Ik ben best wel verbaasd en vraag me echt af of het een generatie-ding is ofzo.
Ik vraag me af waarom je dit zou willen of wat je wil bewijzen? Wat is de moeite om even een fatsoenlijke broek aan te trekken? Waarom zou je jezelf niet fatsoenlijk willen tonen? En fatsoenlijk betekent niet opgedirkt, dikke make-up en haar in de krul, maar gewoon even aangekleed.
Ik liep gisteravond in de Lidl en daar zag ik echt mensen in pyama's, glitterkerstsokken en op crocs en ze zagen er allemaal smoezelig en verloederd uit. Misschien is het mijn beperkte brein, maar ik kan echt niet begrijpen waarom je zo gezien zou willen worden.
En als het nu thuis met visite ok is en ook al in de supermarkt, op stal en op straat, hoe gaat het zich dan verder ontwikkelen? Allemaal in Pokemon-pyama naar ons werk, want 'dat zit zo lekker' en 'men moet me maar nemen zoals ik ben' en 'het boeit me niet'?
Overigens heb ik zelf geen pyama (ik ben stiekem ook verbaasd over hoeveel mensen nog een pyama hebben eigenlijk

), maar trek 'savonds na het douchen wel lekker een trainingsbroek aan als ik op de bank neerplof. Hier loop ik ook het laatste rondje met de hond mee voor slapen gaan, maar that's it. Verder kom ik er niet mee buiten en ik slaap er ook niet in.