Leven met een depressie filmen, waarom wel of niet?
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- kohtje
-
- Berichten: 8104
- Geregistreerd: 26-10-05
Re: Leven met een depressie filmen, waarom wel of niet?
Geplaatst: 30-11-16 11:29
Positieve dingen geven energie.
Nu zou je het negatieve naar voren halen.
Depressie is er nu eenmaal maar probeer er niet te veel mee bezig te zijn.
- Anoniem
Geplaatst: 30-11-16 11:45
kohtje schreef:Jolien ik zou juist eerder positieve dingen filmen, je hebt zoveel talenten.
Positieve dingen geven energie.
Nu zou je het negatieve naar voren halen.
Depressie is er nu eenmaal maar probeer er niet te veel mee bezig te zijn.
Dank je, dat is misschien wel waar
Voor de rest, ik lees wel alles, maar reageer niet overal op.
- eekhoornerik
-
- Berichten: 7264
- Geregistreerd: 14-01-04
Geplaatst: 30-11-16 16:38
Waardoor ontstaat het;
wat gebeurt er in de hersenen;
Welke stadia zijn er;
en het dieper ingaan op de diverse symptomen (zowel geestelijk als lichamelijk).
Als je dat als uitgangspunt neemt, en tegelijk een x aantal mensen volgt kan je een reeks maken waarin ingegaan wordt op aspect(en) van de ziekte. De wetenschapper legt uit, de "zieken" vertellen hoe zij dat ene aspect ervaren.
Zo krijg je verschillende invalshoeken en kan het interessant zijn voor mensen met depressie ("dat ik me zo voel komt door X") en voor naasten (" nu snap ik waarom Jantje zijn telefoon niet opneemt").
- geerte
-
- Berichten: 6993
- Geregistreerd: 26-11-06
- Woonplaats: Amersfoort
Geplaatst: 30-11-16 17:39
laetitia schreef:Waar ik zelf heel veel behoefte aan heb gehad is de uitleg van de ziekte. Door een wetenschapper (bijv die neurowetenschapper die vaak bij DWDD is):
Waardoor ontstaat het;
wat gebeurt er in de hersenen;
Welke stadia zijn er;
en het dieper ingaan op de diverse symptomen (zowel geestelijk als lichamelijk).
Als je dat als uitgangspunt neemt, en tegelijk een x aantal mensen volgt kan je een reeks maken waarin ingegaan wordt op aspect(en) van de ziekte. De wetenschapper legt uit, de "zieken" vertellen hoe zij dat ene aspect ervaren.
Zo krijg je verschillende invalshoeken en kan het interessant zijn voor mensen met depressie ("dat ik me zo voel komt door X") en voor naasten (" nu snap ik waarom Jantje zijn telefoon niet opneemt").
Dat zou inderdaad een interesant stuk worden. Dat zou ik ook zeker kijken en denk dat het daardoor ook veel duidelijker wordt.
- ruitje
-
- Berichten: 13688
- Geregistreerd: 29-06-03
Re: Leven met een depressie filmen, waarom wel of niet?
Geplaatst: 01-12-16 02:39
Joolien is Joolien. Joolien is heeft daarnaast een depressie. Maar niet alles wat je doet en bent kun je ophangen aan een ( tijdelijk ) ziektebeeld.
Ik vind het dus nogal stuitend, dat wanneer ik een beeld heb van 'de persoon' Joolien en daar vragen over stel , ik dan beticht word van het niet begrijpen van een depressie.
Dan denk ik: Ik spreek haar aan op gedrag wat ik zie en ik plak daar geen label op. Nee, je moet lekker op al het gedrag wat iemand laat zien een sticker willen plakken.
Omdat iemand een depressie heeft kan je nog steeds iemand aanspreken op gedrag, wil niet zeggen dat ik jou als persoon niet mooi vind of niet snap of wil snappen dat zaken zwaar voor je zijn.
Maar part of in deze maatschappij leven is dat werkgevers je gaan googelen en bokkers die veel topics zien een mening vormen. Dat is het leven... En dat kunnen we gaan verzachten, of zeggen dat we niet zo hard moeten zijn. Maar dat is geen realiteit en dan bied je schijnveiligheid.
- Anoniem
Geplaatst: 01-12-16 03:28
Joolien schreef:Fortitude, ik heb nog helemaal niet gedacht aan voor wie ik het maak, misschien gewoon vvoor een breed 'publiek.' Maar daar ga ik zeker over nadenken.
Kelly, ik heb nu een paar filmpjes gemaakt op momenten dat ik mij heel slecht voel. Dan is de pijn en het verdriet wel zichtbaar, omdat ik er 100% eerlijk over ben.
Wat ik vooral interessant vind om te laten zien, is dat ik niet de depressie ben. Dus als ik bijv vanavond uit zou gaan, zou ik ook een filmpje maken, om te zien dat ik dat kan doen, maar vooral ook, waarom ik dat doe bijv.
Ik denk (maar weet het niet zeker) dat je als je de documentaire Emma aanhaalt als voorbeeld, je jezelf een onhaalbaar doel stelt. Feit is dat Emma inderdaad veel gefilmd heeft, maar het zijn de redacteuren geweest die uit die enorme kluwen met tientallen (honderden?) uren filmmateriaal een voor anderen begrijpelijk en ook invoelbaar verhaal van hebben gemaakt. Die twee dingen, begrijpelijk en invoelbaar maken, zijn echt de kunst van het televisiemaken als het om dit soort onderwerpen gaat.
Doordat zij alle beeldmateriaal hebben kunnen vergelijken hebben zij ook de ideale mix kunnen maken tussen optimistische en pessimistische filmpjes, uitleg en emoties, hoop en wanhoop. Je krijgt als kijker het totaalplaatje voorgeschoteld waardoor je ineens denkt 'Hé, dit snap ik eigenlijk ook wel, zowel het donkere als het lichte'.
Dat is iets heel anders dan 'live' en ongeredigeerd gewoon ruwe filmpjes op Youtube zetten als je somber bent of als je vrolijk bent. De kijker kan daar waarschijnlijk net zoveel mee als met een gemiddeld dagboek van een depressief persoon; iets van je afschrijven is iets heel anders dan iets voor een lezer schrijven zodat die er ook echt iets mee kan.
Als je dingen publiceert waar de kijker/lezer niets mee kan (bijvoorbeeld dag 1 een filmpje dat je uitgaat en alles is super, en dag 2 dat je thuis zit en alles is stom en niets is leuk en alles is zwaar en je bent zo depressief) dan ga je ook heel veel in jouw ogen negatieve reacties krijgen: alleen omdat jij iets voelt betekent nog niet dat je dat kunt overbrengen. Als je dat niet lukt, dan krijg je automatisch 'geef jezelf gewoon een schop onder de kont/stel je niet zo aan/iedereen heeft wel eens een slechte dag/wat maakt jouw depressie zoveel belangrijker dan mijn slechte dag/hoezo depressief, je blijft er zelf ook wel heel erg in hangen/ga hardlopen!' enz reacties.
Jezelf filmen is prima als je dat nuttig/boeiend vindt, maar hou dat dan gewoon voor jezelf, en over een jaar heb je dan waarschijnlijk een hoeveelheid materiaal waar (eventueel) een goede redacteur (of jijzelf als je echt talent daarvoor hebt) een goede verhaallijn uit kan toveren die jouw leed niet alleen laat zien, maar ook begrijpelijk en invoelbaar maakt voor anderen. Maar ik zou het zeker niet als leek zomaar ruw op het web gooien als je niet 100% zeker weet dat jij echt steengoed bent in het filmisch verhalen vertellen - en ook dan kun je dat pas doen als je inmiddels zelf zoveel afstand tot die depressie hebt dat je er ook gewoon nuchter naar kunt kijken en kunt zeggen 'dit stukje is leuk, dat is wel heel erg zwelgerig, die is op zich inhoudelijk goed maar helaas leg ik het daar niet helemaal goed uit dus daar moet ook de schaar in'.
Heb je die afstand niet, dan gaat dat geheid fout en zul je een hoop kritiek krijgen, zowel op de filmpjes als op je 'lifestyle' en daarmee voed je je eigen depressie weer.
Dus ik zou zeggen: filmen is prima, maar nadenken over publiceren (en hoe!) pas doen als je weer beter bent of in elk geval een jaar verder bent zodat je er met een nuchtere afstand naar kunt kijken.
Depressieve mensen hebben vaak ook heel slecht door hoe ze overkomen; terwijl jij het idee kunt hebben dat jij je diepste zieleroerselen met het internet deelt, kan dat op anderen door de manier waarop je dat doet ontzettend aanstellerig, zwelgerig en aandachtsvragend overkomen. Daar moet je als je nu depressief bent helemaal niet mee bezig zijn. Je moet je nu niet focussen op hoe je op anderen overkomt, maar eerst op hoe je jezelf kunt zijn/worden. Dan kun je daarna altijd nog kijken of je iets met je filmpjes wilt (en ook qualitatief kunt!) doen.
