Bokt.nl

Niniane schreef:

Ik sta mijn plek gewoon af aan ouderen, zwangere of welke persoon dan ook die beter kan gaan zitten. Ben jong en gezond dus die minuten staan ga ik niet dood van. En daarom zit ik dan ook meteen het liefste achterin de bus. Maar nee, de laatste tijd zie ik het steeds vaker dat een bejaard persoon (denk aan 70+) moet blijven staan terwijl zo'n kleine opdonder blijft zitten. Pas een paar haltes verder kreeg iemand het fatsoen om te gaan staan. Ik stond zelf al de gehele rit dus kon er vrij weinig aan doen.

Zijn er mensen die er wat van zeggen als er niemand op staat?

Sammie schreef:

Oud mens zal misschien doof zijn... ze bedoelde t goed. Dus om dr hier neer te gaan sabelen gaat ook eel erg ver..

Nayomie schreef:

Ligt ook aan de persoon in kwestie. Zag iemand posten over een persoon die vroeg of iemand voor haar op gaat staan. Nee, dan zou ik ook blijven zitten en hem knijpen dat ze niet bij me komt staan om te zeggen dat ze daar wil zitten, want ik ben altijd wel zo sociaal om dan ook gewoon op te staan.

RoyceMack schreef:

Ik niet. Want dan kots ik heel de bus onder.
Ik wil met alle liefde mijn stoel afstaan voor een aantal haltes maar dat doe ik alleen als ik weet dat een paar haltes verder ik zeker een plekje heb. Of mijn comfi plekje afstaan voor zoon klapstoeltje vind ik ook geen probleem. In de trein doe ik het overigens wel, want daar wordt ik niet ziek in. Ga wel op de trap zitten ofzo. Maar in de bus niet.,

MarvanTom schreef:

Ik maak vaak gebruik van het OV en heb de bus langs diverse ziekenhuizen en dan komt dat wat vaker voor.
Wordt kotsmisselijk van de medegebruikers soms.
Die met de foon losjes in de hand en oordopjes in of nog erger: de Ep Oorklep-figuren.
Vast ook wel gespot, die 'veredelde' oorwarmers ala 'ik ben hier wel, maar dan in mijn eigen wereldje'.
Overall: de naar buitenkijkers.

Heeeerlijk om dat soort mensen aan te raken met een vingerprik en te wijzen op een minder-valide.
Sommigen kijken heel verward op, kwartje valt en staan op.
Anderen kijken niets eens op en dan heb je mot met moi: dan wordt het aanraken aanstoten en wachten op een blik.
Die is dan meestal woedend, oortjes of klep gaan niet eens af, maar standje irri gaat dan aan.
Ik kijk dan 'geschokt' en wijs voorzichtig op de minder-valide en doe mijn hoofdbeweging ala 'move'.
Dat werkt.

Maar soms ook niet.
Ik heb wel eens zo'n Ep Oorklep zijn oorkleppen brutaal omhoog getild, na dit bovenstaande toegepast te hebben en die gast draaide toen z'n kop weer naar richting buiten ala 'ik ben er niet'.
Ik: je bent niet doof, mijn gebarentaal werkt dus niet, maar zou je heeeel misschien op willen staan voor de krukkenmeneer?
Hij stond op, keek op mij neer (hij was 2 m ofzo, bleek na zijn opstaan) en zei: sorry, ja natuurlijk! Ik begreep je niet. Ik was er ff niet bij.
Ik: wat is er dan zo interessant aan je muziek?
Hij: dat was het afscheidsnummer op de crematie van zijn vader...
En hij had ff behoefte aan dat nummer na een zware dag werken.
Tja...
Communicatie is toch echt een must om iets voor elkaar te krijgen en om mensen te begrijpen waarom ze iets (niet) doen.

Gruis schreef:

Nayomie schreef:

Ligt ook aan de persoon in kwestie. Zag iemand posten over een persoon die vroeg of iemand voor haar op gaat staan. Nee, dan zou ik ook blijven zitten en hem knijpen dat ze niet bij me komt staan om te zeggen dat ze daar wil zitten, want ik ben altijd wel zo sociaal om dan ook gewoon op te staan.

Waarom zou je opeens niet willen opstaan als iemand als iemand het (we gaan ervan uit: netjes) vraagt? Ik hoor dat wel vaker en ik snap dat echt niet. Wel op willen staan als het uit jezelf komt maar niet willen als iemand het vraagt. Wat is dat? Ben je dan opeens te trots? Is er iets mis met vragen? Of is het meer dat je dan niet meer kan laten zien hoe goed je uit jezelf bent? Ik vind het juist heel flink als iemand het vraagt. Daarbij kan het ook zijn dat iemand iets heeft wat je niet ziet (mijn moeder was tot aan het einde vd zwangerschap zo ongeveer onzichtbaar zwanger ). Dan is het juist prettig als iemand even contact met je maakt en vraagt. Wel beleefd he, snauwen en eisen vind ik ook niet heel grappig.
Ik zou absoluut opstaan, hoef over zulke dingen niet eens na te denken. Maar ik ben ook een dromer, dus als iemand mij vraagt die ik bijv. niet gezien heb zou ik alleen maar zoiets hebben van: "O god ja tuurlijk, goed dat je het vraagt, had het niet gezien."

Nayomie schreef:

Oke, ik zie vanalles voorbij komen, daar ga ik niet over oordelen. Mensen weten immers zelf wat hun lichaam aan kan en wat niet.

Om heel eerlijk te zijn, weet ik niet of ik zou opstaan uit mezelf. Als iemand mij vraagt of die er mag zitten omdat die slecht te been is of wat dan ook heeft, heb ik wel het fatsoen om op te staan. Zo vroeg iemand die gehandicapt was aan mij of ik zijn pasje wilde oprapen. Uiteraard doe ik dat. Uit mezelf opstaan ligt nogal aan de situatie. Ik ben niet in zo'n situatie gekomen om eerlijk te zijn. Als ik weet dat ik nog 2 uur in de trein/bus etc moet gaan zitten, zal ik niet snel opstaan, omdat ik weet dat er dan later mensen op mijn plek gaan zitten die er bij de volgende halte uit moeten. Ja, en dát heb ik al wel vaak genoeg meegemaakt. Niet bij mij maar bij anderen.
Zo zat ik een tijdje terug in de trein. De trein was zo druk dus er stappen wat mensen in waaronder een vrouw, middelmatige leeftijd. Die ging zitten op de enige zitplek daar. Halte later stapt er een hoogzwangere vrouw in. De middelage vrouw keek naar hoogzwangere vrouw en bleef gewoon zitten. Die hoogzwangere vrouw moest notabene bij een stuur van een fiets met haar buik staan. Ik kon zelf niet opstaan want ik stond ook al.

Voor mensen die reisziekte hebben, staan zou juist beter moeten zijn, volgens mij. Ik spreek even uit mijn ervaring overigens. Reisziekte komt voort uit het heen en weer geschut.