Bokt.nl

maximuss schreef:

Ik weet niet hoeveel ervaring jullie hebben om zo hoog van de toren te blazen maar wij leren die persoon in een sneltempo heel grondig kennen (contact familie en naasten, artsen, medisch voorgeschiedenis, antecedenten,ed) en ja dan kun je je wel een beeld vormen en in 80% van de gevallen strookt dit niet met de zielige, depressieve mens die jullie hier afschilderen. En het is iid een heel romantisch beeld: arme mens die jarenlang tevergeefs tegen de innerlijke demonen vecht maar dat beeld klopt maar in een heel beperkt deel van de zelfmoorden. Qua de mensen zelf niet kennen: ik zit gemiddeld een keer om de twee weken op een dak bij iemand die wil springen (iemand anders hier kandidaat of is het veel leuker achter het scherm?) en ja dan hoor je al eens schrijnende verhalen en dan probeer je te helpen waar je kunt... En ik heb idd weet van een paar gevallen die zich heel goed herpakt hebben en waar ik nog elk jaar een wenskaart van krijg. En ik weet er ook die het de volgende keer wel gelukt is en da's jammer maar hun eigen keuze. Kortzichtig nee hoor, realistisch ja ...

maximuss schreef:

Ik weet niet hoeveel ervaring jullie hebben om zo hoog van de toren te blazen maar wij leren die persoon in een sneltempo heel grondig kennen (contact familie en naasten, artsen, medisch voorgeschiedenis, antecedenten,ed) en ja dan kun je je wel een beeld vormen en in 80% van de gevallen strookt dit niet met de zielige, depressieve mens die jullie hier afschilderen. En het is iid een heel romantisch beeld: arme mens die jarenlang tevergeefs tegen de innerlijke demonen vecht maar dat beeld klopt maar in een heel beperkt deel van de zelfmoorden. Qua de mensen zelf niet kennen: ik zit gemiddeld een keer om de twee weken op een dak bij iemand die wil springen (iemand anders hier kandidaat of is het veel leuker achter het scherm?) en ja dan hoor je al eens schrijnende verhalen en dan probeer je te helpen waar je kunt... En ik heb idd weet van een paar gevallen die zich heel goed herpakt hebben en waar ik nog elk jaar een wenskaart van krijg. En ik weet er ook die het de volgende keer wel gelukt is en da's jammer maar hun eigen keuze. Kortzichtig nee hoor, realistisch ja ...

Ayasha schreef:

maximuss schreef:

Ik weet niet hoeveel ervaring jullie hebben om zo hoog van de toren te blazen maar wij leren die persoon in een sneltempo heel grondig kennen (contact familie en naasten, artsen, medisch voorgeschiedenis, antecedenten,ed) en ja dan kun je je wel een beeld vormen en in 80% van de gevallen strookt dit niet met de zielige, depressieve mens die jullie hier afschilderen. En het is iid een heel romantisch beeld: arme mens die jarenlang tevergeefs tegen de innerlijke demonen vecht maar dat beeld klopt maar in een heel beperkt deel van de zelfmoorden. Qua de mensen zelf niet kennen: ik zit gemiddeld een keer om de twee weken op een dak bij iemand die wil springen (iemand anders hier kandidaat of is het veel leuker achter het scherm?) en ja dan hoor je al eens schrijnende verhalen en dan probeer je te helpen waar je kunt... En ik heb idd weet van een paar gevallen die zich heel goed herpakt hebben en waar ik nog elk jaar een wenskaart van krijg. En ik weet er ook die het de volgende keer wel gelukt is en da's jammer maar hun eigen keuze. Kortzichtig nee hoor, realistisch ja ...

Ik zou me daar gerust kandidaat voor willen stellen. Als je zo in je job staat en tegenover die mensen staat heb JIJ IMO niks meer te zoeken in dat beroep.
Je leert de persoon kennen die zij vrijgeven. Om iemand grondig te leren kennen heb je veel langer nodig dan jij gemiddeld "krijgt".
Bah als dit de mensen zijn die op zelfmoordlijnen zitten begin ik e.e.a te begrijpen.

maximuss schreef:

Ik weet niet hoeveel ervaring jullie hebben om zo hoog van de toren te blazen maar wij leren die persoon in een sneltempo heel grondig kennen (contact familie en naasten, artsen, medisch voorgeschiedenis, antecedenten,ed) en ja dan kun je je wel een beeld vormen en in 80% van de gevallen strookt dit niet met de zielige, depressieve mens die jullie hier afschilderen. En het is iid een heel romantisch beeld: arme mens die jarenlang tevergeefs tegen de innerlijke demonen vecht maar dat beeld klopt maar in een heel beperkt deel van de zelfmoorden. Qua de mensen zelf niet kennen: ik zit gemiddeld een keer om de twee weken op een dak bij iemand die wil springen (iemand anders hier kandidaat of is het veel leuker achter het scherm?) en ja dan hoor je al eens schrijnende verhalen en dan probeer je te helpen waar je kunt... En ik heb idd weet van een paar gevallen die zich heel goed herpakt hebben en waar ik nog elk jaar een wenskaart van krijg. En ik weet er ook die het de volgende keer wel gelukt is en da's jammer maar hun eigen keuze. Kortzichtig nee hoor, realistisch ja ...

verootjoo schreef:

Ayasha schreef:

Ik zou me daar gerust kandidaat voor willen stellen. Als je zo in je job staat en tegenover die mensen staat heb JIJ IMO niks meer te zoeken in dat beroep.
Je leert de persoon kennen die zij vrijgeven. Om iemand grondig te leren kennen heb je veel langer nodig dan jij gemiddeld "krijgt".
Bah als dit de mensen zijn die op zelfmoordlijnen zitten begin ik e.e.a te begrijpen.

Nou ja... Als je je elk geval persoonlijk aan gaat trekken kan je dat werk natuurlijk niet doen... Dat heeft niks te maken met hoe je tegenover die mensen staat, maar ok een stuk zelfbescherming.
Ik vind dit niet zo raar of respectloos beschreven eigenlijk

maximuss schreef:

Ik zie door mijn werk wekelijks een aantal zelfmoorden en pogingen tot en lang niet iedereen heeft een berg problemen of een heel moeilijk leven... Wat voor de een een reden is om er een eind aan te maken is voor de ander futiel. Mensen kunnen tegenwoordig veel minder hebben en dan loopt het potje vlug over. Een mislukte relatie of problemen op het werk zouden voor mij nooit redenen zijn om er vrijwillig een eind aan te maken maar dat zijn nu net wel de dingen waardoor velen het doen. Velen doen het ook in een opwelling: ze krijgen slecht nieuws en zijn toevallig alleen op dat moment en hoppakee.
Wij zijn meestal als eerste hulpverleners ter plaatse en de miserie die je dan ziet bij de nabestaanden, dan verlies je ergens wel even alle respect voor de dode. Heb laatst een schrijnend geval gehad van een twintiger, jonge vader, net een huis gekocht: acuut slecht nieuws gekregen op het werk en heeft zich thuis direct van kant gemaakt. Had briefje gelegd voor zijn vriendin dat ze niet mocht binnenkomen. Vriendin komt thuis met de baby en haar hele wereld stortte in: er was niks geregeld en ineens staat ze er volledig alleen voor met een kind en een dijk van een lening.... Ik geloof heilig in het baas zijn over eigen leven maar als je dergelijke engagementen aangaat naar anderen toe dien je ze eerst te regelen alvorens te verdwijnen.

maximuss schreef:

Ik zie door mijn werk wekelijks een aantal zelfmoorden en pogingen tot en lang niet iedereen heeft een berg problemen of een heel moeilijk leven... Wat voor de een een reden is om er een eind aan te maken is voor de ander futiel. Mensen kunnen tegenwoordig veel minder hebben en dan loopt het potje vlug over. Een mislukte relatie of problemen op het werk zouden voor mij nooit redenen zijn om er vrijwillig een eind aan te maken maar dat zijn nu net wel de dingen waardoor velen het doen. Velen doen het ook in een opwelling: ze krijgen slecht nieuws en zijn toevallig alleen op dat moment en hoppakee.
Wij zijn meestal als eerste hulpverleners ter plaatse en de miserie die je dan ziet bij de nabestaanden, dan verlies je ergens wel even alle respect voor de dode. Heb laatst een schrijnend geval gehad van een twintiger, jonge vader, net een huis gekocht: acuut slecht nieuws gekregen op het werk en heeft zich thuis direct van kant gemaakt. Had briefje gelegd voor zijn vriendin dat ze niet mocht binnenkomen. Vriendin komt thuis met de baby en haar hele wereld stortte in: er was niks geregeld en ineens staat ze er volledig alleen voor met een kind en een dijk van een lening.... Ik geloof heilig in het baas zijn over eigen leven maar als je dergelijke engagementen aangaat naar anderen toe dien je ze eerst te regelen alvorens te verdwijnen.

maximuss schreef:

Ik weet niet hoeveel ervaring jullie hebben om zo hoog van de toren te blazen maar wij leren die persoon in een sneltempo heel grondig kennen (contact familie en naasten, artsen, medisch voorgeschiedenis, antecedenten,ed) en ja dan kun je je wel een beeld vormen en in 80% van de gevallen strookt dit niet met de zielige, depressieve mens die jullie hier afschilderen.

Tink89 schreef:

Overigens reis ik dagelijks met de trein en gebeurt het inmiddels zo vaak dat er iemand springt, waardoor ik te laat kom of mensen uren vaststaan, vluchten missen of - zoals een laatst een mevrouw naast me - de diploma-uitreiking van haar kleindochter, dat het haast normaal is om te lezen over een aanrijding met persoon. Je raakt als het ware afgestompt, het raakt je simpelweg niet meer, het wordt vanzelf de zoveelste reden voor vertraging. En dat dat niet oke is, en misschien zelfs respectloos, daar kan ik me in vinden, maar tegelijkertijd snap ik de reacties soms ook wel. Ik heb weken (rond de feestdagen) dat ik elke dag een uur later thuis ben door springers. Dat is ook ontzettend vervelend.

chanel1985 schreef:

Ayasha:: Heb jij al persoonlijk mee op het dak gestaan, als Maximuss haar werk deed? Heb jij gezien dat ze niet neutraal en begripvol is bij een interventie.
Gedrag op het werkveld is helemaal anders dan ergens anders.

Ik vind het ook wel heel duidend om te lezen dat je iemand terrecht wijst, op een reactieen reageert omdat die persoon niet respectvol zou zijn, maar dan wel zelf onrespectvol reageren.

Ontopic: Persoonlijk vind ik zelfmoord an sich niet egoïstisch, maar de manier waarop kan wel egoïstisch zijn.
Als je voor de trein springt heeft dat grote gevolgen voor de mensen die dat gezien hebben, zeker voor de treinchauffeur. Men kan ook stellen dat iemand die zelfmoord pleegt door voor de trein te springen, ook het leven ruïneerd van bv de chauffeur, zo erg dat die misschien zelf ook zelfmoord pleegt.
Ik kan best geloven dat een persoon zo ver weg is dat die daar niet meer aan denkt, maar het blijft een feit dat hij het wel gedaan heeft en verantwoordelijk is voor het leed van een ander door zijn handelen.

Citaat:

Linda is gesprongen

In de vroege avond van 31 december 2015 springt Linda van Oosterbaan voor het oog van buiten spelende kinderen van de flat waarin ze woont. Ze overlijdt ter plekke. Linda had een borderline persoonlijkheidsstoornis en psychotische klachten. In het verleden is ze herhaaldelijk gedwongen opgenomen in psychiatrische instellingen. Sinds het voorjaar van 2015 wordt ze thuis behandeld door GGZ Breburg. De laatste weken van haar leven gaat het heel erg slecht met Linda. Politie en ambulance moeten een paar keer per week voor haar uitrukken. Ze doet meerdere zelfmoordpogingen of dreigt daarmee. Ze rent zelfs een keer de snelweg op. Ze geeft bij GGZ Breburg regelmatig aan dat ze hulp nodig heeft en opgenomen wil worden. Ook haar moeder en zus dringen daar veelvuldig op aan. Maar GGZ Breburg weigert. De instelling heeft besloten dat het voor Linda beter is als ze eigen verantwoordelijkheid neemt voor haar leven. Daarmee neemt GGZ Breburg bewust een risico. Sally (5) zag Linda vallen en slaapt sindsdien slecht. Ook op school gaat het niet goed. In 2015 meldt de politie bijna zesenzestig duizend incidenten waarbij verwarde personen zijn betrokken. Sinds 2011 is een stijging van 65 procent gerapporteerd. Zembla onderzoekt: waar ligt de grens van de eigen verantwoordelijkheid die de GGZ patiënten als Linda geeft? En wie is verantwoordelijk voor de maatschappelijke schade die ontstaat als de GGZ een psychiatrische patiënt niet wil opnemen?