Bokt.nl

primera schreef:

Ik was met mijn 20ste zwanger en net 21 toen mijn oudste zoontje geboren werd. Woonde toen nog bij mijn ouders (vriend ook), beide op school maar ik heb toen de kleine er was alleen nog maar het jaar afgemaakt. Vriendlief is gaan werken en school ernaast. Pas na 3 jaar kregen we een huurwoning, erg ideaal was het zeker niet maar inmiddels is hij alweer 10, bijna 11 jaar. Heb nog een zoontje van 5 jaar en een zoontje van 4 en halve maand oud. Woon nu alleen met mijn kinderen, natuurlijk niet iets waar je op hoopt als je kinderen hebt maar soms loopt het leven anders dan het ideale plaatje

Resistance schreef:

Ik lees hier veel berichten waarin opleidingsniveau en intelligentie met elkaar worden vergeleken. Helaas beseft men nog steeds niet dat dat twee totaal andere dingen zijn.


Ook als je vroeg klaar bent met je studie: ik vind 21 gewoon nog heel jong. Je verandert zelf nog zoveel, je bent in mijn ogen nog echt aan het opstarten. 25 vind ik een veel reëlere leeftijd.

Ik ben nu 18, bijna 19 en zit in VWO5 (beetje een omweg gemaakt, ik had nu in het eerste jaar van de uni moeten zitten). Dan nog: de studie die ik op het oog heb duurt in totaal 6 jaar. Ik ben 20 als ik aan die opleiding begin (als ik aangenomen wordt), dus 26 als ik klaar ben. Dan nog een baan vinden enzo... Dan pas wil ik beginnen aan kinderen.

Leonoor schreef:

Onder de 21 vind ik erg jong om aan kinderen te beginnen, maar als de mogelijkheid en basis er is, lichamelijk is het echt een stuk makkelijker als vrouw zijnde.
Ik ben van de 1e bevallen op mijn 23e en de hele zwangerschap, op misselijkheid en bandenpijn na, ging eigenlijk best soepel.
Nu 11 jaar later zwanger van nummer 2 en allemachtig, nu snap ik waarom mensen klagen over zwangerschapskwaaltjes :p

vuurneon schreef:

Als je zelf 30 bent voelt het gelukkig nog jong

Leonoor schreef:

Onder de 21 vind ik erg jong om aan kinderen te beginnen, maar als de mogelijkheid en basis er is, lichamelijk is het echt een stuk makkelijker als vrouw zijnde.
Ik ben van de 1e bevallen op mijn 23e en de hele zwangerschap, op misselijkheid en bandenpijn na, ging eigenlijk best soepel.
Nu 11 jaar later zwanger van nummer 2 en allemachtig, nu snap ik waarom mensen klagen over zwangerschapskwaaltjes :p

Resistance schreef:

Ik vind het persoonlijk erg onverstandig om zo vroeg al kinderen te krijgen, maar daar staat iedereen natuurlijk anders in.

De meeste moeten nog een opleiding afronden, baan vinden, sparen, leven een beetje goed voor elkaar hebben... als je voordat je dat alles hebt gedaan een kind neemt vind ik dat persoonlijk egoïstisch. Je moet je kindje namelijk alles kunnen bieden naar mijn mening en op zo'n jonge leeftijd kan dat gewoon bijna niet. Als je alles voor elkaat hebt: tuurlijk! Neem een kind! Maar als dat niet in orde is moet je er gewoon niet aan beginnen.

_love12_ schreef:

Resistance schreef:

Ik vind het persoonlijk erg onverstandig om zo vroeg al kinderen te krijgen, maar daar staat iedereen natuurlijk anders in.

De meeste moeten nog een opleiding afronden, baan vinden, sparen, leven een beetje goed voor elkaar hebben... als je voordat je dat alles hebt gedaan een kind neemt vind ik dat persoonlijk egoïstisch. Je moet je kindje namelijk alles kunnen bieden naar mijn mening en op zo'n jonge leeftijd kan dat gewoon bijna niet. Als je alles voor elkaat hebt: tuurlijk! Neem een kind! Maar als dat niet in orde is moet je er gewoon niet aan beginnen.

Is altijd makkelijk praten. Maar als het niet met opzet gaat watdan?

_love12_ schreef:

Resistance schreef:

Ik vind het persoonlijk erg onverstandig om zo vroeg al kinderen te krijgen, maar daar staat iedereen natuurlijk anders in.

De meeste moeten nog een opleiding afronden, baan vinden, sparen, leven een beetje goed voor elkaar hebben... als je voordat je dat alles hebt gedaan een kind neemt vind ik dat persoonlijk egoïstisch. Je moet je kindje namelijk alles kunnen bieden naar mijn mening en op zo'n jonge leeftijd kan dat gewoon bijna niet. Als je alles voor elkaat hebt: tuurlijk! Neem een kind! Maar als dat niet in orde is moet je er gewoon niet aan beginnen.

Is altijd makkelijk praten. Maar als het niet met opzet gaat watdan?

Leonoor schreef:

lizy29 schreef:

Zegt ook niet perse iets hoor. Ik ben 33 en zwanger van de eerste maar heb heel erg weinig klachten.

Maar kan je het vergelijken? Misschien had je 10 jaar geleden wel geen klachten EN je moet de bevalling en kraamtijd nog doorstaan.......

lizy29 schreef:

Leonoor schreef:

Maar kan je het vergelijken? Misschien had je 10 jaar geleden wel geen klachten EN je moet de bevalling en kraamtijd nog doorstaan.......

Sssttttt die fase ontken ik nog even

Nee maar mijn punt is dat leeftijd niet zo zeer iets zegt. Eigenlijk is geen enkele zwangerschap te vergelijken. Ik ken genoeg vrouwen die meerdere kinderen hebben en de ene zwangerschap fluitend doorliepen en de andere echt elk mogelijk kwaal hadden.

Resistance schreef:

Zoals ik al zei: dit is wat ik zelf vind en iedereen staat daar natuurlijk anders in.

Als het bij mij nu ongepland zou gaan zou ik zo snel mogelijk abortus plegen. Zelf ben ik er nog helemaal niet aan toe, ik kan in mijn ogen het kind nog niets bieden, enzovoort. Maar iedereen denkt daar anders over, en als een ander het wel zou houden heb ik daar respect voor, mits het je het kind een goed leven kan bieden. ook al zou ik het zelf anders hebben gedaan.

Resistance schreef:

_love12_ schreef:

Is altijd makkelijk praten. Maar als het niet met opzet gaat watdan?

Zoals ik al zei: dit is wat ik zelf vind en iedereen staat daar natuurlijk anders in.

Als het bij mij nu ongepland zou gaan zou ik zo snel mogelijk abortus plegen. Zelf ben ik er nog helemaal niet aan toe, ik kan in mijn ogen het kind nog niets bieden, enzovoort. Maar iedereen denkt daar anders over, en als een ander het wel zou houden heb ik daar respect voor, mits het je het kind een goed leven kan bieden. ook al zou ik het zelf anders hebben gedaan.

SophievdV schreef:

Resistance schreef:

Zoals ik al zei: dit is wat ik zelf vind en iedereen staat daar natuurlijk anders in.

Als het bij mij nu ongepland zou gaan zou ik zo snel mogelijk abortus plegen. Zelf ben ik er nog helemaal niet aan toe, ik kan in mijn ogen het kind nog niets bieden, enzovoort. Maar iedereen denkt daar anders over, en als een ander het wel zou houden heb ik daar respect voor, mits het je het kind een goed leven kan bieden. ook al zou ik het zelf anders hebben gedaan.

Ik snap wel dat je dit zo beredeneert, maar pas als je voor de keuze staat weet je echt hoe het voelt om die keuze te moeten maken. Denk niet dat je de eerste zou zijn die toch nog van gedachten verandert Die hormonen doen wat met je Al wil ik absoluut niet beweren dat je van gedachten zou veranderen. Punt is: je weet het niet.

Het is dus heel gemakkelijk om te roepen "Ik zou... doen", maar feitelijk weet je het pas echt als je zelf in die situatie zit.

Als ik zelf nu zwanger zou raken zou mijn ratio ook zeggen dat ik een abortus moet plegen. Maar ik weer wel zeker dat mijn gevoel daar veel moeite mee zou hebben