Bokt.nl

**Geplaatst**: 04-02-17 16:32

Geplaatst: 04-02-17 16:32

Ik reis elke doordeweekse dag naar Alkmaar. Helaas staat er vlakbij het spoor in Castricum/Limmen/Heiloo een stichting voor mensen met psychische problemen/afwijkingen. Hier gebeuren dan ook super veel ongelukken met zelfmoord. Twee weken geleden nog twee mensen in vijf dagen. Het gebeurd echt ongelooflijk veel...
Een keer de 'schade' bij een aanrijding gezien, maar ik ben zelf absoluut niet gevoelig voor dit soort trauma's en heb hier verder helemaal geen problemen aan over gehouden.

Het enige wat ik wel weet, is dat ik altijd al bang ben dat ik van het perron af zou vallen, maar zolang ik op of achter die strepen blijf moet dat wel goed komen.

**Geplaatst**: 04-02-17 16:37

Geplaatst: 04-02-17 16:37

bruintje123 schreef:
Gemiddeld 1950 bruto las ik toevallig een paar dagen terug in de reacties van een voorgesteld bericht op FB waar de NS conducteurs aan het werven was.

Maar je onregelmatigheid maakt het interessant .. ik werk zelf bij de NS bij veiligheid en service en wij verdien meer dan de " gemiddelde agent " .. het salaris is zeker niet slecht te noemen ...

**Geplaatst**: 04-02-17 16:55

Geplaatst: 04-02-17 16:55

moniek21 schreef:
Grit schreef:
Ik wist niet dat de conducteur degene is die meteen het lichaam moet afdekken. Vreselijk om dat te moeten doen $:\$

Ja die is daar vaak als eerste om het stoffelijk overschot zoveel mogelijk af te dekken mits dit kan ( en ze het willen doen , het is niet verplicht als conducteur zijnde ) .
Het is heel traumatisch maar gelukkig is er goede opvang bij het bedrijf.

Dit is ook om te controleren of ze misschien nog eerste hulp kunnen verlenen indien de persoon het heeft overleefd. Meestal niet het geval maar een enkeling overleefd het wel.
Ze gaan met een doek en een ehbo koffer kijken. Helaas meestal de eerste die zij dan moeten gebruiken.

Ikzelf werk ook bij NS, maar dan in het besturingscentrum. Voor ons betekend een aanrijding meteen hard aan de bak en zorgen dat het overige verkeer blijft rijden en de treinen gaan keren.
Dan heb je idd soms ook weleens de gedachte alweer....
Maar als je dan weer even rustiger bent denk ik zelf ook vaak aan de nabestaanden. Voor ons is het werk, voor hen een moment dat hun leven op z'n kop gaat staan.
Als ik lees dat het om een ongeval gaat heb ik er wel meer moeite mee en dan lopen de rillingen wel even over mijn rug, die mensen hebben er niet voor gekozen.

Reis ook dagelijks met de trein en gelukkig nog niet real live zelf meegemaakt, wel krijg ik altijd nog de kriebels als ik op het station sta te wachten en er een intercity met 140km/h langs komt razen.

**Geplaatst**: 04-02-17 16:57

Geplaatst: 04-02-17 16:57

moniek21 schreef:
bruintje123 schreef:
Gemiddeld 1950 bruto las ik toevallig een paar dagen terug in de reacties van een voorgesteld bericht op FB waar de NS conducteurs aan het werven was.

Maar je onregelmatigheid maakt het interessant .. ik werk zelf bij de NS bij veiligheid en service en wij verdien meer dan de " gemiddelde agent " .. het salaris is zeker niet slecht te noemen ...

Hier kan ik me volledig bij aansluiten.

Plus dat wij niet alleen maar ellende mee maken gelukkig. Ons werk is heel leuk en veelzijdig.

Werk zelf ook Veiligheid en Service en ben een directe collega van Moniek.

**Geplaatst**: 04-02-17 17:06

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 04-02-17 17:06

De ORT maakt het in de meeste beroepen aantrekkelijk. Maar elke CAO proberen ze daar weer aan te tornen.
Uiteraard zullen er veel leuke dingen zijn, dat geloof ik direct. Anders was het niet vol te houden.

**Geplaatst**: 04-02-17 18:11

Geplaatst: 04-02-17 18:11

Hier kan ik me volledig bij aansluiten.

Plus dat wij niet alleen maar ellende mee maken gelukkig. Ons werk is heel leuk en veelzijdig.

Werk zelf ook Veiligheid en Service en ben een directe collega van Moniek.[/quote]

Gezellig nog een collega op bokt

.. waar zit jij bij V&S Nanne ?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-02-17 18:50

Geplaatst door de TopicStarter : 04-02-17 18:50

xhereisanne schreef:
Sterkte TS, ik reis elke dag met de trein gelukkig nog nooit mee gemaakt..

Ik snap dat mensen het egoïstisch vinden. Zelf ook een paar op het punt gestaan om er een einde aan te maken. Ik heb mezelf zolang weggedrukt om iedereen te helpen nooit aan mezelf te denken. Ik dacht dan; nu is het klaar. Nu wil ik een keer iets voor mij doen.

Dus ja, aan de ene kant is het egoïstisch. Maar sommige hebben zich jaren lang weggecijfert voor anderen..

Ik heb een klasgenoot die ook met de trein reist en als ze dan vertragimg heeft of jaar trein rijdt niet verder maakt ze van die ontzettend nare opmerkingen over zelfmoord.
Dit kwetst mij enorm.

Ik hoop niet dat ik het ooit hoef mee te maken.. kan me niet voorstellen hoe het is. Sterktr voor iedereen.

Natuurlijk kwetsen die opmerkingen jou.....je herkend de gedachten en het gevoel, alleen is het jou gelukt om die gedachten los te laten $_/-\o_$ en die ander niet.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-02-17 18:51

Geplaatst door de TopicStarter : 04-02-17 18:51

LBLGypsyCobs schreef:
Als egoïsme betekent dat je voor jezelf kiest, omdat je geen uitweg meer ziet en elke dag door een hel gaat, ondanks dat je anderen er pijn mee doet, dan kun je maar beter egoïstisch zijn...

Het zou tijd worden dat er in Nederland meer begeleiding is voor mensen die echt niet meer willen.
Meer bespreekbaar maken en toegankelijker, zodat mensen niet op zo'n manier aan hun eind hoeven te komen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-02-17 18:58

Geplaatst door de TopicStarter : 04-02-17 18:58

Deijs schreef:
Ik heb zelfs eens op Twitter gezien dat een jongen een foto had gemaakt van een zelfdoding door trein. Je kon alles zien liggen. Ik ben zo boos geweest op die jongen, hoe asociaal kun je wezen. De nabestaanden zouden het ook maar per ongeluk zien ofzo. Bah.

Vorige zomer reed ik voorbij een zelfdoding door trein, ik was gelukkig te laat maar zag nog wel de lijk auto staan en de brandweer spuiten op het spoor..

Gister maakte ook een jongen tegenover me een foto van de drie busjes van pro rail incidenten.
Heel "onschuldig "eigenlijk nog, maar toch.
Het wás dat het een aardige jongen was én ik wat in de war, anders had ik er dénk ik wel wat van gezegd.

**Geplaatst**: 04-02-17 19:00

Geplaatst: 04-02-17 19:00

Ik heb het ook een keer meegemaakt, net bij het station. De trein moest echter nog steeds op de noodrem.. Bij ons duurde het een uur ongeveer, er werden zeilen gespannen waar het kon en verder werden we sterk aangeraden niet naar de trein de kijken in het voorbijgaan. Uiteindelijk 3 uur vertraging. Een andere keer was het niet mijn trein maar de trein ervoor, 5 uur vertraging terwijl ik op een grote autobeurs verwacht werd voor de vertaling. Dus jawel ik vind het maar een rottig egoïstische manier om er een einde aan te maken. Vanwege de vertraging niet zo zeer maar omdat je er letterlijk iemands leven grondig mee kan verpesten, namelijk de conducteur en iedereen anders die jou stukjes moet gaan oprapen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-02-17 19:08

Geplaatst door de TopicStarter : 04-02-17 19:08

Ik ben ook zo'n persoon die erover klaagt.. En waarschijnlijk ga ik nu tegen heel wat schenen schoppen..

Maar ikk vind het WEL egoïstisch.. Een vriendin van mij heeft het ook zien gebeuren.. Zij heeft er een behoorlijk trauma aan overgehouden.. Slapeloosheid, angstaanvallen, noem maar op.. En als je dan bedenkt dat per "springer" een heel aantal mensen dit beeld op zijn netvlies heeft gebrand, dan kan ik daar werkelijk met mijn hoofd niet bij.. Sorry, maar ik heb er dan ook geen respect (of wat dan ook) voor..
Mijn hart gaat meer uit naar de familie en nabestaanden van het slachtoffer, dan het slachtoffer zelf..[/quote]
Gelukkig maar, dat jij niet snapt waarom iemand een eind aan z'n leven zou maken.

Iemand die doodongelukkig is forceren om in leven te blijven 'anders doe je anderen er mee pijn' is gelukkig niet egoïstisch.[/quote]

Mooi gezegd.
Het doet me denken aan een docu die ik gezien heb; Moeders springen niet van een flat.
Voor iedereen die dit onderwerp interesseert absoluut een aanrader.
Het geeft een eerlijk beeld over het slachtoffer en de ongewild betrokkenen.
Maakte destijds al veel indruk op me, ga het mogelijk nog eens bekijken.

**Geplaatst**: 04-02-17 19:18

Geplaatst: 04-02-17 19:18

Mooi omschreven TS en wil je sterkte wensen met het verwerken, want ja het blijft je bij.

Ik heb zelf nooit zoiets meegemaakt, reis zelden met de trein, heb ik wel ooit ander drama meegemaakt en dat wil ik graag delen omdat ik het weer zo voelde toen je schreef over na zo'n ervaring komen in die klagende wereld zeg maar.
Want dat is ook heel vreemd.

Wij zijn eens op vakantie in een overstromingsgebied terecht gekomen (Zwitserland).
En ja, op moment dat je niet verder kunt denk je echt wel even verdorie, wat nu.
Maar al snel werd duidelijk dat dit niet om een kleinigheidje ging, waarom we niet verder konden.
Aardverschuivingen en modderstromen hadden huizen en wegen weggevaagd, dieren waren in hun stal verdronken, de stad liep langzaam onder water, olie dreef op straat en overal was daardoor ook nog eens ontploffingsgevaar.

Het onwezenlijke van dat moment, ook de geur, het zien van al dat water waar geen water hoort te zijn, het ontredderde gevoel van de bewoners van de stad, en vooral het machteloze gevoel bij jezelf (wat moet je doen zonder ook maar iets bij je behalve je portemonnee waar je op dat moment het minst aan hebt).
Wij zijn gaan kijken of we ergens mensen konden helpen en zo met de lokale bevolking gesproken. En dan kom je dus ook klagende toeristen tegen omdat ze die avond hun vijfgangenmenu mis liepen en nu aan een hamburger moesten.
Dat is net zo onwezenlijk hoor, gezien de ramp (want dat was het toen) om je heen.

We wisten niet of onze tent 15 km verderop nog wel stond, maar naast ons stond een man die ook niet verder kon, maar die niet wist of zijn huis er nog wel stond. Ineens was onze tent niet belangrijk, ook niet onze kleding die er in lag of wat dan ook.

En dan na 3 dagen water, en het zien van de verwoesting, het aanhoren van verhalen, kun je eindelijk weer naar huis omdat de wegen vrijgegeven werden en tref je daar een hectische wereld aan waar alles door is blijven draaien en waar ons ineens eigenlijk niets meer leek te interesseren op de een of andere manier. Alsof we nog in een roes leefden.

Heb ondanks dat ik dacht dat het wel mee zou vallen, toch nog wel last gehad van deze hele ervaring, en nog altijd als ik beelden zie op tv over overstromingen of zoals pas dat hotel dat door een lawine was bedolven en verschoven, denk ik aan onze ervaring daar.
Zulke dingen vergeet je echt niet meer.
En toch voelt het voor mij als een verrijking om dit mee te hebben mogen maken, want bepaalde dingen zijn ineens niet meer zo vanzelfsprekend als ze voorheen waren.

**Geplaatst**: 04-02-17 20:52

Geplaatst: 04-02-17 20:52

RaafSmits schreef:
maximuss schreef:
@ ts: op het moment dat een suïcidaal persoon aan de sporen staat, dan wil die dood (dat alles stopt) en als dat dan "lukt" dan heeft die persoon idd wat ie wilde, heel simpel.
Alles op de "hulp" draaien is verkeerd, sommige mensen willen/ kunnen niet geholpen worden en gaan het vroeg of laat doen. Die mag je alle hulp van de wereld aanbieden...

Mag ik vragen hoe je op deze verklaring gekomen bent?

Als mijn poging gelukt was, dan had ik niet gekregen wat ik wilde. Ik wilde niet dood. Integendeel, ik wilde een gelukkig en lang leven. Ik wilde vechten voor een gelukkige toekomst, maar al het eerdere vechten had me weinig resultaten gegeven. Soms zelfs meer miserie. Ik wist niet of dat ooit zou ophouden en wanneer dan? Was dit hoe de rest van mijn leven zou zijn? Elke dag dezelfde strijd voor wie weet hoelang nog?

Ik wilde dat het lijden in mijn hoofd stopte. Ik streed er al zolang mee. Elke dag als ik recht overeind ging staan om te vechten werd ik neergeslagen, net zolang tot ik niet meer overeind kon komen. Ik was op. Ik was moe. Ik kon het niet meer aan.

Dat was voor mij de reden om het te doen.

Ik reed mijn hele leven al over een rechte snelweg. Helaas was die niet volledig glad, maar stond er van alles in de weg waar ik omheen moest. Tot ik niet verder kon, want er waren teveel blokkades. Ik kon er niet meer omheen. Er was wel een afslag. Ik wist dat als ik die ene donkere korte afslag nam het rijden over de weg zou stoppen, meteen.

Mensen denken dat zelfmoord een keuze is, maar het was geen keuze. Er was op dat moment geen andere optie in mijn hoofd. Ik kon niet rechtdoor, want ik kon er niet meer tegen... In mijn hoofd was het onmogelijk. De weg rechtdoor was afgesloten met tientallen blokkades waar ik me niet meer omheen kon denken. Hoeveel mensen ook tegen me zeiden dat ik rechtdoor moest, het kon gewoon niet. In mijn hoofd was er geen keuze die ik moest maken, want in mijn hoofd was er geen keuze. De enige optie was de afslag... Ik stond al maandenlang stil op de weg omdat ik niet verder rechtdoor kon, maar de afslag ook nog niet kon nemen. Ik negeerde afslag keer op keer. Soms keek ik er naar, soms reed ik er een stuk over en dan reed ik weer achteruit... Maar het was een kwestie van tijd tot ik hem nam, want stilstaan was ook lijden en de afslag werd met de tijd steeds verleidelijker.

Ik 'koos' in eerste instantie ook voor de trein. Je bent in een staat van crisis. Je kan niet meer nadenken. Ik was verward en stond op de automatische piloot. Het was laat in de avond toen ik mijn huis uitging en het treinspoor op zocht. Ik eindigde op een voor mij bekende treinbrug. Daar bedacht ik me dat er geen treinen meer reden zo laat en omdat ik op dat moment zsm van mijn pijn af wilde kon ik niet nog uren wachten. Dus ipv de trein sprong ik van de brug.

Met de brug heb ik mensen al trauma's bezorgd. Vrienden die me vonden... Maar had ik de trein genomen... Ja, dan had ik nog meer mensen overlast en trauma's bezorgd, maar daar dacht ik op dat moment niet aan. Ik was een last. Een probleem. Ik was niets waard. Ik was onbelangrijk. Ik dacht dat ik onbelangrijk was voor de mensen die van me hielden, zoals vele suïcidale personen. Ik dacht dat mijn dood weinig invloed zou hebben op mijn nabestaanden, dus het kwam al helemaal niet in me op dat mijn dood invloed zou hebben op mensen die me niet kenden.

Dus nee, dat hele sentiment van, dat men geen medelijden heeft met de springer omdat ze deze methode kozen en het 'egoïstisch' is, vind ik wreed.

Iemand die zelfmoord pleegt denkt daar gewoon niet snel aan... Het word niet bewust genegeerd, het komt gewoon niet snel omhoog borrelen. Borrelen die gedachten wel omhoog, dan denkt men vaak dat dat het beter is voor anderen. Je bent immers een last. Niets meer, niets minder. Mensen willen af van lasten.

Je nabestaanden zullen eindelijk vrij van je zijn. Onbekenden kunnen het helemaal al niet schelen dat een depressief hoop mens zich van het leven beroofd. Je bent immers waardeloos en niemand geeft om iets wat niets waard is. Je huisarts kan eindelijk zuchten van verlichting, na jarenlang door verwijzingen te schrijven, GGZ of Lentis hoeft eindelijk niet meer te bedenken wat voor hulp ze je nu kunnen aanbieden en je zorgverzekeraar is al helemaal happy dat die psychische kostenpot uit hun cliëntenlijst verdwenen is.

Dit is hoe ik dacht.

Toch lees ik het zoveel "Doe het maar thuis." "Egoïstisch" "Weer vertraging." "Arme machinist." Ik snap de woede. Natuurlijk. Met die woede heb ik zelf te maken gehad, gezien ik het overleefde. De woede van mijn familie en vrienden, dat ik ze dit aan durfde te doen en ook de woede van vreemden. Ik heb er nu begrip voor, want emoties zijn een moeilijk.

Maar niemand die voor een trein springt doet dit omdat ze het oh zo leuk vinden de machinist met een trauma op te schepen.. En de conducteur, de reizigers en de hulpverleners. Ze zijn alleen zelf zo zwaar getraumatiseerd in hun hoofd, dat ze dit gewoon niet meer inzien. De gedachtegang van iemand met een depressie is niet de gedachtegang van iemand die mentaal gezond is. Mensen proberen logica te gebruiken om de acties van een suïcidaal iemand goed of slecht te praten... Maar in de gedachtegang van suïcidale personen is logica haast niet te vinden.

Natuurlijk is het verschrikkelijk dat "ze zoiets andere mensen aandoen," maar ze kiezen er niet voor om het mensen en zichzelf aan te doen. Ze kunnen gewoon niet meer anders, denken ze. Er is gewoon geen enkele andere optie meer.

Het is ook niet dat ze makkelijke uitweg nemen, zoals vaak word gezegd. Nee, het is de enige uitweg nemen die ze denken te hebben... Maar makkelijk?

Ooit aan de rand van een spoor of brug gestaan, een mes op je pols, 50 pillen in je hand of aan de rand van een stoel met een touw om je nek, met een knoop in je maag die 10x erger is als de knoop in je maag die je krijgt van een doodenge achtbaan, bungeejumpen of iets anders engs, en dan ondanks dat alsnog de keuze maken om het gewoon te doen? Dat is helemaal niet makkelijk.

Er is niks simpels aan om tegen al je overlevingsinstinct en je angst te vechten om je leven te beëindigen. Het kost ongelooflijk veel kracht en doorzettingsvermogen om die laatste beslissing te nemen als je hele wezen gemaakt is op overleven. Het druist tegen je hele natuur in. Je hoofd wilt misschien wel dood, maar je lichaam en je instinct blijven vechten tot het laatste moment... Daar moet je dus tegen vechten. Het was makkelijk om naar het spoor te lopen en er te gaan staan inderdaad of de pillen te bestellen in je hand te nemen of het mes uit de lade te pakken en op je pols zetten. Dat was makkelijk. Maar het echt doen, dat is moeilijk. Daarom dat er zoveel nog van het spoor geplukt worden, van de rand worden gepraat, zich niet diep genoeg snijden etc... Want die allerlaatste zet is het moeilijkste ooit.

Maar weet je wat als eerste weg valt als je de laatste stap neemt? Je gedachten en gevoelens. Het enige wat dood wilde schakelt uit als je in levensgevaar bent. Je schiet in overlevingsmodus en op het allerlaatst ga je instinctief tegen de dood vechten.

Je raakt in shock. Was ik toen gestorven, dan had ik niets mee gekregen van die laatste paar uren dat ik er lag. Je maakt shock meestal niet echt bewust mee. Omdat ik het heb overleefd zijn er later herinneringen van die nacht terug gekomen, maar had ik het niet overleefd, was mijn weg naar de dood in ieder geval geen zwaar lijden geweest. Een halve seconde of seconde misschien, de val en het neerkomen. Ik herinner me een korte verschrikkelijke pijn en kort gevoel van dit niet meer willen, maar meer tijd voor gedachten was er niet. Het is geen film, waarin het ineens in slow motion gaat en je hele leven flitst voorbij in een prachtige montage. Je doet het en het is gedaan. Het overleven is het meest pijnlijk. Als je van zware verwondingen moet herstellen. Maar overlijd je eraan, dan ben je of snel dood, of zo zwaar gewond dat je in shock bent (dus nog bij bewustzijn, zelfs praat en reageert, maar hopelijk weinig merkt) en later alsnog overlijd.

Na weken kwamen de eerste stukjes terug. Vervelende herinneringen van urenlang daar liggen met immense pijn, zonder echt te beseffen waar ik was en wat er was gebeurd. Maar wat ik me vooral herinner was dat ik vocht om te blijven leven. Het allerbelangrijkste was dat ik dacht, er is iets mis, ik ga dood, ik moet hulp vinden. Mijn telefoon had de val overleefd (serieus, dat ding had een barst na een val van mijn bed, maar een val van een brug gaf het geen schram.) en ik heb mensen kunnen bellen. Maar ik was verward en in shock, dus meer dan het doet allemaal zo'n pijn, ik weet niet waar ik ben en help me etc, kwam er niet uit. Ik heb geprobeerd om me om te rollen en te kruipen. Heb me zelf nog een stuk weten te verplaatsen, met een gebroken rug, nek en bekken. AKA, ik vocht als een malle voor survival. Want dat is je eerste instinct.

En dat wetende... Dat is toch ontzettend triest en verdrietig. Je leest zoveel verhalen van overlevenden van een zelfmoordpoging die zeggen dat ze meteen spijt hadden, maar dat ze niet terug konden. Zij... En ik.. Wij hebben geluk, want wij kregen die tweede kans. Maar velen krijgen die niet en overlijden wel dankzij hun poging, ook al wilden ze dat op het laatst niet meer.

Dat is in en in triest, dat het zo ver moest komen.

Mensen die geen medelijden hebben met springers omdat ze anderen opzadelen met overlast en trauma's of dat ze het toch zelf wilden, begrijpen echt niet hoe depressie en suïcidale gedachten en een zelfmoordpoging in elkaar zit.

Meesten willen bij voorbaat al niet dood, maar willen gewoon dat het stopt en zien dit als enige manier om het te stoppen. Iets wat ze niet echt willen, maar ze kunnen niet meer anders.

Het is niets anders dan verschrikkelijk, voor iedereen betrokken. Iedereen verdiend daarin, hoe dan ook, begrip en sympathie. Degene die de poging gedaan heeft, de nabestaanden, de spoormedewerkers, de hulpverleners en de reizigers die het mee maken.

Alleen de reizigers hun overlast als in vertraging, trein missen, een vlucht missen etc, is vervelend, maar is niets vergeleken met wat deze suïcidale mensen, hun nabestaanden en alle betrokkenen bij het incident, meemaken. Dus de volgende keer als je bromt omdat er vertraging is door aanrijding met een persoon en mompelt van "had dat niet even thuis gekund," denk dan even aan hoe je van geluk mag spreken dat jij je nu nog zorgen kan maken dat je ergens niet op tijd komt, omdat je de persoon niet kent of het niet gezien hebt... In de wereld van nu, waar depressie en zelfmoord steeds meer voor lijkt te komen, is dat toch wel een zegen.

TS: Heel veel sterkte. Ook als passagier is het niet niks om mee te maken. Ik wist niet dat er zoveel geluid 'bij kwam kijken' en dat mensen dat vooral niet meer uit hun hoofd krijgen. Moet er niet aan denken.

Laatst bijgewerkt door ElineS op 04-02-17 21:11, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 04-02-17 21:10

Geplaatst: 04-02-17 21:10

Eline ik vind je reactie echt onwijs dapper en vooral 'mooi' al is dat een vreselijk fout woord in deze context. Maar ik kan me helemaal volgen in je verhaal. Niet meer dan prachtig geschreven, respect. En, ook jij mag r zijn. +:)+

Laatst bijgewerkt door jaimy10 op 04-02-17 21:20, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 04-02-17 21:15

Geplaatst: 04-02-17 21:15

Dat dus Eline. Mooi verwoord en dapper dat je je hier toch ook weer meldt met jouw verhaal!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-02-17 21:34

Geplaatst door de TopicStarter : 04-02-17 21:34

ElineS;
Mensen die geen medelijden hebben met springers omdat ze anderen opzadelen met overlast en trauma's of dat ze het toch zelf wilden, begrijpen echt niet hoe depressie en suïcidale gedachten en een zelfmoordpoging in elkaar zit.

Dit dus.
Ik dacht daar vanavond nog aan, deze reacties lezend.
Ik zou bijna geloven dat mensen die enige vorm van begrip hebben voor een springer zélf ervaringen hebben met de duistere zijde van de medaille.
Op de een of andere manier gedeald hebben met trauma's.

Dat de mensen die (gelukkig nóg ) niks hebben meegemaakt simpel weg het gevoel missen bij wat deze mensen door moeten hebben gemaakt om zo een eind aan het leven te maken.
Uiteraard is dat heel zwart/wit gedacht en zo simpel zal het ook wel weer niet in elkaar steken.......maar voor het gevoel komt het aardig in de buurt.
Je weet tenslotte pas wat pijn is als je het zelf hebt gevoeld.

Laatst bijgewerkt door 7ofhearts op 04-02-17 21:49, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 04-02-17 21:46

Geplaatst: 04-02-17 21:46

Eline wat een enorm goede beschrijving van wat je doorgemaakt hebt en de uitleg hoe men zich voelt. Deze uitleg moet een impact op jou hebben gehad tijdens het schrijven.
Ik hoop dat mensen nu eindelijk eens stoppen met oordelen en veroordelen in dit onderwerp na jouw verhaal gelezen te hebben.
Verder wens ik dat jij nu vrij van problemen bent en weer kunt genieten van dit leven.

**Geplaatst**: 04-02-17 21:55

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 04-02-17 21:55

TS, ben zelf verkeersleiding op het spoor en ik ben dus de eerste die ene machinist belt/spreekt bij zo'n gebeurtenis (dat wil zeggen, als de HC bij de machinist is spreekt die hem natuurlijk eerder)

Ik vind hoe jij het beschrijft echt heel goed, ik kan zelf ook echt niet begrijpen hoe mensen klagen over een uurtje te laat als iemand anders het niet overleefd heeft, even daargelaten of het nu zelfmoord of ongeluk is.

Uiteraard proberen we allemaal bij het spoor de 'overlast' zo beperkt mogelijk te houden, maar hoe kun je nu verwachten dat je geen vertraging op loopt als er iemand gestorven is onder de trein waar je in zit????

**Geplaatst**: 04-02-17 22:07

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 04-02-17 22:07

Het valt me op dat hier veel mensen van ns reageren. Een vaak vergeten groep. Maar ook mensen die ondanks wat hun ervaringen zijn zeggen we hebben een mooi beroep.
Het onbegrip komt als grootste frustratie naar voren. De menslievendheid door ook na zovele ervaringen nog aan nabestaanden te denken is kenmerkend. Ik denk dat ns trots op zijn medewerkers mag zijn.

**Geplaatst**: 04-02-17 22:35

Geplaatst: 04-02-17 22:35

Wat een heftig topic dit.

ElineS wat schrijf je dit helder en eerlijk. Je geeft ons een beetje inzicht in depressie. Ik hoop dat het goed met je gaat.

Ik heb wel meegemaakt dat ik in de trein zat en dat die ineens abrupt remde. Ik voelde meteen wel dat er iets niet goed was.
We hoorden als uitleg dat er iemand op het spoor stond maar dat de trein op tijd had kunnen remmen en dat de persoon werd overgedragen aan de politie.

Ik vind het afschuwelijk voor de persoon en voor de mensen die betrokken zijn.
Mijn vertraging is uiteraard vervelend maar dat relativeer ik dan toch snel.

**Geplaatst**: 04-02-17 23:38

Geplaatst: 04-02-17 23:38

Wat een bijzondere verhalen en inkijken lees ik in dit topic.

In het verleden vond ik mensen die zelfmoord pleegden ook egoïstisch, zo noemde ik ze. Wist niet beter. Totdat ik een partner kreeg die manisch depressief was. Zo'n ongelooflijk mooi mens met zo'n intense pijn diep van binnen. Hij heeft zo, zó hard gevochten, ik probeerde mee te vechten maar kon me niet verplaatsen in de intense leegheid die hij ervoer in weerwil van zichzelf.
Ondanks alle hulp en liefde om hem heen, ondanks jaren van therapie en opnames, heeft hij uiteindelijk besloten dat het genoeg was...

Dat heeft mijn kijk, mijn beeld over mensen die zelfmoord plegen 360 graden doen draaien...
Hij vond het egoïstisch dat hij door zijn 'ziekte' zoveel zorg bij anderen neerlegde. Ik ervoer dat niet zo maar kon hem dat niet duidelijk genoeg maken.
Als ik zie hoe hard hij gevochten heeft...

ElineS verwoord het mooi. Bijzonder en dapper dat je zo open bent. Dank daarvoor.

**Geplaatst**: 04-02-17 23:44

Geplaatst: 04-02-17 23:44

AlwaysH schreef:
Ik reis elke doordeweekse dag naar Alkmaar. Helaas staat er vlakbij het spoor in Castricum/Limmen/Heiloo een stichting voor mensen met psychische problemen/afwijkingen. Hier gebeuren dan ook super veel ongelukken met zelfmoord. Twee weken geleden nog twee mensen in vijf dagen. Het gebeurd echt ongelooflijk veel...
Een keer de 'schade' bij een aanrijding gezien, maar ik ben zelf absoluut niet gevoelig voor dit soort trauma's en heb hier verder helemaal geen problemen aan over gehouden.

Het enige wat ik wel weet, is dat ik altijd al bang ben dat ik van het perron af zou vallen, maar zolang ik op of achter die strepen blijf moet dat wel goed komen.

Daar reis ik ook elke dag, inderdaad geen handige plek voor zo een stichting..

**Geplaatst**: 04-02-17 23:45

Geplaatst: 04-02-17 23:45

Ik hoor en lees er vaak over, soms lees ik op de tijdborden dat er weer eens iemand of op de rails stond... Gelukkig nog niet dat meegemaakt wat de TS omschrijft maar wat verschrikkelijk... Dan ga je even niet meer fluitend naar je werk toe...

Heel veel sterkte TS! Y;(

**Geplaatst**: 05-02-17 00:58

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 05-02-17 00:58

Het is heel fijn elineS dat jij deze tweede kans nu met beide handen grijpt maar er zijn evenveel mensen die gewoon blijven proberen tot het lukt... En hoe je het ook draait: de dood geeft rust aan iedereen want dan valt alles stil en is alles voorbij. Als je geestesziek bent dan is dat soms ook de enige oplossing om de chaos in je hoofd te stoppen en die rust te vinden.
De hulpverlening kan niet alles verhelpen en ook al staat de psychiatrie al ver, het brein blijft een raar wezen.

Ik heb geen medelijden met zelfmoordenaars, iedereen doet met zijn/haar leven wat ze willen... Ergens blijf ik daar gewoon neutraal bij. Ik vind wel dat er werk dient gemaakt te worden van een "legitieme" manier om vrijwillig je leven te beëindigen bij dergelijke problemen en als bij deze manier van levensbeëindiging de organen nog zouden kunnen gebruikt worden, zou het helemaal goed zijn.

De evolutie die wel zichtbaar begint te worden is dat mensen tegenwoordig minder weerbaar zijn. Men kan niet meer "afzien" en verwacht (zowel op medisch als psychiatrisch vlak) direct een snelle oplossing. De druk van de maatschappij om altijd gelukkig te moeten zijn, helpt ook niet. Bij de minste tegenslag/ het minste kwaaltje moet er snel snel een oplossing komen (welkom big pharma) terwijl het perfect normaal is om soms mindere dagen te hebben (fysiek en psychisch). Wij zien dat hier duidelijk: mensen bellen tegenwoordig 112 voor spierpijn, wratten, buikgriep, tandpijn ed...

**Geplaatst**: 05-02-17 02:43

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 05-02-17 02:43

Ik reis inmiddels al zeven jaar regelmatig heel Nederland door met de trein.
Gelukkig nog nooit zon gebeurtenis meegemaakt. Sterkte TS met het verwerken. Je beschrijft het erg mooi vind ik.

ElineS, wat een dappere stap om hier zo open over te zijn.
Net als jij ken ik ook die zijde van de medaille. Echter heb ik die stap toen gelukkig niet durven zetten.
Het feit dat iemand zichzelf snijdt of op een andere manier fysieke pijn nodig heeft om de mentale pijn de baas te kunnen, zegt mijn inziens al genoeg..

Nomineer dit bericht ×