Geplaatst: 04-05-14 15:37 Vriendinnen heb ik wel, en gelukkig eisen die niet van mij dat ik constant hun handje vast houdt of steeds contact zoek. Ik kan dat gewoon niet, ik wil dat gewoon niet. Terwijl ik echt oprecht blij met ze ben, en als er iets is kunnen ze ook altijd bij mij terecht. Maar ik ben gewoon niet zo'n 'altijd alles samen doen mens'.
Vroeger dacht ik nog wel eens dat het niet normaal was, maar nu maakt het me niks meer uit. Dit is zoals ik ben, en hier voel ik me gelukkig bij. Soms ga ik een periode elke week op stap of naar een feestje of verjaardag, en soms een paar maanden niet. Soms zie ik een vriendin wekelijks, soms weken niet. Zolang iedereen zich er maar goed bij voelt. Iemand die altijd alles samen wil doen, zal ik toch geen klik mee hebben. Heb wel eens zulke meiden in mijn vriendenkring gehad, maar op een gegeven moment werd ik al misselijk als ik zag dat er alweeeer een smsje van diegene binnen kwam: laat me met rust! Ik wil niet mee ergens heen, ik wil niet gezellig doen, ik wil mijn eigen dingen doen!
Ik besef heel goed dat het van die mensen echt niet kwaad bedoelt is, maar ik kan er niet tegen. Voel me ook snel gestalkt dan
Ik heb ook meer dan genoeg contact met mensen, dus het is ook niet zo dat ik mensen schuw, ik ben ook echt wel sociaal (durf ik best van mezelf te zeggen) maar gewoon het liefst wat meer op mezelf. Ik heb leuke vriendinnen, heel veel kennissen, een lieve vriend, mijn baan, onze bedrijven, mijn dieren, mijn familie. Ach, eigenlijk best compleet toch? Ik voel me er in ieder geval prima bij.
