Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-09-17 08:26

Geplaatst: 12-09-17 08:26

ierusju net stuk tekst en ook duidelijk.

Maar voor de TS niet inhoudelijk iets waar ze wat mee kan behalve dat ze voelt dat er begrip is voor haar situatie.

TS, heb je (in de familie) iemand die je vertrouwd en waar je mee kan praten. Misschien wel af en toe kan mee eten?
Iemand die in de loop van de tijd misschien ook als mediator met je ouders om tafel wil om duidelijke afspraken te maken over wat er van jou verwacht wordt (koken, schoonmaken, honden enz) en of dat lukt in combi met school. Een gesprek waarin je je grenzen kan aangeven en waarin ruimte is om wat dingen te wijzigen omdat je overduidelijk niet gelukkig bent in deze situatie.

Gezien je OP denk ik niet dat je dit gesprek alleen met je ouders aan moet gaan. Dat iemand die er bij zit en bemiddeld/meeluistert erg verstandig is. Dan neemt niet alleen de emotie de overhand.

Sterkte!

**Geplaatst**: 12-09-17 08:38

Geplaatst: 12-09-17 08:38

ierusju, hulde voor je post!
Als we nou allemaal eens uit ons eigen referentiekader stappen en kijken naar wat er nódig is. Ieder mens is anders en heeft dus een andere aanpak nodig.

TS voelt zich eenzaam en niet gehoord door d'r ouders. En dan vallen er hier een paar over het feit dat ze enerzijds zegt dat d'r ouders constant uit eten zijn en anderzijds dat ze voor de tv hangen thuis.

Je eenzaam voelen terwijl je ouders nota bene thuis zijn lijkt me nog een tikje erger. En je kan daar, hoe stoer en sterk je ook bent, een flinke deuk van oplopen.

En wie aanhaalt dat een 'pedagogisch verantwoorde tik' best kan... het is niet voor niets dat ze op kinderdagverblijven etc niet slaan, op basisscholen ook niet meer slaan en dat het thuis ook niet meer geoorloofd was. Een tik is een teken van zwakte. Zeker als je een 17jarige een tik zou moeten verkopen, dan heb je duidelijk een heel traject aan signalen en mogelijkheden gemist. Bah.

TS, probeer zo goed en zo kwaad als het kan te praten. En leg dit verhaal ook bij je huisarts neer. Al is het alleen om te kijken of er bemiddeling mogelijk is.

**Geplaatst**: 12-09-17 08:56

Geplaatst: 12-09-17 08:56

Jester_ schreef:
xMereltje schreef:
Ja ik weet niet maar als mijn telefoon afgepakt word zou ik het wel weten
Of er moet een goede reden zijn dat ie afgepakt is, geen leven erbuiten hebben oid.

150 eur per jaar voor kleding moet genoeg zijn lijkt me ja.

Pardon? Ik kan daar nog geen winterjas en schoenen voor kopen.

En in de puberteit verandert er ook nog eens het een en ander qua lengte en vormen, waardoor je soms ineens nog maar één passende beha hebt of een paar broeken ineens aan de korte kant zijn.

Kun je wel goedkope kleding kopen, maar daar is ook niet alles mee op te vangen en die kleding is dan weer extra aan slijtage onderhevig. Het vervelendste vindt TS volgens mij het gevoel dat ze er helemaal alleen voor staat. Als haar ouders actief met haar mee zouden denken en actief zouden steunen zou het heel anders voelen allemaal.

En onderschat niet hoe moeilijk het is voor een puber die zich niet gewaardeerd en gezien voelt om naar haar ouders te stappen, zich kwetsbaar op te stellen en te vertellen hoe ze zich voelt en waar ze tegenaan loopt..
En nee, ze hoeft niet meer eelt op haar ziel te kweken, want haar gevoelens verdienen ook gewoon erkenning en mogen er zijn. Haar wijsmaken dat ze zich aanstelt heeft ze echt helemaal niks aan.

Dikke knuffel voor TS en ik hoop dat ze iemand in vertrouwen weet te nemen over de situatie. :(:)

**Geplaatst**: 12-09-17 09:00

Re: Problemen met ouders

Geplaatst: 12-09-17 09:00

Ts, ik begrijp je verhaal. Overal zitten uiteraard verschillende kanten aan, maar dat is altijd zo. Waar het om gaat, is dat je je alleen voelt en dat is een probleem.

Heb je zelf al gedacht aan mogelijke dingen die je kan ondernemen om het voor jou beter te maken? Wat kan jij nu doen?

Je ouders zijn wie ze zijn en die kan je niet met een toverstaf veranderen. Dus neem zelf zo veel mogelijk de verantwoordelijkheid voor je eigen welzijn.

Wat kan je zelf nu ondernemen?

**Geplaatst**: 12-09-17 09:04

Geplaatst: 12-09-17 09:04

Lees je überhaupt nog mee TS? Hoop dat je je niet laat afschrikken door de negatieve reacties, want zoals je ziet is de meerderheid het daar niet mee eens.

**Geplaatst**: 12-09-17 09:52

Re: Problemen met ouders

Geplaatst: 12-09-17 09:52

Nu wil ik toch wel reageren op iedereen die terug komt op TS haar bericht dat haar ouders maar in de zetel voor de tv hangen. Want dit is nu al even het referentie punt waarop meerdere zich baseren. Dit zou het bewijs zijn dat TS een lastige puber is want ze spreekt haar eigen tegen. Zou ik eens mogen weten waar ze dat heeft gezet? Want eerlijk, ik vind het niet terug...

**Geplaatst**: 12-09-17 10:03

Geplaatst: 12-09-17 10:03

Anoniem schreef:
ierusju, hulde voor je post!
Als we nou allemaal eens uit ons eigen referentiekader stappen en kijken naar wat er nódig is. Ieder mens is anders en heeft dus een andere aanpak nodig.

TS voelt zich eenzaam en niet gehoord door d'r ouders. En dan vallen er hier een paar over het feit dat ze enerzijds zegt dat d'r ouders constant uit eten zijn en anderzijds dat ze voor de tv hangen thuis.

Je eenzaam voelen terwijl je ouders nota bene thuis zijn lijkt me nog een tikje erger. En je kan daar, hoe stoer en sterk je ook bent, een flinke deuk van oplopen.

En wie aanhaalt dat een 'pedagogisch verantwoorde tik' best kan... het is niet voor niets dat ze op kinderdagverblijven etc niet slaan, op basisscholen ook niet meer slaan en dat het thuis ook niet meer geoorloofd was. Een tik is een teken van zwakte. Zeker als je een 17jarige een tik zou moeten verkopen, dan heb je duidelijk een heel traject aan signalen en mogelijkheden gemist. Bah.

TS, probeer zo goed en zo kwaad als het kan te praten. En leg dit verhaal ook bij je huisarts neer. Al is het alleen om te kijken of er bemiddeling mogelijk is.

Precies!
Bovendien is de corrigerende/pedagogische tik gewoon bij wet verboden en strafbaar.

TS ik heb je ook al een PB gestuurd, maar praat met iemand! Vertrouwenspersoon, mentor, huisarts...

Ongetwijfeld heb je zelf ook een aandeel in de situatie, maar wat jij beschrijft is niet "normaal" en zeker reden om eens met een eerder genoemd persoon te bespreken.

**Geplaatst**: 12-09-17 10:26

Geplaatst: 12-09-17 10:26

ierusju schreef:
Om je even in TS te verplaatsen: je hoort vaak dat ouders alles voor hun kinderen over hebben. Bij ts is dat niet het geval. Haar ouders stellen zichzelf voorop en ts heeft zich maar te redden. Ze heeft onderdak en eten, maar geen liefdevol huis. En dat vind ik eerlijk gezegd hartverscheurend. Deels ook omdat ik mij daar dus niets bij kan voorstellen. En ik denk met mij de meerderheid niet.

Want stel je nu voor. Ts zit de hele dag op school. Het is haar examenjaar op het vwo. En het vwo is niet makkelijk. En wordt ieder jaar weer moeilijker. Ts wordt op dit moment op school doodgegooid met informatie over universiteiten en vervolg opleidingen. Want rond februari/maart moet voor veel opleidingen de keuze al gemaakt zijn. Verder wordt ts voorbereid op school examens, welke lastig gaan worden. En aan het einde van het jaar zijn natuurlijk de centraal examens, welke op dit moment al eng en spannend zijn. Om nog maar te zwijgen over de hoeveelheid huiswerk Kortom, school is stress.
Dan komt ts na een dag vol stress dus thuis. Waar bij de meeste klasgenoten een ouder thuiszit of na een tijdje (een uur of 6 vaak en niet 23/24) thuiskomt. En dan vraagt zo'n ouder vaak hoe je dag was, of je het druk hebt en of je al honger hebt voor het avond eten. Maar bij ts is er niemand thuis. Ja haar honden. Maar die zitten al sinds vanmorgen alleen, dus die moeten meteen uitgelaten worden. Afhankelijk van hoe laat ts thuiskomt, moet ze meteen beginnen met koken. En dan eet ze dus helemaal alleen, want haar ouders zijn niet thuis. En na het eten moet ts een keuze maken, ga ik het huis schoonmaken, zodat mijn ouders dus niet boos worden, of ga ik huiswerk maken zodat mijn docenten niet boos worden. En mochten haar ouders op tijd thuiskomen, gaan ze dus meteen achter de tv zitten. Wordt er niet gevraagd hoe haar dag was, wordt er niet gevraagd of ze het druk heeft en wordt er geen begrip getoond dat haar ouders snappen dat ze voor een lastige en drukke periode in haar leven staat. En dan snap ik wel dat ts na zo'n dag geïrriteerd is en dan geen zin heeft in een gesprek waarbij haar ouders niet écht luisteren, maar meteen zeggen dat ze maar in therapie moet.

En ouderen (vanaf een jaar of 25 ongeveer) hebben makkelijk praten. In de adolescentie is het brein nog niet compleet ontwikkeld. De prefrontale cortex is nog volop aan het ontwikkelen. Deze staat oa voor planning en enmotie. Hierdoor lijkt het voor een adolescent vaak alsof alsof hun leven er altijd zo uit zal zien. En is het nog lastig om écht in de toekomst te denken. Voor ts (en alle adolescenten) lijken relatief kleine problemen daardoor heel groot. Maar dat is absoluut geen reden om dit minder serieus te nemen!

Ik heb het gevoel dat sommigen hier niet snappen hoe het moet voelen om in een niet liefdevol huis te moeten zitten.

Mijn gedachten

.
Ben ik maar al te blij dat ik uit een liefdevol nest kom. Als ik dit soort topic lees en vooral een deel reacties, dan denk ik dat mijn ouders nog liever zie dan voorheen.

Het gaat niet om het geld, het gaat niet om de huishoudelijke taken. Het gaat om je een deel van het gezin te voelen dat even belangrijk is, en niet een soort van gezamenlijk project dat na 17 jaar afgerond is en nu kunnen ze weer lekker de verloren tijd inhalen met hun tweetjes.
Toen ik 17 was gingen mijn ouders ook wel eens op vakantie zonder mij, gingen ze ook eens een weekend weg. Werd er vaak op zaterdagavond zonder mij naar het restaurant gegaan of zondagse activiteiten zonder mij. Eerlijk gezegd ook vaak door mij, werd wel vaak uitgenodigd maar ik als 17-jarige vond de momenten rijk voor mij alleen dan weer heerlijk dus wilde daar ook van profiteren.
Maar mijn ouders waren er wel voor me. Vroegen me hoe mijn dag geweest was, vroegen hoe het met vriendin x ging, vroegen hoe het met de studies ging. Wilde gewoon TIJD met mij doorbrengen, niet 7 dagen op 7 elk mogelijk moment van de dag, maar genoeg om een goede band te behouden en te weten hoe het in mijn leven ging.
Ik zou het vreselijk vinden als ik meer dan de helft van de tijd alleen mijn plan moet trekken, en dan ook nog af en toe wordt meegevraagd in dingen die mijn ouders leuk vinden, uit eten gaan, inplaats van echt gewoon samen tijd te maken. Alsof ik nu wel genoeg tijd van hun leven verkwist heb en ze eindelijk blij zijn dat ze van me af zijn...

**Geplaatst**: 12-09-17 10:30

Re: Problemen met ouders

Geplaatst: 12-09-17 10:30

En over die goede band: ik kan me ook perfect voorstellen dat als die er niet meer is, dat het voor ts ook idd niet wenselijk is dat er enkel over gevoelige onderwerpen begonnen wordt. Waarom zou je daarover willen praten met mensen die verder geen idee hebben hoe je je voelt? Enkel en alleen omdat het je ouders zijn?

Het is makkelijk om dan te zeggen: jaaa ze doen moeite maar ts wijst hen af!

**Geplaatst**: 12-09-17 15:39

Geplaatst: 12-09-17 15:39

Als ik inderdaad nu terugkijk op mijn jeugd en de gevoelens en problemen moet beschrijven dan heeft het te maken met begrepen worden, gehoord worden, geliefd worden en als persoon serieus genomen worden. Daar draait alles om. Niet om de materiele dingen.

**Geplaatst**: 12-09-17 15:59

Geplaatst: 12-09-17 15:59

Hoi! Ik heb niet alle reacties gelezen want dan was ik morgen nog bezig..
Ik ben zelf 17, ik zit bijna in precies hetzelfde schuitje. Alleen zijn mijn ouders dan gescheiden, woon ik het meest bij mijn vader. Want daar staan mijn paarden, die moet ik ook zelf betalen. Mijn kleren betaal ik ook zelf, en alle leuke dingen er om heen ook. Toen mijn ouders zijn gescheiden, is mijn vader op zee gegaan. Is dus 4 dagen in de week niet thuis, moet ik dus ook het huishouden doen en de dieren. (probeer het zo goed mogelijk) Krijg daar ook vaak commentaar op. Ik kan me ook erg inbeelden in jou, iedereen met hun problemen komen bij mij terwijl ik zelf ook genoeg aan mijn hoofd heb maar probeer iedereen te helpen. Ik ben ook hooggevoelig en heb daarnaast nog pdd-nos. Ik heb wel hulp gezocht.
Ik werk dan vakantie's dik 14 uur op een dag, bijna 6 dagen in de week. Als ik naar school moet werk ik s'avonds in de supermarkt en zaterdag's overdag op een stal en sávonds weer in de supermarkt.
Als je graag tips over meer uitleg over mijn situatie wil mag je mij een pb sturen, want zet niet alles hier in het openbaar neer.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-09-17 17:09

Geplaatst door de TopicStarter : 12-09-17 17:09

Hai iedereen! Ontzettend bedankt voor de berichten, heb nu pas kunnen reageren, sorry...

Voor degene die vroegen of ik nog broers/zussen had. Ja, ik heb een oudere zus, zij is jaren geleden op haar 19e uit huis gegaan omdat ze het ook ontzettend slecht met mijn moeder kon vinden (dat snapte ik toen allemaal niet, maar ik heb nu steeds meer door waarom ze zo vroeg uit huis is gegaan).
Over vertrouwenspersonen en mentoren, ik heb niet het gevoel dat ik met mijn mentor over zoiets kan praten. Ik zou me er ontzettend ongemakkelijk bij voelen om bij hem zoiets persoonlijks te vertellen en ik vraag me af of hij deze problemen dan ook bij mijn ouders gaat voorleggen (zonder dat ik erbij ben en kan horen wat zij zeggen enz). Ik denk er over na, maar misschien is contact opnemen met leerlingbegeleiding wel handig.

**Geplaatst**: 12-09-17 17:14

Re: Problemen met ouders

Geplaatst: 12-09-17 17:14

Mmm je kan ook via je huisarts een verwijzing krijgen naar een psycholoog. En ik heb niet in de zelfde situatie gezeten, in een andere. EN HET LUCHT ZO OP! Gewoon alles vertellen aan iemand. Dus ik zou het denk ik wel doen. En anders je zus in vertrouwen nemen? Misschien kan zij helpen?

**Geplaatst**: 12-09-17 17:20

Geplaatst: 12-09-17 17:20

leadhooves schreef:
Hai iedereen! Ontzettend bedankt voor de berichten, heb nu pas kunnen reageren, sorry...

Voor degene die vroegen of ik nog broers/zussen had. Ja, ik heb een oudere zus, zij is jaren geleden op haar 19e uit huis gegaan omdat ze het ook ontzettend slecht met mijn moeder kon vinden (dat snapte ik toen allemaal niet, maar ik heb nu steeds meer door waarom ze zo vroeg uit huis is gegaan).
Over vertrouwenspersonen en mentoren, ik heb niet het gevoel dat ik met mijn mentor over zoiets kan praten. Ik zou me er ontzettend ongemakkelijk bij voelen om bij hem zoiets persoonlijks te vertellen en ik vraag me af of hij deze problemen dan ook bij mijn ouders gaat voorleggen (zonder dat ik erbij ben en kan horen wat zij zeggen enz). Ik denk er over na, maar misschien is contact opnemen met leerlingbegeleiding wel handig.

Met je mentor kan je zeker hierover wel praten, grote kans dat als jullie op school schoolmaatschappelijk werk hebben dat ze gaat kijken of je daar voor in aanmerking komt.

Ik heb dat namelijk zelf ook gehad.
Ik werkte op mijn 15e ongeveer 12 uur per week, zat fulltime op school en deed echt alles thuis.
Uiteindelijk putte me dat zo erg uit dat mijn school eronder leed dus is mijn mentor in gesprek met mij gegaan en heeft een afspraak met me gemaakt bij schoolmaatschappelijk werk. Zij zijn in gesprek gegaan met mijn ouders onder andere omdat mijn ouders in een scheiding lagen en ook ik niet gehoord werd. Ik heb ook geen goede verstandshouding met mijn ouders maar dat komt vooral door mijn jeugd, alleen wordt het er hierdoor niet beter op.
Uiteindelijk ben ik op mijn 16e gestopt met de opleiding, heb ik tot februari thuis gezeten met toestemming van leerplicht om bij te tanken en ben ik 3 maanden daarna een andere opleiding gaan doen. Het probleem bleef maar groter worden en mijn moeder luisterde wel maar die kon er niks aan doen omdat ze niet meer bij ons woonde, zij heeft toen achter mijn rug om jeugdzorg ingeschakeld en die hebben me uit huis geplaatst. Ik heb tot mijn 18e begeleid gewoond wat heerlijk was. Ik ben nu terug bij mijn vader omdat mijn moeder te ver weg van school af woont en het een slechte verbinding is. De eerste paar maanden heb ik weer precies hetzelfde gedaan als toen maar ik ben nu op zo'n punt dat ik niks meer doe totdat de rest thuis wat gaat doen. Ik ben echt de moeilijkste niet maar het is een keer klaar.
Mijn vader is in augustus op vakantie gegaan met de rest ik ben niet mee gegaan omdat ik die maand daarvoor al op vakantie ben gegaan. Mijn vader had het huis als een rommel achter gelaten, de eerste dag heb ik echt alles opgeruimd en schoongemaakt, dat heb ik de hele week bij gehouden en ze kwamen weer terug.
Ze waren nog geen 2 dagen terug en het was me een zwijnenstal, toen kwam ik op het punt dat ik niks meer doe totdat zij wat meer gaan doen.

**Geplaatst**: 12-09-17 17:30

Re: Problemen met ouders

Geplaatst: 12-09-17 17:30

Misschien helpt het om met de kindertelefoon te chatten? Zij kunenn je vaak helpen met hoe het verder moet

**Geplaatst**: 12-09-17 17:32

Geplaatst: 12-09-17 17:32

Hoi TS!

Ik zal beginnen met te zeggen dat ik alleen de openingspagina van je topic heb gelezen. Ik begrijp je verhaal en ik heb ook de eerste reacties daaronder gelezen. Iedereen heeft zijn eigen mening, en dat is ook goed, maar ik denk dat Bokt niet altijd het meeste geschikte medium is om hulp te zoeken.

Jij bent 17, en iedereen is anders (alle 17 jarige zijn anders!), dus we kunnen niet oordelen over "hoe volwassen" je nu eigenlijk bent, en in hoeverre dit "puberaal" gedrag is.

Ik vind iniedergeval, dat een 17 jarig nog wel degelijk behoefte heeft aan steun en mensen om zich heen met een voorbeeld functie. In jouw geval lijkt dit thuis geen ideale situatie. Heb je inmiddels iemand gevonden op school, of uit je omgeving, waar je mee zou kunnen praten?

Mocht je er behoefte aan hebben kun je me ook een PB sturen, dan zal ik je proberen verder te helpen

**Geplaatst**: 12-09-17 19:22

Geplaatst: 12-09-17 19:22

melissac schreef:
leadhooves schreef:
Hai iedereen! Ontzettend bedankt voor de berichten, heb nu pas kunnen reageren, sorry...

Voor degene die vroegen of ik nog broers/zussen had. Ja, ik heb een oudere zus, zij is jaren geleden op haar 19e uit huis gegaan omdat ze het ook ontzettend slecht met mijn moeder kon vinden (dat snapte ik toen allemaal niet, maar ik heb nu steeds meer door waarom ze zo vroeg uit huis is gegaan).
Over vertrouwenspersonen en mentoren, ik heb niet het gevoel dat ik met mijn mentor over zoiets kan praten. Ik zou me er ontzettend ongemakkelijk bij voelen om bij hem zoiets persoonlijks te vertellen en ik vraag me af of hij deze problemen dan ook bij mijn ouders gaat voorleggen (zonder dat ik erbij ben en kan horen wat zij zeggen enz). Ik denk er over na, maar misschien is contact opnemen met leerlingbegeleiding wel handig.

Met je mentor kan je zeker hierover wel praten, grote kans dat als jullie op school schoolmaatschappelijk werk hebben dat ze gaat kijken of je daar voor in aanmerking komt.

Maar als TS zich niet op haar gemak voelt bij haar eigen mentor.. snap ik dat ze daar niet mee wil praten. Ik had op de middelbare ook mentoren waar ik eventuele problemen mee durfde/wilde bespreken en ook mentoren waarbij ik dat zeker niet bij zou neerleggen.
Een andere docent bij wie je je wel veilig/fijn voelt misschien? Misschien een andere mentor? Ik had bijvoorbeeld dergelijke gesprekken met mijn geschiedenis leraar, ookal was hij niet mijn mentor. Ik vond dat zó'n fijne man en had echt het gevoel dat hij me ook écht wilde helpen

**Geplaatst**: 12-09-17 20:01

Re: Problemen met ouders

Geplaatst: 12-09-17 20:01

Ik kan me daar wel wat bij voorstellen. Mijn mentor bijvoorbeeld had geen boodschap aan privacy. Ik ben veel afwezig geweest, ook doordat ik uit huis ging i.v.m. thuissituatie en ik kon daardoor niet mijn eigen bijdrage betalen aan de eindreis. Wist de hele klas na een paar weken ook.. hij had alles verteld. En ik was er toen zelf niet eens.

**Geplaatst**: 12-09-17 20:50

Geplaatst: 12-09-17 20:50

@ierusje: echt de beste post van dit hele topic. Volledig mee eens.

@TS: ik weet hoe je je voelt. Ik kon het op mijn 17de ook totaal niet vinden met mijn ouders en dan vooral mijn moeder. Dit is pas 3 jaar geleden en ik heb dus alle tijd gehad om erover na te denken maar ik denk er nog niet anders over.

Een van de grootste punten die mij hier namelijk tegen de borst stoot en dat vond ik toen ook al, is dat er wordt geroepen "TS is AL 17 dan kun je dus prima werken, full-time op school zitten en veel meehelpen in het huishouden. Neem eens wat verantwoordelijkheid want je bent AL 17!" Met andere woorden: TS wordt neergezet als een volwassene die haar verantwoordelijkheid moet nemen. Wat ik hier vervolgens totaal niet mee vind stroken zijn uitspraken als "een corrigerende tik is juist goed!" en "je zult wel iets vervelends hebben gedaan waarom ze je telefoon hebben afgepakt". Moet jij ook als zelfstandige volwassene dan je telefoon verplicht een week in een kastje laten liggen als jij de afwas een keer niet perfect hebt gedaan omdat je druk bezig was met bvb het voorbereiden voor een presentatie voor je werk de volgende dag?
TS wordt dus aan de ene kant als volwassene neergezet en moet zich zo gedragen, terwijl ze aan de andere kant wordt behandeld en gestraft als een kind.

Nog even helemaal los trouwens van het feit dat ik het belachelijk vind dat je zoveel aan het huishouden moet doen EN tegelijk veel moet werken om eigen kleding enzovoort te betalen, terwijl je ook gewoon full-time op school zit. Ik verdiende op mijn 17de 5,20 per uur geloof ik. Minimumloon. Dit was inclusief vakantiedagen en vakantiegeld. Ik weet niet of jullie allemaal kunnen rekenen hier, maar dan moet je dus verdomde veel werken om een paar schoenen of een jas te kunnen kopen. En daar komen nog allerlei dingen bij zoals eens wat te eten oid. Nog los van het feit dat je misschien wel eens wat leuks wil doen voor je harde werken.
Ik vind dat als je veel zelf moet betalen en daarvoor veel moet werken, je ook minder in het huishouden hoeft te doen. Andersom ook: weinig/niets zelf betalen en weinig werken -> meer in het huishouden doen.

Lang verhaal kort, hier had ik rond die tijd ook last van. Uiteindelijk, na 2 jaren ruzie's, heel kinderachtig besloten dat als ik als een kind wordt behandeld me ook als een kind zal gaan gedragen ook. Was dat een hele verstandige oplossing? Waarschijnlijk niet. Ruzie's escaleerden in eerste instantie tot de max

Zo erg dat ik zelf ook nog maar een uur of 9-10 op een dag thuis was, vooral om te slapen en te douchen dus.
Ik heb het hier dan over dingen als: mobiel afgepakt? Hele kasten omgooien om hem terug te vinden en hem dan zelf verstoppen. In eerste instantie werd vervolgens mijn kast ook weer terug overhoop gehaald om hem te vinden, maar ik genoot van die frustratie's, want ik was natuurlijk niet zo dom hem weer op mijn kamer te verstoppen

. Dingen als: ik kon mijn mobiel niet vinden dus verstopte de afstandbediening. Moet je eens kijken hoe snel mensen geïrriteerd zijn als ze voor elke volume/zender wissel op moeten staan. In plaats van bij ruzie's die uit de hand liepen weg te lopen om beide te kalmeren, gewoon terug te gaan schreeuwen (want eerst kreeg ik maar het verwijt 'waag het niet weg te lopen als ik je iets te melden heb!!' terwijl we beiden dan te boos waren nog redelijk te zijn). Kortom, nogal kinderachtige dingen, ik raad ze ook zeker niet zomaar aan, want ik ben er zeker niet trots op.
Maar nog binnen een half jaar leek het wel alsof mijn ouders (vooral moeder dus weer) ook iets zijn gaan inzien. Doordat de ruzie's nog heftiger werden leek ze wel te beseffen dat dit al helemaal niet werkt en er iets moest veranderen. Van beide kanten. Zo is het langzaamaan toch beter geworden. Wij zullen nooit een perfecte relatie hebben zolang wij in 1 huis wonen, daarvoor lopen we elkaar te veel voor de voeten en hebben we een te verschillend karakter, maar we kunnen nu ondertussen wel als 2 volwassenen in een huis leven (met de rest van het gezin) waarbij we beiden onze verantwoordelijkheden nemen en tuurlijk maken we nog wel eens ruzie, maar tegenwoordig kunnen we deze dan goed uitpraten om een nieuwe over hetzelfde te voorkomen.

Mijn inbox staat altijd voor je open trouwens

**Geplaatst**: 15-09-17 12:33

Re: Problemen met ouders

Geplaatst: 15-09-17 12:33

Kan je niet bij je zus terecht met je verhaal? Zij weet waarschijnlijk als geen ander hoe je je voelt. Zij kent ook je ouders.
Misschien kan ze je helpen of tips geven? Als mijn broertje zo bij mij kwam zou ik hem zeker niet laten vallen

**Geplaatst**: 16-09-17 20:36

Re: Problemen met ouders

Geplaatst: 16-09-17 20:36

Ik ben het deels met Celien eens, maar ik geloof ook oprecht dat TS gevoelens echt zijn. Ze kan wel een puber zijn, maar ZIJ voelt zich eenzaam.
Wij hebben eentje van 16 jaar.... schat van een jong, maar weet wel alles het beste, als hij een vervelende dag heeft, hebben we dat allemaal, want daar neemt hij ons in mee, krijgt kleedgeld, maar af en toe ook nog van ons. Maar hij wil dan ook het duurste van het duurste, dus tja, soms krijgt hij ook nee te horen. Hij mag daar zelf voor werken. Want daarnaast wil hij ook nog op stap gaan. Ook wij gaan vaak met ons tweetjes op stap, maar vragen altijd of ze mee willen of dat ze het erg vinden om alleen thuis te blijven.
TS.. ga een serieus gesprek aan met je ouders. Vertel ze jou gevoelens!

Nomineer dit bericht ×