroom in. Ik verzuip niet meer. Ik kom waar ik wil zijn. En die bestemming is die energie ook waard. Ik heb alles gedaan wat ik kan om een uitstekende zwemmer te worden en steeds makkelijker op bestemming te komen. En daarnaast hulpmiddelen aangeschaft waardoor het makkelijker wordt, zoals flippers (schoonmaakster bijvoorbeeld)

Maar die stroom richting, daar heb ik nou eenmaal geen invloed op. Dat moet ik accepteren. Dat is nu eenmaal zo.

Nu voor het eerst ooit, voelt het alsof ik stroom mee heb dat ik kan mee kabbelen op de stroom, een beetje ontspannen watertrappelen is genoeg om te komen waar ik wil. Wát een verademing.

Maar die stroom die gaat weer keren. Daar heb ik geen controle op. Ik ben nog steeds een uitstekende zwemmer. En natuurlijk ik kan heus wel proberen nóg beter te leren zwemmen. En ok, misschien is de stroming straks iets minder sterk. Maar de stroom blijft straks weer tegen en dat besef dat benauwd me wel eens.

Laatst bijgewerkt door Shiloh op 10-02-21 13:37, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 10-02-21 13:28

Geplaatst: 10-02-21 13:28

Poeh, hier nog iemand die eigenlijk helemaal niet uitkijkt naar het "oude" normaal.

Natuurlijk zijn er dingen die ik wel mis, ik mis concerten, af en toe een drankje doen, en onbezorgd af kunnen spreken met vrienden (en na 9 uur op straat zijn).

Maar ik ben dit jaar weer begonnen met studeren na 3 mislukte pogingen, en het gaat me zo goed af. Het thuis studeren haalt precies de factoren weg die voor mij het zwaarst zijn. Klassikaal een les volgen is voor mij verschrikkelijk, door mij adhd is het bijna niet te doen om me te concentreren in een lokaal met 30 mensen. Ja, als iedereen stil zou zijn en goed mee zou doen, maar dat gebeurt niet. Er zitten mensen te praten, er gaat weer een telefoon af, en misschien zit er voor me iemand te netflixen/te internetten. Allemaal stoorzenders die ik niet heb als ik thuis mijn lessen volg.

Ik kan mijn "thuislokaal" precies zo inrichten dat het mij helpt om geconcentreerd te blijven. Daarnaast hoef ik niet te reizen, en zeker niet met het openbaar vervoer. Wat helpt omdat het OV voor mij echt een uitputtingsslag heb. Als laatste kan ik ervoor kiezen dat ik, als het een dag echt niet lukt om wat voor reden dan ook, ik mijn lessen later inhaal.

Hierdoor gaat dit jaar me tot nu toe super af, ik heb weinig stress, haal mijn deadlines en haal nog mooie cijfers ook. Het jammere is dat hoewel thuiswerken misschien nog een optie zou blijven voor sommigen, thuis studeren straks niet meer kan als alles weer normaal is. Wat tja, dan wordt de lessen natuurlijk niet meer opgenomen, en wordt alles weer klassikaal. (Voor mijn studie dan hè, natuurlijk is dat bij een echte thuisstudie anders).

Ik ben dus denk ik één van de weinige studenten die hoopt dat dit nog zo lang mogelijk zo blijft en dar ik voorlopig nog niet terug naar school hoef.

**Geplaatst**: 10-02-21 13:31

Geplaatst: 10-02-21 13:31

Soepblik schreef:
Ik besefte me zo gisteren dat ik me eigenlijk niet meer echt "herinner" hoe het was. Het is zo lang geleden of de situatie is zo anders ofzo, dat het meer een soort ideaalbeeld uit een ver verleden is? Heel apart.

Ja, zo'n soort gevoel heb ik ook. Niet dat ik me het niet meer herinner maar dat ik het gewoon niet meer 'voel', dat ik me haast niet meer kan voorstellen hoe het ooit was. Heb nu ook steeds meer dat als ik videogames speel waar ik me op bijv. evenementen of in grote groepen mensen moet begeven dat ik me er echt heel ongemakkelijk en "fout" bij voel, dat idee van veel mensen = helemaal fout! zit echt al geworteld in m'n hoofd merk ik de laatste tijd. Ook al is het in een spelletje, ik kan die gevoelens eigenlijk niet meer loszetten van de werkelijkheid en dat beangstigd me behoorlijk.

Ben 'blij' te horen trouwens dat er ook nog mensen zijn voor wie corona in min of meerdere mate iets goeds heeft gebracht, die echt fijn kunnen herstellen deze periode of er helemaal in opleven. Ik hoop ook echt voor jullie dat als de samenleving weer normaal begint te worden jullie toch een aantal dingen mee kunnen nemen om ook hierna prettiger te blijven leven.
Ik stond er in het begin van de corona eigenlijk ook zo in, vond het allemaal wel prima en rustig, ben ook een introvert persoon en zo was het mooi makkelijk om al die sociaal wenselijke dingen waar je helemaal geen zin in hebt over te slaan. Alleen sinds begin dit jaar loop ik volledig vast en zie ik het ineens helemaal niet meer zitten. Alsof er plots een knop om is gegaan, maar waarom? Zijn er meer mensen die zich daarin herkennen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-02-21 13:43

Geplaatst door de TopicStarter : 10-02-21 13:43

Pluisje1998 schreef:
Hierdoor gaat dit jaar me tot nu toe super af, ik heb weinig stress, haal mijn deadlines en haal nog mooie cijfers ook. Het jammere is dat hoewel thuiswerken misschien nog een optie zou blijven voor sommigen, thuis studeren straks niet meer kan als alles weer normaal is. Wat tja, dan wordt de lessen natuurlijk niet meer opgenomen, en wordt alles weer klassikaal. (Voor mijn studie dan hè, natuurlijk is dat bij een echte thuisstudie anders).

Pfoe, ja, als student is het natuurlijk helemaal lastig. Met werk lijken de voordelen van meer thuiswerken er wel in te zetten. Maar voor studeren. Kan me voorstellen dat je daar tegenop ziet! Zou wel sowieso met een studiecoach gaan praten tegen die tijd. Wellicht valt er toch iets te regelen. Zo ideaal als nu zal het vast niet worden. Maar het valt te proberen. Al is het natuurlijk wel irritant om daar dan weer achteraan te moeten. Zou zo fijn zijn als de samenleving zou beseffen dat het gewoon voor een minderheid zo niet werkt en dat dergelijke oplossingen “logisch en vanzelfsprekend” zouden zijn.

**Geplaatst**: 10-02-21 13:49

Geplaatst: 10-02-21 13:49

Ik heb er ook wel wat schrik voor. Niet dat ik mijn grenzen niet ga kunnen aangeven maar wel de reactie van mensen daarop. Ik gaf dit weekend al aan dat ik genoot van de rust en het echt broodnodig was. Voor de corona hadden wij 4 adressen van grootouders waar wij langs moeten + verjaardagen en alle extra's. Nou tel maar op. Maar toen ik dit weekend aangaf aan de schoonouders dat ik echt niet terug wou naar het gejaag van daarvoor, nou. Ze stonden nog net niet op hun achterpoten want ocharme de oudjes en dit en dat. Echt, ik heb ook nog een leven. Vorig jaar hadden wij een weekend waarbij wij op 1 weekend 3 verjaardagen moesten doen! 2 op 120 kilometer en 1 op 240 kilometer afstand. Tel maar op + wat het jou kost aan benzine.

Nee echt, ik heb vooral schrik dat mensen ons er om gaan veroordelen dat wij het echt allemaal niet zo maar meer gaan doen...

**Geplaatst**: 10-02-21 14:01

Geplaatst: 10-02-21 14:01

Ik herken je situatie wel een beetje. Toen we in eerste lockdown gingen was het voor mij ook echt een verademing om even niks meer te "moeten". Want zo voelde mijn hele leven steeds meer. Afspreken met vrienden, sporten en zelfs langs m'n paard gaan voelde als een moetje.

Maar nu heeft het voor mij lang genoeg geduurd en ben ik blij als we straks weer zorgeloos dingen mogen en kunnen.

Ik vind je laatste metafoor heel duidelijk beschreven. Mag ik vragen wat voor dingen van nu je graag zou willen behouden als we ooit weer naar 'normaal' gaan, zoals bijvoorbeeld thuiswerken? En wat voor dingen uit het 'normale leven' zou je absoluut niet meer terug willen hebben? Bijvoorbeeld verplichte verjaardagen?

**Geplaatst**: 10-02-21 14:14

Geplaatst: 10-02-21 14:14

Ik begrijp ts heel goed.
Na een leven lang rennen hollen vliegen altijd vechten tegen de druk mbt presteren en in de pas lopen ervaar ik deze tijd op een aantal zaken na als rust.
Wat ik niet meer terug wil is de rat race maar een wereld waar meer aan persoonlijke tijd wordt gedacht.
Dus op dit punt geniet ik van deze periode, de beperkingen op het sociale vlak zijn wel een dingetje.

**Geplaatst**: 10-02-21 14:14

Geplaatst: 10-02-21 14:14

Weet je, je kan het nooit iedereen naar de zin maken!
Dat gaat ten koste van jezelf en van je eventuele relatie.
Ik wilde het vroeger ook altijd iedereen naar de zin maken want stel je voor dat ze boos of teleurgesteld zijn in mij maar ik ben door schade en schande wijs geworden.
In mijn omgeving waren/zijn er ook mensen die mij afstandelijk vinden, nou dikke vinger dan maar ik doe wat ik wil.

**Geplaatst**: 10-02-21 14:22

Geplaatst: 10-02-21 14:22

Ik hoop dat de meeste draconische maatregelen van de afgelopen tijd wel verdwijnen, want om nu bv in de zomer met 40 graden om 21u opgesloten te zitten zonder balkon/tuin of e.d. in huis, zie ik niet zitten. Noem maar even de avondklok als voorbeeld. Dat zou 2 weken zijn, nu verlengd. Okay, Duitsland/Merkel geeft aan dat ze e.e.a. wil verlengen in Dl tot half maart. Nederland volgt vooral het beleid van Duitsland (wat ergens te begrijpen is, omdat ze grenzen aan onze landgrenzen bv).

Vraag mij af waar het kantelpunt gaat liggen tussen e.e.a.? Wanneer is genoeg genoeg? Niet om hier een discussie op te starten, daar zijn andere topics voor

Heb niet het idee dat we ooit terug gaan naar 'normaal'? Is dat realistisch?

Naar mijn idee is dat ook niet het hele idee voor de toekomst en 'Build Back Better' uitspraak van Rutte. Ik hoop het echt!

Persoonlijk vond ik de eerste lockdown heerlijk rustig, als ik voor mijzelf spreek. De tweede was ook nog soort van te handelen, maar de laatste (ik snap de afwegingen)... hoe lang wil je met iedereen die betrokken is, ook in de zorg, nog zo door gaan? Als ik hoor van mijn vrienden in de zorg welke diensten zij moeten draaien en nu zieke collega's er nog extra bijkomen.

Vind persoonlijk dat er te weinig aandacht in het geheel voor ook het mentale aspect (we zijn bijna een jaar verder) en minder nadruk ligt op 'gezondere' levenstijl. Dat kan beter. Integratie op alle vlakken in breder gedragen perspectief zou ik graag zien als uitgangspunt, maar wie ben ik?

Aboutaleb zegt het misschien wel zoals het is: er is geen perspectief te bieden. Weten we überhaupt hoe en wat?

Zo ook acceptatie dat virus muterende is (zoals vanuit evolutie 'bewezen' schijnt te zijn). Met alle gevolgen helaas van dien, onderschat het niet. We zullen er naar mijn idee 'gewoon' meer moeten leren omgaan, part of life. Dus ook dat er mensen overlijden. Niet leuk, en ja, ik heb mensen in mijn directe omgeving die aan corona overleden zijn, maar ook mensen die door onderliggend lijden overleden zijn ten gevolge van corona.

Lastig. Ik hoef niet terug naar 'normaal' zoals hiervoor. Wel zou ik het fijn vinden als mensen iets meer uitlaapklep zoals tijdens lockdown 1 en 2.... Iets meer vrijheid en ook hebben voor hun persoonlijk wel bevinden (scholen open, sportscholen open met regels, winkels met beperkt aantal mensen, musea open, etc op termijn, noem maar wat). Tenslotte was de Britse variant op 20 sept al gesignaleerd in Europa en gingen ondertussen de handelingen vanaf her en der gewoon door. Klein voorbeeld, want het is in mijn ogen retecomplex allemaal en we hebben er te weinig verstand van met z'n alle als doorsnee bewoners van de aardkloot.

En dat het testen via blaastest gewoon eens opschiet met inzetten en qua ontwikkeling.

GGD is bezig het verder uit te rollen, maar lijkt mij een 'ok' ontwikkeling waar we meer vrijheid terug krijgen en sneller kunnen controleren of iemand besmet is in alle vormen en samenzijn in de samenleving. Want ook geënt, minder ziek maar nog steeds met beperking(en) van dien.

Ook maar eenzijdige visie natuurlijk, maar goed. Zorg goed voor elkaar

en wees lief voor elkaar, ongeacht wat iemand zijn visie of mening is. We zullen toch gezamenlijk aan een (nieuwe soort) toekomst moeten werken?

**Geplaatst**: 10-02-21 14:23

Geplaatst: 10-02-21 14:23

Ik heb het juist precies de andere kant op, ik krijg paniek omdat ik wanneer het weer kan écht alles wil gaan doen. Ik zit ook in mijn studentenperiode dus opzich ook logisch. Maar ik krijg dus paniek als ik het scenario zie dat weer alles kan maar ik niet met alles mee kan doen, omdat je nou eenmaal niet overal aan kan deelnemen. Ik heb wel last van FOMO wat dat betreft, had ik voor corona al maar de gedachte dat we op een dag weer 'los' mogen maakt dat erger.

TS even terugkomend op jouw verhaal, wat vind jij het meest vervelend dan aan het 'normaal', als je even specifiek wat dingen moet benoemen?

**Geplaatst**: 10-02-21 14:31

Geplaatst: 10-02-21 14:31

Shiloh schreef:
Maar die stroom die gaat weer keren. Daar heb ik geen controle op. Ik ben nog steeds een uitstekende zwemmer. En natuurlijk ik kan heus wel proberen nóg beter te leren zwemmen. En ok, misschien is de stroming straks iets minder sterk. Maar de stroom blijft straks weer tegen en dat besef dat benauwd me wel eens.

Even heel kort samengevat:

Nu heb je controle over de situatie en dat geeft je rust. Straks heb je die controle niet meer en alleen al de gedachte daaraan geeft je onrust.

Of is dat te kort door de bocht?

Even praktisch bezien dan: wat heb jij nodig om die rust te kunnen behouden, ook als er straks weer een situatie is waar je geen of minder controle op hebt?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-02-21 14:42

Geplaatst door de TopicStarter : 10-02-21 14:42

Nee. Het gaat niet over de controle die ik op de situatie heb.

Ik heb geen controle op de richting van de stroom. Met andere woorden, ik heb geen invloed of de samenleving is zoals nu onder Corona, of zoals die normaal is.

Ik kan alleen in beide situaties mijn best doen om op bestemming te komen en in beide situaties verzuip ik niet en heb ik controle op hoe ik met de stroom omga.

Maar tegen de stroom in is dat nu eenmaal moeilijker en harder werken dan met de stroom mee. En dat ik straks weer tegen die stroom in moet, daar zie ik tegenop.

Laatst bijgewerkt door Shiloh op 10-02-21 14:45, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 10-02-21 14:44

Geplaatst: 10-02-21 14:44

Van wie 'moet' je weer tegen die stroom in?

En wat zou jou kunnen helpen om dat prettiger en gemakkelijker te maken?

**Geplaatst**: 10-02-21 14:47

Geplaatst: 10-02-21 14:47

Shiloh schreef:
Nee. Het gaat niet over de controle die ik op de situatie heb.

Ik heb geen controle op de richting van de stroom. Met andere woorden, ik heb geen invloed of de samenleving is zoals nu onder Corona, of zoals die normaal is.

Ik kan alleen in beide situaties mijn best doen om op bestemming te komen en in beide situaties verzuip ik niet en heb ik controle op hoe ik met de stroom omga.

Maar tegen de stroom in is dat nu eenmaal moeilijker en harder werken dan met de stroom mee. En dat ik straks weer tegen die stroom in moet, daar zie ik tegenop.

Niet banketstaaf bedoeld, maar als ik jou posts lees denk ik alleen maar; waarom maak je het zo groot?
Jij hoeft niet tegen de stroming in te gaan, daar kies je voor. De maatschappij doet zijn ding, jij kan niet volledig mee met de stroom want burn-out (heel begrijpelijk, is menselijk) dus dan wil je tegen de stroom in maar dat kost je teveel energie.
Gewoon doen waar jij je fijn bij voelt, waarom kost dat je zoveel energie?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-02-21 14:48

Geplaatst door de TopicStarter : 10-02-21 14:48

Karin schreef:
Van wie 'moet' je weer tegen die stroom in?

En wat zou jou kunnen helpen om dat prettiger en gemakkelijker te maken?

Lees nou nog eens opnieuw goed, want je lijkt de metafoor niet te snappen. Die stroom is een metafoor voor “de wereld”, “de samenleving”. “Het leven”. Het is een metafoor op dat waar ik géén invloed heb. Van wie “moet” ik tegen de stroom in? Nou ja, het alternatief is mezelf van kant maken I guess.

**Geplaatst**: 10-02-21 14:54

Re: “Paniek” bij het idee dat het leven weer “normaal” wordt

Geplaatst: 10-02-21 14:54

Ik snap ongeveer wel wat je bedoelt. Ik heb het daar ook met collega's over gehad. Het lijkt onvoorstelbaar dat we gewoon weer elke dag naar kantoor gaan. Het thuiswerken zal echt wel blijven denk ik.

Dan hoop ik op 50/50, maar eerlijk gezegd zou voor mij 1 dag kantoor en de rest thuis ook prima zijn :oo

. Ik zie mijzelf niet echt meer elke ochtend heel vroeg opstaan om dan naar kantoor te gaan. De hoeveelheid tijd die je spendeert aan forenzen is echt enorm als je er over na gaat denken :))

Ik denk wel dat het goed is als alle maatregelen langzaam maar zeker losgelaten worden en niet alles in 1 keer los.

Op dit specifieke moment zal ik bijvoorbeeld al heel gelukkig zijn als ik gewoon ergens binnen een koffie kan drinken :')

en vooruit een broodje of een stukje appeltaart erbij

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-02-21 14:55

Geplaatst door de TopicStarter : 10-02-21 14:55

Shaggy09 schreef:
Shiloh schreef:
Nee. Het gaat niet over de controle die ik op de situatie heb.

Ik heb geen controle op de richting van de stroom. Met andere woorden, ik heb geen invloed of de samenleving is zoals nu onder Corona, of zoals die normaal is.

Ik kan alleen in beide situaties mijn best doen om op bestemming te komen en in beide situaties verzuip ik niet en heb ik controle op hoe ik met de stroom omga.

Maar tegen de stroom in is dat nu eenmaal moeilijker en harder werken dan met de stroom mee. En dat ik straks weer tegen die stroom in moet, daar zie ik tegenop.

Niet banketstaaf bedoeld, maar als ik jou posts lees denk ik alleen maar; waarom maak je het zo groot?
Jij hoeft niet tegen de stroming in te gaan, daar kies je voor. De maatschappij doet zijn ding, jij kan niet volledig mee met de stroom want burn-out (heel begrijpelijk, is menselijk) dus dan wil je tegen de stroom in maar dat kost je teveel energie.
Gewoon doen waar jij je fijn bij voelt, waarom kost dat je zoveel energie?

Ik maak het niet groot. Ik probeer uit te leggen hoe ik het leven ervaar. Ik kies daar niet voor. Het leven is nou eenmaal zo. De samenleving past nou eenmaal beter bij sommige mensen en minder goed bij andere mensen. Ergens super fijn natuurlijk, als je dat niet (kunt) snappen. Wat lijkt me dat heerlijk! Maar ga me dan niet vertellen wat ik wel en niet moet doen en hoe ik me wel of niet moet voelen en al helemaal niet hoe ik het allemaal op moet lossen.

Zie hoeveel moeite het kost om mezelf te mogen zijn en mezelf te mogen uitdrukken? Hoeveel weerstand ik krijg in dit topic? Hoe hard ik ook probeer mezelf uit te leggen? En ik het dan “te ingewikkeld maak” en het “te groot maak”? Nou DAT is dus dood en dood vermoeiend. Dat onbegrip. ALTIJD. (Op een minderheid die het wel erkent en wel zo ervaart na).

In feite is dit halve topic een soort metafoor geworden voor wat ik zo dood vermoeiend vind aan het normale leven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-02-21 15:00

Geplaatst door de TopicStarter : 10-02-21 15:00

Apple schreef:
Dan hoop ik op 50/50, maar eerlijk gezegd zou voor mij 1 dag kantoor en de rest thuis ook prima zijn . Ik zie mijzelf niet echt meer elke ochtend heel vroeg opstaan om dan naar kantoor te gaan. De hoeveelheid tijd die je spendeert aan forenzen is echt enorm als je er over na gaat denken

Oh ik hoop het zo! 1 dag in de week lijkt me perfect. En dan het liefste nog vrijblijvend ook!

**Geplaatst**: 10-02-21 15:03

Geplaatst: 10-02-21 15:03

Ik snap je ook helemaal hoor

Wij zijn niet zo van het constant overal aan mee willen doen. Zitten al 11 jaar in een verbouwing, huis met veel werk en onderhoud, druk met werk en een kindje gekregen.... man je bent blij als je dan even een dagje een beetje rustig aan kan doen. En dan heb je weer dat ge-emmer van sociale verplichtingen...die op zich best wel leuk zijn, maar dat "moeten" hè....blegh.

En dan iedereen allerlei vakanties en dagjes weg enzo, en dan worden wij raar aangekeken dat we daar eigenlijk helemaal niet zo'n zin in hebben. Dan komen wij blijkbaar iets te kort. Zijn niet gezellig / sociaal genoeg. Helemaal niet zo'n zin in spontaan bezoek enzo....

Wat dat betreft is het wel heerlijk dat nu niemand iets "verwacht" van je, en je niet uit hoeft te gaan leggen waarom je er geen zin in hebt en dat het niet aan hun ligt maar je gewoon de puf er niet voor hebt :(:)

**Geplaatst**: 10-02-21 15:07

Geplaatst: 10-02-21 15:07

En teams meetings in plaats van fysiek aanwezig moeten zijn, ook erg prettig. Vooral als ik zelf iets moet presenteren. Nou ben ik zo ook geen presentatie talent maar met teams kan ik zitten, dus ik kan mezelf een ontspannen houding geven, en ik kan afentoe een slokje thee drinken. Ik kijk niet naar een hele zaal maar naar mijn eigen presentatie..

Laatst had ik er zomaar opeens plezier in, dat is me nog NOOIT eerder gebeurt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-02-21 15:14

Geplaatst door de TopicStarter : 10-02-21 15:14

Dieuwke_ schreef:
Ik vind je laatste metafoor heel duidelijk beschreven. Mag ik vragen wat voor dingen van nu je graag zou willen behouden als we ooit weer naar 'normaal' gaan, zoals bijvoorbeeld thuiswerken? En wat voor dingen uit het 'normale leven' zou je absoluut niet meer terug willen hebben? Bijvoorbeeld verplichte verjaardagen?

Ik moest even nadenken hoe deze vraag te beantwoorden. En weet je wat het is. Het zijn geen “dingen” of maatregelen. Het is een bepaalde mentaliteit denk ik.

Hoe het leven nu is ligt mij heel erg goed, en voelt prettig, maar het is een symptoom van een totaal losstaand probleem. Wat écht zou helpen is als de gehele mentaliteit van de samenleving veranderd. Dat mensen écht gaan beseffen dat we allemaal anders zijn en het leven allemaal anders ervaren en vooral ook allemaal op een andere manier goed functioneren. Dat het vanzelf sprekend wordt om rekening te houden met de minderheid van wie dat sociale allemaal niet zo hoeft.

Voorbeeldje: Het zou mooi zijn als naast straks fysiek onderwijs ook digitaal onderwijs zoveel mogelijk doorgezet wordt, zij aan zij. Zodat mensen die met digitaal onderwijs beter kunnen studeren die keuze ook hebben. En voorál dat dat dan vanzelfsprekend is. Dat niemand dat raar vind dat iemand dat wil. Dat je daar niet extra energie hoeft te gaan stoppen om te gaan leuren bij een studiecoach of dat geregeld kan worden. Maar dat die optie er gewoon ís.

Ik heb nog nooit zoveel “conferenties” en meetups “bijgewoond” dan in het afgelopen half jaar. Super leuk, super interessant. Ik heb op een bepaalde manier juist veel méér toegang tot dingen, omdat ik het vanuit huis kan doen. Ineens kan ik wél meedoen, of in ieder geval vaker mee doen. Omdat de drempel veel minder hoog is. Hoe fijn zou het zijn als bij conferenties het bijwonen op afstand gewoon standaard mogelijk is. Omdat men beseft dat daar behoefte aan is.

Dat als je een gevoel probeert uit te spreken die het grooste deel van de mensen niet snapt, dat die groep dan die minderheid niet gaat lopen gaslighten dat het allemaal onzin is en dat je het allemaal zelf kan oplossen en je het allemaal zelf in de hand hebt. Dat we mogen zijn wie we zijn, zonder dat we daar bij elke zucht en stoot dat moeten gaan uitleggen of voor begrip om moeten vragen.

En ja, natuurlijk kunnen we overal schijt aan hebben, maar dan wordt je wereldje wel héél erg klein hoor.

Laatst bijgewerkt door Shiloh op 10-02-21 15:16, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 10-02-21 15:16

Geplaatst: 10-02-21 15:16

Ik hoop eigenlijk ook wel dat alles rustig weer opgebouwd wordt en niet van de ene op de andere dag weer moet.
Dan zou ik een paar dagen per week naar stage heen en weer rijden en daar de hele dag tussen de mensen zijn. 1 dag per week naar de uni reizen en met een groep in de collegezaal. Werk zou hetzelfde blijven als nu, maar wel weer meer live vergaderen, waar ik heen moet rijden. Dan in de weekenden regelmatig verjaardagen, feestjes, etc.
Zoveel mensen en zoveel reizen. Wat een prikkels!
Ik mis ook een hoop uitjes, vrienden, gezelligheid, familie en hoop dat zulke dingen snel weer meer kunnen.

Van mij mag er wel een tussenweg komen tussen nu en “vroeger”.

Sommige verjaardagen bijvoorbeeld heb ik niet altijd zin in. Bepaalde mensen zullen dan roepen “grenzen stellen!” Maar in mijn ogen heb je soms te maken met wat sociale verplichtingen, of fatsoen.

Nomineer dit bericht ×