Ik vind het niet erg als er ook gedacht wordt aan de andere kant van het verhaal, ik snap dat dat er nou eenmaal bij hoort
Het eerdere topic is niks anders gezegd als hier, misschien wel anders verwoord.
Als ik voor mezelf na zou gaan hoe ik het zou vinden als hij zo vertrekt zou ik me ook goed genaaid voelen, daar ben ik me ontzettend van bewust en dat maakt ook dat ik me zo achterbaks en gemeen voel.
Ik heb besloten dat ik míjn paard wel eerst zal weghalen om daarna het gesprek met hem aan te gaan en dan pas mijn eigen spullen te verhuizen.
Belangrijke papieren laat ik uiteraard niet liggen.
Het blijft een risico maar het is wel eerlijker naar hem om hem het voordeel van de twijfel te geven.
Wel zorg ik dat er iemand buiten is om te helpen waar nodig, al hoop ik dat dat niet nodig zal zijn. De katten kan ik dan ook wel even in hun reismandje in de auto zetten en als hij ze terug wil kan ik ze meteen weer terug geven.
Bulck heeft gelijk: ik ben veel te lang in deze situatie blijven zitten en had er eerder een stop op moeten zetten. Maar dat is achteraf praten en valt niet meer terug te draaien.
Het enige wat ik nou kan doen is het op een zo goed mogelijke manier proberen af te sluiten

Ik wil hierbij wel de risico's zo klein mogelijk houden.
Uit elkaar gaan is nooit leuk, en ik geef nog steeds wel heel veel om hem ondanks dingen die zijn gebeurd en gezegd.
Ik ben alleen in gaan zien dat hij mij nooit gelukkig zal maken door hoe hij is. En ik zal hem ook nooit echt gelukkig kunnen maken.
Ik verwijt hem niks omdat ik snap waar het vandaan komt en daarnaast zit het absoluut niet in mijn karakter om haatdragend te zijn
Of de gezamenlijke rekening gewoon even overboeken naar een pv rekening etc. Heb te veel slechte verhalen gehoord waardoor ik echt geen respect meer heb voor sommige mensen.