Geplaatst: 13-03-13 20:06 
Ik bedoel, ik denk dat niemand kan zeggen nog nooit gelogen te hebben. Zeker in je jeugd heb je een grote fantasie en kunnen kids de waarheid nog niet helemaal goed scheiden van de fantasiewereld. Ik kan niet geloven dat ik daar een zeldzaam geval in ben.
Zo heb ik als kind een denkbeeldige hamster gehad, kwamen mijn teddy's 's nachts tot leven en was ik echt 3 weken op ponykamp geweest (terwijl dat kamp maar 5 dagen was). En had ik op m'n 12e een denkbeeldig vriendje (al m'n vriendinnetjes hadden 'verkering' en ik niet, dus dacht ik die er voor het gemak er even bij). Zulke dingen zijn altijd kortstondig geweest en naar mijn idee onschuldig. Je valt door de mand en je leert ervan.
Alleen, gezond zou zijn dat die fantasieën in de loop van je groei en ontwikkeling afnemen en geheel stoppen.
Is het niet bij een dergelijke aandoening dat er iets mis is gegaan in de ontwikkeling als kind zijnde. Dat die mensen in een soort van fantasiewereld zijn blijven hangen. Dat ze echt in hun leugens geloven (ik geloofde ook ECHT dat mijn teddys' tot leven kwamen) en daarin helemaal worden meegesleurd?
Of ben ik wel een zeldzaam geval en heeft hier nooit iemand als kind iets verzonnen of heeft zich laten meeslepen in een bepaalde fantasie.
) De voorbeelden die hier genoemt worden zijn voor een groot deel mensen die maar tegn een bepaalde groep liegen bijvorbeeld de collega's en thuis wel gewoon kunnen erkennen dat vriendlief niks mankeert. Misschien dat daar dan nog verschillende types in zijn? 