Bokt.nl

**Geplaatst**: 13-04-16 14:38

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 13-04-16 14:38

Hier het eerste jaar geen enkel probleem bij het CB, hele relaxedte kinderarts en de rest ook totaal niet moeilijk, niks opleggen maar wel open staan voor vragen en mee denken en dan ben je vervolgens helemaal vrij wat je er verder mee doet.

Ze zien toch wel dat het een gezond, vrolijk ventje is dus dan gaan ze er vanuit dat het allemaal wel goed zal zijn

Maargoed, tot nu toe hebben we een kinderarts gehad die al heel wat jaartjes mee draaide en zich niet snel gek liet maken. Die is nu met pensioen dus ben benieuwd of we over een maand of wat een hele fanatieke jongeling met regelboekje in de hand aantreffen ofzo

Ik vind het ook wel leuk om te lezen dat mensen het een peuleschilletje vinden.
Dan heb je gewoon best wel mazzel gehad denk ik in een aantal dingen.

Ik ken de periodes dat alles weinig energie kost en gewoon lekker loopt, maar ook die uitzichtloze periodes dat het extreem verstikkend is omdat er veel gedoe is met slapen en eten enzo

Hoe vervelend het ook altijd klinkt, ik moet ook wel toegeven dat het ècht anders is als je zelf een kleintje hebt want hoe moe je ook bent geweest, die eerste weken / maanden....dat slaat echt alles

Vooral ook dat 24-7 elk moment paraat moeten kunnen staan vanwege kleine die ineens begint te brullen om melk

**Geplaatst**: 13-04-16 17:40

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 13-04-16 17:40

Op zich hebben wij een prima cb, maar ze zeuren wel enorm als ik een afspraak wil verzetten. Het maakt ook niet uit of ik dat nu twee weken of een maand van te voren doe : altijd gezeik en dan ook onvriendelijk worden. Heel raar.

**Geplaatst**: 13-04-16 20:14

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 13-04-16 20:14

De eerste weken vond ik niet leven, maar overleven. Ik heb niets meegekregen van de aanslagen in Parijs bv. Compleet langs mij heen gegaan.

Phor, hoera voor vooruitgang, afspraken kan ik online verzetten.

**Geplaatst**: 13-04-16 21:11

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 13-04-16 21:11

Oh dat wil ik ook!

Ik vond het eerste jaar overleven. En soms nog wel met bijna 19 maanden

Maar het wordt nu wel zoetjes aan iets makkelijker. Ik vind deze leeftijd ook geweldig. Je ziet echt met de dag de persoonlijkheid ontwikkelen en het echte opvoeden begint nu ook. Dat kan ik wèl :))

**Geplaatst**: 14-04-16 09:45

Geplaatst: 14-04-16 09:45

Sinds onze kwaakmans kruipt vind ik het al echt 100.000 keer leuker, toen begon die ook met kroelen namelijk $*\o/*$

Voorheen wilde die absoluut niet bij je in slaap vallen, nu kunnen we hem veel beter helpen zeg maar als er iets loos is

Hij is nu zó ontzettend leuk :+:

Nouja ook niet altijd natuurlijk, maar meestal is het een snoepje

Het viel mij echt heel rauw op mijn dak hoe ontzettend niks ze kunnen die eerste maanden

Ik heb heel weinig baby-ervaring en je weet in principe natuurlijk wel dat ze nog alles moeten leren, maar op 1 of andere manier zie je altijd baby's die al wat verder zijn waardoor het beeld toch een beetje vervormd raakt ofzo

Dat ze maanden lang totaal niks kunnen vond ik echt zeer akelig, ik had geen idee wat ik met het mannetje aan moest eigenlijk en dat constant slopende regime van luiers - voeden - omhoog houden - op bed leggen en hopen dat je zelf ook nog een uurtje kon slapen voordat het roomservice alarm weer af ging....brrrrrr.

Echt, ik snap er niks van dat mensen zo'n mini-mini leuk vinden, ik vind het echt he-le-maal niks

**Geplaatst**: 14-04-16 10:30

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 10:30

Ik ben vooral bang van de veranderingen die het teweeg brengt

Daarom er dus ook nog niet aan begonnen. Moet nog 23 worden, riep vroeger altijd luidop dat ik een jonge mama wil zijn maar ik denk er iedere dag anders over. Heb 2 paarden en 2 honden waar ik zeer actief mee ben, zou niet weten hoe ik dat zou kunnen bolwerken.

**Geplaatst**: 14-04-16 10:56

Geplaatst: 14-04-16 10:56

Het is ook zo jammer dat je geen idee hebt hoe het zal gaan... als je een ukje krijgt waarmee je gezegend bent dat die gewoon lekker slaapt, goed drinkt, weinig gedoe... dan heb je zelf een prima nachtrust, kun je in de ochtend even rustig opstarten voordat ukje wakker wordt, en kun je tijdens de slaapjes lekker het 1 en ander doen +:)+

Maarja als je er 1 hebt waarmee je de hele dag in de weer bent en geen enkel ritme er in krijgt waar je van op aan kunt

Echt, ik kon me vantevoren niet voorstellen hoe het mogelijk kan zijn dat je de hele godganse dag nergens aan toe komt.... en nu vind ik het weer raar klinken

Maar het was die eerste weken / maanden toch echt zo... even naar buiten de post pakken of paardjes een appeltje geven (vanuit de keuken hooguit 15 meter!) dat leek iets vèr buiten bereik, dat nooit meer zou kunnen....

Echt héél apart. Ik vond het erg beklemmend en verstikkend. En om nou te zeggen dat je er iets voor terug kreeg dat vond ik ook niet echt eigenlijk met zo'n mini-mini

Tuurlijk besef je wel een paar keer op een dag van wauw we hebben gewoon een zoontje, wat een geluk!

Maar ècht zo voelen deed het toch niet hoor de overige 23,5 uur op een dag

Het was gewoon keihard werken om steeds alles klaar te hebben staan voor de volgende ronde en steeds weer allerlei problemen op te lossen of liefst te voorkomen

Echt een uitputtingsslag en overleven i.p.v. leven ja.

En ja dat klinkt heel erg overdreven. Zou ik voor de kleine gevonden hebben en nu vind ik het weer

Maar het was toch echt zo -O-

En ik merk ook wel dat je erg genegen bent om het te vergeten. Ik voel het nu ook niet meer als ik terugkijk zeg maar, dan denk ik: achgos het was toch wel een ukje zeg.... met een soort liefde.
Alsof het allemaal koek en ei was

Je moet echt heel bewust met je verstand onthouden hoe het ècht was want de natuur is gluiperig, gevoelsmatig vergeet je het absoluut waardoor je er misschien nog een keer intrapt

Misschien is het ook wel zwaarder als je niet meer zo jong bent? Wat dat betreft is voor je 30e kinderen krijgen zeker niet verkeerd gedacht volgens mij

**Geplaatst**: 14-04-16 11:09

Geplaatst: 14-04-16 11:09

Naar dan verschil ben ik dus ook wel benieuwd: drie kinderen voor mijn dertigste gehad, en vond het heel goed te doen. Ja, als ik erover ging nadenken was het zwaar, voor de tweede was een huilbaby, maar zag ik op dat moment niet zo. Hij huilde de avond en nacht aan 1 stuk door, vriendlief liet mij slapen en maakte me wakker als het weer tijd voor een voeding was. Tussendoor sliep hij een uurtje met de kleine op de buik.. Overdag was de kleine rustig, en kon ik ook goed meekomen.

Maar nu zitten ze allemaal op school (7.8.10) en ben ik heel benieuwd hoe het straks gaat. Ik ben nu 36, en merk dat deze zwangerschap echt zwaarder is dan de anderen. Ik kan gewoon veel minder. Heb een eigen pony, maar hoelang zal dit te combineren zijn?

**Geplaatst**: 14-04-16 11:49

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 11:49

Sowieso, dat je nog terug de luiers in gaat, oef....

**Geplaatst**: 14-04-16 12:25

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 12:25

Ja, we hebben de optie altijd open gelaten.. De wens voor een vierde was er meteen al, maar het verstand zei: eerst de kinderen op school. Maar toen vond ik de vrijheid ook wel erg lekker weer, dus toch nog even zijn beloop gelaten.. Na 3 jaar toch de postitieve test in handen, en krijgen we een meisje na drie jongens! Dus voor ons voelt het nu ook als nakomertje, en kers op de slagroomtaart.. Maar vrees wel dat ik weer veel moet inleveren hoor. Was net lekker bezig met mijn pony, dat zal straks ook wel anders worden..

**Geplaatst**: 14-04-16 12:30

Geplaatst: 14-04-16 12:30

Marocje, mijn nicht heeft precies hetzelfde, na 3 jongens (ook basisschool allen) nu een meisje op komst en de zwangerschap vindt ze zwaarder dan die van alle 3 eerdere bij elkaar. Ze gaan nu ook verhuizen, want met straks 6 mensen en 1 badkamer is niet ideaal, andere auto uiteraard, want met 6 pas je niet in auto met 5 zitplaatsen.
Kinderen nemen grote ruimte in in je hart, maar ook letterlijk veel ruimte in

Volgend weekend gaan wij voor het eerst met baby een weekend, dus nu nog snel een campingbedje kopen want voor het bedrag extra voor een kindproof huisje, kan ik net zo goed zelf even een bedje kopen haha

**Geplaatst**: 14-04-16 14:51

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 14:51

Poeh ik heb 1 dochter februari 3 geworden, eerste jaar was echt overleven, te weinig slaap & een postnatale depressie, natuurlijk genoot ik momenten ook, maar tsja het was niet gepland, wel gewqenst, maar ik vond / vind het heel zwaar. Ik ben blij met het KDV 3 dagen per week. heerlijk rust en een beetje normaal leven. En dat terwijl ik eigenlijk best een makkelijk kind heb. Ze slaapt goed (meestal) ook in haar eigen bed, kan heel lief spelen, is geen jank kind etc. Ik neem haar overal mee naartoe zonder problemen, slaapt ook overal en is prima gezond.

Nu terugkomend op de eerste vraag hoe mijn leven veranderd is. Nou 360 graden. Ik ben veel voorzichtiger geworden. Ik stap niet zomaar meer op ieder paard, ik rij rustiger met de auto, ik denk meer na over gezonde voeding juist vanwege mijn dochter. Mijn carriére als internationaal DJ is naar de kl*te, mijn figuur ook (31 kilo aangekomen en die laatste 15 willen er NIET af ook al sport ik 5 x per week onder begeleiding), mijn seksleven is over (nou ja grotendeels, want we hebben een lieve leuke peuter die overal binnenkomt en zich mee bemoeit en s'avonds als ze op bed ligt ben ik ook gesloopt.

Naast bovenstaande ben ik ook anders gaan kijken naar kids van een ander. Vroeger kon ik een kind wel wurgen (bij wijze van) als het aan het janken was in het vliegtuig of de supermarkt. Nu heb ik echt medelijden met de ouders want je kan er vaak gewoonweg niets aan doen. Toen ik zelf geen kind had was dat voor mij niet voor te stellen. Nu wel, want ook mijn dochter heeft een keer de supermarkt op stelten gezet en gehuild in het vliegtuig. 99% van de keren gaat het goed, maar soms ook even niet.

Dan het CB. tsja eigenlijk nooit moeilijk mee gehad. Groot deel ook in Oostenrijk gedaan en daar gaat het net even anders. Maar nu laatst weer langs gegaan en ze willen persé een oogtest doen bij mijn 3 jarige. Nu is daar geen aanleiding voor, want ze ziet echt prima, maargoed ze moet en zal zo'n bril op moeten aldus het CB zodat ze daar maar met één oog doorheen kan kijken. Nou daar denkt mijn dochter heel anders over. Dat ding gaat gewoon niet op. Klaar uit, ze trekt hem eraf, gaat brullen, draaien etc en als ze dat ding dan 2 sec op houdt weigert ze verder ook maar iets op te noemen. Tsja nu moet ik net zolang terugkomen tot ze het wel doet. en oefenen. Zucht tot op heden zonder resultaat.

**Geplaatst**: 14-04-16 15:04

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 15:04

Uh je MOET niets hoor, je kan gewoon zeggen, nee bedankt, als ik denk dat er wat aan de hand is zoek ik wel een oogarts.
Arme meid, ze geeft duidelijk haar grens aan en dan zal het CB even bepalen dat ze daar overheen moet stappen?

**Geplaatst**: 14-04-16 15:21

Geplaatst: 14-04-16 15:21

Als je toch ergens twijfels hebt zou ik het wel willen laten meten, maar bij geen twijfel en als je het zelf ook liever niet wilt dan gewoon lekker niet doen.

Ik heb nergens in mijn leven zo'n spijt van als uiteindelijk toch naar die etterbakken van verloskundigen / gyn luisteren terwijl ik zelf veel beter wist.... dus van mij hebben ze daarmee een héle lastige klant voor doktersvolk gemaakt ben ik bang

Ik ben wel benieuwd met zo'n nakomertje hoe dat dan gaat

Kan me voorstellen dat je soms heel diep van binnen spijt hebt dat je het hebt gedaan omdat het alles weer overhoop gooit (voor iedereen in huis!) en je je herwonnen vrijheid weer kwijt bent.

Maar kan me ook voorstellen dat iemand er enorm van geniet omdat het echt gewoon de laatste keer is...en je kent het klappen van de zweep als het goed is al een beetje dus weet wat je zo ongeveer kan verwachten, dat zal ook enorm schelen

Ik vond bij die van ons het weinig bemoedigend als mensen zeiden: het wordt makkelijker hoor, de eerste 3 maanden zijn het ergst! Dan dacht ik: ja dat kan jij wel zeggen maar wat als het zo blijft ??! :oo

Mocht ik nog eens zwanger worden (ik hoop nu ècht niet

) dan verwacht ik dat 1 en ander zeker wel makkelijker zal zijn omdat je het al eens gedaan hebt en je dus niet meer alles uit moet vinden

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-16 15:34

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-16 15:34

Goh, T is ook niet altijd alles, als alles zo gemakkelijk gaat.

k heb een heel makkelijk zoontje, vanaf de geboorte tot zijn 6 maanden ongeveer sliep en at hij, weende bijna nooit ( is hij nu wel aan het inhalen soms).
Alles verliep vlot, we namen/nemen hem overal mee naartoe, kunnen hem nu nog makkelijk meenemen naar restaurant enzo. De avond nadat ik thuisgekomen was van het ziekenhuis, zaten we al een terrasje te doen.

Maar na een paar maanden heb ik me echt slecht gevoeld, ik voelde me niet echt moeder. Ik ben kinderverzorgster en alle technieken van pamper verschonen, badje enzo zijn routine voor mij. Het was precies of ik een kindje van op mijn werk aan het verzorgen was.
Moeilijk om te snappen misschien, maar ik was jaloers op mensen waar het moeilijker ging, omdat in mijn ogen dat de normale gang van zaken was.

Ik was zelfs bang dat mijn kind hechtingsgestoord ging worden. Wekenlang heb ik me slecht gevoeld, veel geweend.

Nu is hij bijna 10 maanden, en is er veel meer interactie alhoewel je hem bij iedereen kan achterlaten, geen traan zal hij er voor laten. Is goed voor hem, begrijp me niet verkeerd maar soms krijg ik dan wel het gevoel dat hij mij niet mist.

**Geplaatst**: 14-04-16 15:35

Geplaatst: 14-04-16 15:35

Nou pmarena ik ben juist bang voor de kruiptijd, ons kind is nu al zo leuk, knuffelig en makkelijk.
Ik geniet heerlijk van de babytijd en tot nu toe ervaar ik het als een eitje en ook ons kind heeft sprongetjes en halve dagen gejankt ....komt elke dag op zelfde tijdstip.... En heeft er een oog voor als we gaan seksen....altijd brullen maar verder gaat allemaal zo makkelijk.

Mer1980.......je moet er zelf ook wat voor doen, jij hebt blijkbaar nog de kans om 5x pw te sporten, als je niet afvalt doe je echt iets verkeerds, of verkeerde sport.
En net als je partner....daar moet je in investeren juist als je kinderen hebt anders zoekt ie zijn heil ooit bij een ander.

Tja ik heb wat volgers op bokt....omdat ik zo'n hekel had aan kinderen. Dacht ook echt dat ik geen geduld had en ik mag ff heel bescheiden doen.....ben best een leuke mama en ik vind het tot nu toe een heerlijk beroep.
En tuurlijk lever ik in doe ik het met liefde...geen idee ik ben gewoon graag bij mijn kind

**Geplaatst**: 14-04-16 15:48

Geplaatst: 14-04-16 15:48

chanel1985 schreef:
Goh, T is ook niet altijd alles, als alles zo gemakkelijk gaat.

k heb een heel makkelijk zoontje, vanaf de geboorte tot zijn 6 maanden ongeveer sliep en at hij, weende bijna nooit ( is hij nu wel aan het inhalen soms).
Alles verliep vlot, we namen/nemen hem overal mee naartoe, kunnen hem nu nog makkelijk meenemen naar restaurant enzo. De avond nadat ik thuisgekomen was van het ziekenhuis, zaten we al een terrasje te doen.

Maar na een paar maanden heb ik me echt slecht gevoeld, ik voelde me niet echt moeder. Ik ben kinderverzorgster en alle technieken van pamper verschonen, badje enzo zijn routine voor mij. Het was precies of ik een kindje van op mijn werk aan het verzorgen was.
Moeilijk om te snappen misschien, maar ik was jaloers op mensen waar het moeilijker ging, omdat in mijn ogen dat de normale gang van zaken was.

Ik was zelfs bang dat mijn kind hechtingsgestoord ging worden. Wekenlang heb ik me slecht gevoeld, veel geweend.

Nu is hij bijna 10 maanden, en is er veel meer interactie alhoewel je hem bij iedereen kan achterlaten, geen traan zal hij er voor laten. Is goed voor hem, begrijp me niet verkeerd maar soms krijg ik dan wel het gevoel dat hij mij niet mist.

Kan ik me op zich best voorstellen

Hier juist het andere uiterste, mijn kind kan bijna niets zonder mama. Ik vind het zo zielig voor haar, want heeeeeel soms moet mama nu eenmaal de deur uit. Ik heb dan liever dat ze me niet zou missen en dat ze zich gewoon goed voelt.
Gelukkig begint dat nu een beetje te komen! Is zo veel fijner voor zo'n kleintje

**Geplaatst**: 14-04-16 16:06

Geplaatst: 14-04-16 16:06

chanel1985 schreef:
Goh, T is ook niet altijd alles, als alles zo gemakkelijk gaat.

k heb een heel makkelijk zoontje, vanaf de geboorte tot zijn 6 maanden ongeveer sliep en at hij, weende bijna nooit ( is hij nu wel aan het inhalen soms).
Alles verliep vlot, we namen/nemen hem overal mee naartoe, kunnen hem nu nog makkelijk meenemen naar restaurant enzo. De avond nadat ik thuisgekomen was van het ziekenhuis, zaten we al een terrasje te doen.

Maar na een paar maanden heb ik me echt slecht gevoeld, ik voelde me niet echt moeder. Ik ben kinderverzorgster en alle technieken van pamper verschonen, badje enzo zijn routine voor mij. Het was precies of ik een kindje van op mijn werk aan het verzorgen was.
Moeilijk om te snappen misschien, maar ik was jaloers op mensen waar het moeilijker ging, omdat in mijn ogen dat de normale gang van zaken was.

Ik was zelfs bang dat mijn kind hechtingsgestoord ging worden. Wekenlang heb ik me slecht gevoeld, veel geweend.

Nu is hij bijna 10 maanden, en is er veel meer interactie alhoewel je hem bij iedereen kan achterlaten, geen traan zal hij er voor laten. Is goed voor hem, begrijp me niet verkeerd maar soms krijg ik dan wel het gevoel dat hij mij niet mist.

Ik kan het me helemaal voorstellen hoor, vind het erg herkenbaar :(:)

Nu had ik helemaal geen handigheid, dat kwam er nog bij, ik vind het maar niks zo'n inimini, brrrr.

Maar dat je alleen maar het werk er omheen aan het doen bent en niet echt interacte hebt, dat vond ik ook slopend.... daarom vind ik die mini-mini tijd ook helemaal niks. Vooral omdat ukje niks had met knuffelen ofzo, dan voel je je niet echt moeder maar meer verzorger.... dat bedoel met dat je er nog niet echt iets voor terug krijgt in mijn beleving

Nu doet hij lekker kroelen, komt zelf naar je toe, kan gewoon al zo veel waardoor je veel minder hoeft te twijfelen en veel meer interactie hebt, heerlijk hoe ik hem een beetje raar dreigend aan kan kijken en hij dan al begint te giebelen omdat hij weet wat er gaat komen

**Geplaatst**: 14-04-16 16:10

Geplaatst: 14-04-16 16:10

Overigens heb ik er alle begrip voor als mensen lelijk kijken naar ouders van een brullend kind in een vliegtuig.... nee je kan er niet altijd iets aan doen, maar je zit toch wel mooi de vlucht van iedereen te vergallen omdat je zonodig met je kleintje op reis moet.... als ouders neem je bewust dat risico en een ander moet het maar slikken.... -O-

Ja een baby heeft ook recht om in de normale dingen van de samenleving aanwezig te zijn, maar een ander heeft het recht om te denken van joh moest dit nou per-sé...?

Wij zijn net voor het eerst een weekendje weg gegaan en ik hield mijn hart vast voor de eerste paar keer eten in een restaurant, zal je net zien dat ons sociale, lieve ventje dan ineens raar gaat doen....door de weersomstuit van het nieuwe.

Maar hij gedroeg zich eigenlijk voorbeeldig op een paar keer een kwaakje na en ik ben met hem naar het huisje gegaan voor het dessert geserveerd werd omdat hij toen al zo lang lief was geweest....vond het niet nodig om het lot nog langer te tarten

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-16 16:16

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-16 16:16

Ja, dat begrijp ik ook.
Maar ik krijg wel het gevoel, als ik de reactie's van bepaalde mensen hier op dit forum lees, dat je met kinderen maar thuis moet zitten en vooral niet buiten komen want andere mensen kunnen er last van hebben.
Maar men vergeet dat iedereen wel is last heeft van iets of iemand en hoe moet een kind leren zich te gedragen( ouder kind) als het nooit me mag of niet al doende mag leren?

**Geplaatst**: 14-04-16 16:22

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 16:22

Mja ik denk dat de meeste mensen best begrip hebben voor een kind of dier dat nog iets moet leren, maar dan wel binnen bepaalde grenzen en dat ze wel zien dat het ongewenste gedrag wordt aangepakt

Niet van ik heb er geen zin in, het winkel / restaurant / vul maar in personeel lost het maar op, die mindset

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-16 16:25

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-16 16:25

Kan ik helemaal mee akkoord gan wat je zegt. Vind het alleen spijtig dat men zo veralgemeent en dit betrekt op alle ouders. Precies of er geen ouders zijn die wel een opvoeding geven maar zelfs dan kan het gebeuren dat een kind gaat wenen, er staat geen aan en uit knop op.

**Geplaatst**: 14-04-16 16:30

Geplaatst: 14-04-16 16:30

Tja je zal altijd mensen hebben die niets van een kind kunnen verdragen ook al doen de ouders duidelijk hun best om overlast zoveel mogelijk te voorkomen.

En je zal altijd wel ouders hebben die hun kind op volwassen plaatsen als een dolle stier rond laten rennen en dan netig zeggen: het is een kind hoor!

Dan mag iemand best denken: had dat kind eerst even in een speeltuin uit laten razen ofzo voordat je het hier mee naartoe nam, of ga lekker naar huis nu je ziet dat het niet goed gaat

Maar dat vinden de ouders dan weer hun recht dat anderen het maar even moeten accepteren ofzo

En dat gevoel kan ik me ook wel wat beter voorstellen nu ik zelf een ukje heb...maar ik hoop toch dat ik niet afglijd tot dat niveau eerlijk gezegd

**Geplaatst**: 14-04-16 16:36

Re: Hoe het leven verandert als je mama/papa bent geworden

Geplaatst: 14-04-16 16:36

Ik ga met mijn (nu dan 7) meestal 1 keer per jaar naar Nederland, ja met het vliegtuig, (we hebben 1 keer de bus geprobeerd, en dat doen we dus niet meer, 4 kinderen extreem wagenziek) en ja dat vinden 2 van hen absoluut niet leuk, en ja die zullen dan huilen etc, de een na oudste (klassiek autisme) zal tijdens de vlucht raar doen en geluiden maken maar familie nooit meer zien is ook geen optie.
Volgend jaar gaan we op kosten van mijn schoonouders naar Aruba, dit omdat ze zoveel jaar getrouwd zijn. In overleg zullen we de een na oudste waarschijnlijk iets kalmerends geven, maar voor de rest zullen we het wel zien. Niet mee gaan is geen optie, en dichterbij op vakantie ook niet omdat ze naar Aruba willen ivm weer andere familie die daar woont en niet kan reizen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-16 16:42

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-16 16:42

Ik heb zelf s het omgekeerde eerlijk gezegd. Ik zal er misschien te hard op toezien dat mijn zoontje geen last bezorgt.

Nomineer dit bericht ×