Bokt.nl

**Geplaatst**: 02-09-16 18:35

Geplaatst: 02-09-16 18:35

jolmer20 schreef:
Wow.
Dit is precies wat ik me afvraag...
Elke avond en nacht, dan denk ik weer. Wat gebeurd er als ik dood ga? Waar ga ik heen? Voel ik nog wat?
En dan word ik zo ongelofelijk bang.
Dan lig ik weer te huilen in bed.
Brrr.
Ik wist niet dat zoveel mensen hier een angst voor hadden, ben 'blij' te lezen dat ik niet de enige ben.

Weet je, dit is dus iets waar je nooit een antwoord op zal krijgen dus misschien wel een optie om er over te praten met mensen om je heen.
Het spreekwoord is niet voor niets: De mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest.
De angst voor de dood maakt jouw leven dus een stuk minder leuk, probeer er van te genieten want een antwoord krijg je niet dus kun je maar beter in het hier en nu leven.

**Geplaatst**: 02-09-16 18:38

Geplaatst: 02-09-16 18:38

bigone schreef:
jolmer20 schreef:
Wow.
Dit is precies wat ik me afvraag...
Elke avond en nacht, dan denk ik weer. Wat gebeurd er als ik dood ga? Waar ga ik heen? Voel ik nog wat?
En dan word ik zo ongelofelijk bang.
Dan lig ik weer te huilen in bed.
Brrr.
Ik wist niet dat zoveel mensen hier een angst voor hadden, ben 'blij' te lezen dat ik niet de enige ben.

Weet je, dit is dus iets waar je nooit een antwoord op zal krijgen dus misschien wel een optie om er over te praten met mensen om je heen.
Het spreekwoord is niet voor niets: De mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest.
De angst voor de dood maakt jouw leven dus een stuk minder leuk, probeer er van te genieten want een antwoord krijg je niet dus kun je maar beter in het hier en nu leven.

Daar heb je ook absoluut gelijk ik.
Ik had dit als klein kind al en toen heb ik met mijn ouders gepraat.
Dat gesprek kan ik me bijna niet herinneren, ik weet alleen dat mijn vader het toen had over dat hij met een stok zou lopen, oud en krakkemikkig en dat ik me helemaal nergens over hoefde te maken want dat duurde nog zoooo lang.
Misschien goed om het er weer eens met iemand over te hebben. Want wat je zegt, het maakt het leven een stuk minder leuk. Het vreet me op..

**Geplaatst**: 02-09-16 18:44

Geplaatst: 02-09-16 18:44

Mijn man van 73 jaar zegt altijd:

Citaat:
Het geluk van het leven zit in het aanvaarden van het onvermijdelijke.

Of anders gezegd, hij is 73 jaar, ik 57 en het heeft geen zin om je over onze (nabije) dood druk te maken. Het komt zoals het komt.
Heel vaak ben ik aanwezig geweest bij mensen die overleden. Gelukkig heb ik nog niemand op het moment suprême op een nare manier zien gaan. Integendeel.
De traan die rolt op het moment dat de ogen lijken te kijken naar iets dat komt waarna het leven verdwijnt, het geluk in die ogen voordat ze breken..........het is bijna niet te beschrijven......

De weg naar dat moment toe, kan zwaar zijn, afhankelijk van de leeftijd, de ziekte etc. Maar het moment van overlijden na een ziekte bed, is een moment van er klaar voor zijn. Met overgave gaan. Een rimpeling...........
Ik praat dan over mensen die weten dat ze ziek zijn en na een lange of kortere tijd gaan als het lichaam op is en waar ik vanwege mijn beroep bij geweest ben.
Eerst vertrekt de persoon en dan stopt het hart met kloppen................ik weet dat 100% zeker en dan heb ik het natuurlijk niet over de hart aanvallen, verkeersongelukken, euthanasie etc. waardoor mensen komen te overlijden, want daar ben ik zelf nog nooit bij geweest.
Alle sterfelijke mensen met onze sterfelijke problemen en probleempjes geef ik een dikke knuffel :(:)

**Geplaatst**: 02-09-16 18:46

Geplaatst: 02-09-16 18:46

Vervelend dat het je leven zo beïnvloedt. Ik had het inderdaad als kind ook wel, maar nu is het gewoon een gegeven dat bij het leven hoort. En dat is soms enorm verdrietig en superkut, ik ben mensen verloren die veel te vroeg zijn gegaan en mensen die nog niet hoorden te gaan maar uiteindelijk moet ik gewoon wel door. Mijn moeder zegt altijd 'rouwen mag, maar het moet niet je leven beheersen' en daar ben ik het mee eens.

Het klein orkest heeft een mooi liedje dat ik als kind graag luisterde, 'de ballade van de dood'. Het gaf mij als kind veel rust te weten dat de dood ook ruimte biedt voor nieuw leven.

**Geplaatst**: 02-09-16 19:41

Geplaatst: 02-09-16 19:41

Heel eerlijk. Vroeger was ik echt enorm bang voor de dood, had het er ook vaak met mijn opa over aangezien hij leukemie had en niet meer te redden was, ik wou altijd weten hoe hij erin stond.
Vlak daarna zijn er dingen met mij gebeurd waar ik liever niet verder op in ga, maar het heeft zo'n enorme stempel achter gelaten, ik was bang wou het er met niemand over hebben en sloot me op in m'n kamer. M'n opa heeft me omhoog getrokken en ik was alleen nog maar bij hem, ik wou verder met niemand praten, alleen maar met hem. Paar maanden daarna is hij overleden, ik was kapot ik had geen afscheid kunnen nemen. Hij was gewoon poef weg en alles begon weer opnieuw, ik kon niet meer in zijn huis komen zonder in tranen uit te barsten. Nu zonder hem het is zo moeilijk voor me, nog altijd heb ik spullen van hem hier liggen en als ik hem weer erg mis ga ik z'n spullen erbij pakken en tegen hem praten, ik weet niet of hij me kan horen en of hij het goed heeft.. En dat maakt mij zo verdrietig.. Hij heeft 15 jaar lang gevochten voor z'n leven en plotseling is het over door een longontsteking.. Na al die jaren met tegenslagen maakt het mij ook vrij weinig meer uit wanneer het noodlot toeslaat, dan gebeurd het maar.. Al zou ik het nooit zelf willen opgeven. Al gebeurd het morgen, dan is het zo.. Maar aan de andere kant heb ik ook wel weer zoiets van, al die mensen die om je geven die laat je ook achter.. Het is gewoon heel moeilijk, want niks is goed en niks is leuk aan de dood.. Al is het voor de zieke mensen die niet meer te redden beter.. Het zet mij altijd heel erg aan het denken. Mijn opa bijv die heeft nu gelukkig geen pijn meer na 15 jaar strijden, hij heeft verloren ja maar hij heeft nu rust en geen pijn meer.

**Geplaatst**: 02-09-16 19:48

Geplaatst: 02-09-16 19:48

Voor mij is het vrij simpel: op is op.
Ooit is het over en dat vind ik prima. Tot die tijd ga ik gewoon genieten van wat ik heb.

Ik geloof niet in een hiernamaals en ook niet in een hoger doel.

Ik moet er nog niet aan denken naaste dierbaren te verliezen, maar het is uiteindelijk onvermijdelijk.

Laatst bijgewerkt door Mungbean op 02-09-16 19:49, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 02-09-16 19:49

Geplaatst: 02-09-16 19:49

Eerst was ik ook ontzettend bang voor de dood,maar nadat ik een visioen heb gehad,totaal niet meer bang.
Waar ik wél bang voor ben,dat mijn kinderen en vriend niet voor zichzelf kunnen zorgen als ik er niet meer ben.En me hondje en paarden kan ik toch niet achterlaten,die begrijpen er dan niks van.En daarom wil ik ook nog lang niet dood,alleen voor hun en me dieren.

**Geplaatst**: 02-09-16 20:09

Re: De dood

Geplaatst: 02-09-16 20:09

toen ik jong was(vanaf mijn 10j ofzo gok ik),had ik vaak eenzelfde droom:

als je hier doodging,kwam je in een hoger leven wakker(werd het dus dag,ons leven hier is dus een droom van een hoger leven),leefde daar een dag,ging opnieuw slapen en kon weer een totaal ander leven dromen.
vond en vind ik nog steeds een leuke gedachte.

wat het juist is,niemand weet het.

zelf ken ik iemand die meerdere minuten 'dood' geweest is.(hebben ze 20 min lang gereanimeerd,na een ongeluk met paard),die is er helemaal doorgekomen,maar is dus wel minuten lang 'dood' geweest.
hij zegt echt niets te hebben ervargen,gewoon zwart.
Geen gevoel,geen gedachten,geen uit zichzelf treden,geen angst,geen eender wat,gewoon een zwart gat zijn die minuten voor hem.

maar dan kan je je natuurlijk afvragen als je echt dood bent in die minuten,want doordat ze blijven reanimeren,krijgt heel je lijf natuurlijk nog wel zuurstof....

**Geplaatst**: 02-09-16 20:26

Geplaatst: 02-09-16 20:26

tengeltje11 schreef:
toen ik jong was(vanaf mijn 10j ofzo gok ik),had ik vaak eenzelfde droom:

als je hier doodging,kwam je in een hoger leven wakker(werd het dus dag,ons leven hier is dus een droom van een hoger leven),leefde daar een dag,ging opnieuw slapen en kon weer een totaal ander leven dromen.
vond en vind ik nog steeds een leuke gedachte.

wat het juist is,niemand weet het.

zelf ken ik iemand die meerdere minuten 'dood' geweest is.(hebben ze 20 min lang gereanimeerd,na een ongeluk met paard),die is er helemaal doorgekomen,maar is dus wel minuten lang 'dood' geweest.
hij zegt echt niets te hebben ervargen,gewoon zwart.
Geen gevoel,geen gedachten,geen uit zichzelf treden,geen angst,geen eender wat,gewoon een zwart gat zijn die minuten voor hem.

maar dan kan je je natuurlijk afvragen als je echt dood bent in die minuten,want doordat ze blijven reanimeren,krijgt heel je lijf natuurlijk nog wel zuurstof....

In principe ben je al wel dood, alleen wordt je bloedcirculatie op gang gehouden.
Het is wel echt vreselijk om mee te maken..

**Geplaatst**: 02-09-16 20:42

Re: De dood

Geplaatst: 02-09-16 20:42

Ik ben niet echt bang voor de dood. Wel dat ik jong ga en mijn vriend en kind moet achterlaten. Dit speelt in mijn soms nadat een kennis van mij haar zus is verloren die jonger als mij was, en een zoontje heeft achtergelaten. Dat heeft indruk op mij gemaakt op een of andere manier. Ook ben ik bang om mijn moeder, vriend of kind te verliezen.

**Geplaatst**: 02-09-16 21:11

Re: De dood

Geplaatst: 02-09-16 21:11

Als het boek uit is dan is dat zo.
Dan heb ik geleefd zoals ik wilde.
Carpe Diem... ik leef nu en denk niet na voor als.......
Het komt toch zoals het komt en mocht ik gaan lijden dan zorg ik zelf wel voor het eind.

We hebben wel alles in een testament laten zetten want mijn beesten kunnen niet voor zichzelf zorgen
Alles is geregeld en dat heeft rust.

Nomineer dit bericht ×