Bokt.nl

DatBenIkNou schreef:

Ik heb nooit getwijfeld. Wist al heel jong dat ik graag kinderen wilde. Bij nieuwe relaties ook altijd redelijk direct gevraagd of hij wel een kinderwens had, omdat dat voor mij echt een reden zou zijn geweest om niet samen verder te gaan als hij echt geen kinderen wilde. Ik was vrij jong zwanger van mijn man, 23 jaar bij de eerste. 27 bij de tweede. Een dochter en een zoon, koningswens zegt men dan! Dat het zo'n zware taak zou zijn, hadden wij echter totaal niet ingeschat...Nu is ons leven ook niet bepaald van een leien dakje gegaan, maar met de kennis die ik nu heb?? Ik hou zielsveel van mijn kinderen en er rust wel een taboe op om te zeggen dat ik het ouderschap soms behoorlijk onderschat vind. Je bent het 365 dagen per jaar, 7 dagen per week, 24 uur per dag, je kan het niet even *uit* zetten. Ik vind het een hele zorg als alles niet volgens het boekje verloopt.

Shenavallie schreef:

waarvan de ouders pas rond hun 40e gingen 'fokken' en die ouders kunnen zich totaal niet inleven in hun zoon. Ze zijn teveel bezig met zichzelf en hun werk. De jongen hangt er maar een beetje bij en gaat nu interessant proberen te doen bij leeftijdgenootjes (wordt volgestopt met dure cadeaus, maar aandacht ho maar).

phormicola schreef:

Ik zat (zit) in vrijwel exact dezelfde situatie.

Kijk, ik ben heel eerlijk: als je geen kinderen hebt en geen rammelende eierstokken, dan zul je geen gemis ervaren zolang je geen kind hebt. Je leven kun je ook heel plezierig maken zonder kind. Plezierig, maar ook egoistisch (gefocust alleen op jezelf) en je laat hoogstwaarschijnlijk niets achter.
Zodra je evengoed een kind krijgt is het de liefde van je leven en kun je je niet voorstellen dat je dit ooit misschien niet wilde. Dat je ooit twijfelde of je dit perfecte deel van jou wel in je armen wilde sluiten. En je leven krijgt een extra dimensie die je van zelangzalzeleven nooit had kunnen zien voordat je kind geboren werd. Je word deel van een 'iets' dat zo vele malen groter is dan jezelf... Vaak wel een stuk minder egoistisch plezierig, dat wel.


En dan de psychische problemen en hartziekten: tja. Er zijn denk ik vrij weinig mensen die met niets erfelijk belast zijn. En je kan ook onder een trein komen. Dan lig je daar met je schone genen.
Je kind kan zuurstof tekort krijgen tijdens de bevalling en compleet gehandicapt ter wereld komen, ONDANKS schone genen.

Ik denk dat de belangrijkste vraag is of je je DNA graag rond hebt huppelen wanneer jij er zelf niet meer bent. Zo ja: neem kinderen. Zo nee: neem ze niet. De rest komt wel goed

phormicola schreef:

Lante schreef:

Egoïstisch als je niet voor kinderen kiest..?? Je laat niks achter?? Get real, in wat voor wereld leven we?! Zo gezellig is het momenteel niet en de overbevolking is een groot mondiaal probleem! Ik vind het juist een groot offer om er niet aan te beginnen, zeker als je erfelijk belast bent met ellendige aandoeningen en je hier je verantwoordelijkheid in neemt.

Shame on you wat mij betreft.

Zo hey, waar heb jij last van? Persoonlijk worden is wel heel ernstig.

Verder is dit typisch het perspectief van een kinderloos persoon. Prima, maar dat was dus exact wat ik bedoelde.
Sorry dat het je de pet te boven ging

Kwanyin schreef:

Dat stukje dat je ooit op een punt komt dat het onomkeerbaar is. Als ik nu pertinent tegen kinderen was had ik dat niet erg gevonden, maar omdat ik zo in die twijfelfase zit ben ik bang daar ooit in terecht te komen. En ik kan nu eenmaal ook niet zwanger moet met als reden "omdat ik er anders misschien over tien jaar spijt van kan hebben", want over tien jaar spijt hebben dat ik een kind heb is veel erger .

SusanH schreef:

Begint al bij zwanger zijn (moet je van genieten) en bevallen (na 1 week weer strak in het vel en alles kunnen) deels geschetst door de media maar ook iets wat we elkaar aanpraten. Na de bevalling is alleen aandacht voor het fysieke stuk terwijl veel moeders het als traumatisch ervaren hebben. Maar daar wordt niet over gepraat en de drempel om het zelf aan te geven is heel hoog.

Cayenne schreef:

Haha, een vriendin van mij beschreef haar bevalling als 'het gevoel alsof je een meloen door het oog van een naald moet persen'. Dat vond ik erg mooie omschrijving

Cayenne schreef:

SusanH schreef:

Begint al bij zwanger zijn (moet je van genieten) en bevallen (na 1 week weer strak in het vel en alles kunnen) deels geschetst door de media maar ook iets wat we elkaar aanpraten. Na de bevalling is alleen aandacht voor het fysieke stuk terwijl veel moeders het als traumatisch ervaren hebben. Maar daar wordt niet over gepraat en de drempel om het zelf aan te geven is heel hoog.

Haha, een vriendin van mij beschreef haar bevalling als 'het gevoel alsof je een meloen door het oog van een naald moet persen'. Dat vond ik erg mooie omschrijving
Helaas hebben veel mensen een 'sunshine and rainbows' gevoel bij het krijgen van kinderen, maar zoals Sammie al zegt zie je vaak de mindere kanten niet op TV voorbij komen.

Cayenne schreef:

Haha, een vriendin van mij beschreef haar bevalling als 'het gevoel alsof je een meloen door het oog van een naald moet persen'. Dat vond ik erg mooie omschrijving
Helaas hebben veel mensen een 'sunshine and rainbows' gevoel bij het krijgen van kinderen, maar zoals Sammie al zegt zie je vaak de mindere kanten niet op TV voorbij komen.

SusanH schreef:

Cayenne schreef:

Haha, een vriendin van mij beschreef haar bevalling als 'het gevoel alsof je een meloen door het oog van een naald moet persen'. Dat vond ik erg mooie omschrijving
Helaas hebben veel mensen een 'sunshine and rainbows' gevoel bij het krijgen van kinderen, maar zoals Sammie al zegt zie je vaak de mindere kanten niet op TV voorbij komen.

Nou, denk bij dan nog iemand erbij die met een pomp die meloen eruit trekt en een ander die op mijn buik duwt om diezelfde meloen eruit te krijgen. De rest van de details zal ik hier maar niet neerzetten, want dan is er niemand van de twijfelmoeders meer die nog een kind wil krijgen.

Kwanyin schreef:

Ik herken het. Ik zit ook in zo'n fase, al neigt het meer naar ja toe.

Vroeger moest ik er echt niets van weten. Toen riep ik altijd hard nee nooit.
Maar tegenwoordig is het idee dat ik ooit een kind zou hebben niet iets wat me afschrikt. Zelfs tegen een bevalling kan ik nu aankijken, alleen daarvan gruwelde ik vroeger al . Ik weet dat mijn vriend wel een wens heeft en dat dit ooit wel ter sprake gaat komen. En de gevoelens dat ik zelf wel wat moederliefde in mij heb en de overtuiging dat ik een goede moeder kan zijn is wel aanwezig, en wordt naar mate ik ouder wordt steeds een beetje sterker.
Alleen heb ik die oerdrang niet of die overweldigende empathie voor kleine kinderen, en dat is wat mij het meeste stopt. Als ik op dit moment tegen mezelf zeg, over 10 jaar heb je 2 kinderen rondlopen, dan zeg ik "oh, dat zal wel leuk zijn!". Maar als ik zeg "over tien jaar ben je kinderloos maar heb je wel nog een hele leuke relatie met je vriend waarbij jullie veel leuke dingen doen", dan denk ik even goed "oh, dat zal leuk zijn!". Ik zie het niet als enig doel in mijn leven waarvoor ik leef.

En als ik zo andere mensen vergelijk met mijn reactie over andermans kinderen...dan hoop ik maar dat het mijn kind schoon kind wordt voor mij . Om het kort te zeggen: mijn hart smelt tien keer meer als onze kat op mijn schoot ligt te doezelen dan bij de blik van een lachende baby. Het is niet dat ik een bloedhekel heb aan andermans kinderen, maar het roept geen speciale gevoelens op bij me. Toen mijn zus zwanger was, zei mijn moeder me eens dat dit kind heel anders zou zijn dan andere baby's die je kent, "want hier heb je een bloedband mee". Maar nee, ik heb zeker niets tegen mijn neefje en geef hem alle liefde van de wereld, maar ik voel mij er niet bepaald hemels of "beste gevoel op aarde"(wat ik gisteren iemand op facebook zag schrijven over haar neefje) door.

Vriendinnen van mij waren dit weekend bezig over hoe schattig een kleutertje laatst op een trouwfeest was en hoe geweldig en...terwijl ik mijn mond maar hield, want ik vond die kleuter die de hele tijd de micro wilde afnemen en voor alle foto's wilde instaan en midden in speeches lag te krijsen dat hij ook iets wou zeggen, eerder vreselijk irritant dan schattig . Laten we zeggen ik zie niet alleen lief en schattig als ik over een baby denk, ik zie ook kwijl en poep . Ik zie vriendinnen om me heen die alleen maar roze wolkjes zien als ze er aan denken dat ze kinderen zouden hebben. Ik zie ook de problemen als je baby maar blijft wenen, als je problemen met opvang hebt, met de combinatie van je werk, de stress, al dat gedoe als ze eens ziek zijn, en dan heb ik het nog niet eens als ze zouden uitgroeien tot onmogelijke pubers .

Maar ja, misschien is dat inderdaad wel wat mij veel realistischer maakt dan een rozewolk vrouw en dat maakt dat ik misschien juist veel sterker in mijn schoenen zal staan als ik er ooit toch voor ga. Ik ga er iig niet in als "tjonge ik had nooit verwacht dat een kind zovéél van je opeist!", ik verwacht mij daar nu al aan.

En waar ik ook vooral mee zit is die beperkte tijd die je hebt. Ja, ik ben nu 27 en ik heb in theorie nog wel even. Maar ergens ben ik ook bang dat ik straks als ik 35 ben, plots ook die oerdrang krijg, als een gek kinderen wil en dan blijkt dat ik er maar tien jaar eerder aan had moeten beginnen. Dat stukje dat je ooit op een punt komt dat het onomkeerbaar is. Als ik nu pertinent tegen kinderen was had ik dat niet erg gevonden, maar omdat ik zo in die twijfelfase zit ben ik bang daar ooit in terecht te komen. En ik kan nu eenmaal ook niet zwanger worden met als reden "omdat ik er anders misschien over tien jaar spijt van kan hebben", want over tien jaar spijt hebben dat ik een kind heb is veel erger .

Collie2008 schreef:

Ik snap sowieso niet waarom we mensen moeten verdelen tussen wel en niet egoïstisch. iedereen is uiteindelijk egoïstisch. Ook mensen die voor kinderen kiezen. Uiteindelijk doe je dat ook omdat je zelf een kind wilt. Omdat je graag een mini me wilt, naar iets verlangt, etc. Je wilt iets hebben om voor te zorgen. Mensen die kinderen willen zijn geen barmhartigen hoor, gewoon mensen met verlangens, wensen, etc en als je geen kinderen wilt doe je dat omdat je geen kinderen wilt en ben je net zoveel mens als de mens met wel die wens. Welke keuze je ook maakt, je maakt hem zelf

Effy schreef:

DatBenIkNou schreef:

Ik heb nooit getwijfeld. Wist al heel jong dat ik graag kinderen wilde. Bij nieuwe relaties ook altijd redelijk direct gevraagd of hij wel een kinderwens had, omdat dat voor mij echt een reden zou zijn geweest om niet samen verder te gaan als hij echt geen kinderen wilde. Ik was vrij jong zwanger van mijn man, 23 jaar bij de eerste. 27 bij de tweede. Een dochter en een zoon, koningswens zegt men dan! Dat het zo'n zware taak zou zijn, hadden wij echter totaal niet ingeschat...Nu is ons leven ook niet bepaald van een leien dakje gegaan, maar met de kennis die ik nu heb?? Ik hou zielsveel van mijn kinderen en er rust wel een taboe op om te zeggen dat ik het ouderschap soms behoorlijk onderschat vind. Je bent het 365 dagen per jaar, 7 dagen per week, 24 uur per dag, je kan het niet even *uit* zetten. Ik vind het een hele zorg als alles niet volgens het boekje verloopt.

Misschien brutaal, maar komt uit oprechte interesse: mag ik vragen wát je precies hebt onderschat/verkeerd ingeschat?

Ik was hetzelfde als jij, wist altijd al dat ik kinderen wilde en een eventuele toekomstige partner kreeg ook al snel die vraag voor zijn kiezen, want een relatie met iemand die ze niet wilde was voor mij geen optie. Ik ben nu moeder van een lieve dochter en ik moet eerlijk zeggen dat het mij allemaal (tot nu toe) misschien zelfs wel meevalt ten opzichte van wat ik er van tevoren van had verwacht. Zelfs nu ik helaas alleenstaande moeder ben...

Toch hoor ik vaker dat mensen dingen verkeerd ingeschat/onderschat hebben wat betreft het krijgen van kinderen en ik ben dan zo benieuwd welke dingen nou belangrijk zijn om van tevoren te weten (en die eventueel dus een dealbreaker zouden kunnen zijn), en welke wegen je daarvoor had willen bewandelen om dat te weten te komen? Is de huidige informatievoorziening wat betreft zwangerschap en kinderen krijgen te rooskleurig? Of is het echt onmogelijk om enigszins voorbereid een zwangerschap aan te gaan?

Bloodymary schreef:

Het valt me wel op trouwens dat er onder paardenmeisjes veel zijn die geen kinderen willen of twijfelen. Hier in dit topic echt enorm veel reacties in die richting, terwijl ik het in mijn vrienden- en kennissenkring een stuk minder tegen kom.
Bij mij op de manege ook, de vrouwen boven de 35 met een eigen paard zijn allemaal kinderloos.