Bokt.nl

**Geplaatst**: 05-10-12 07:57

Geplaatst: 05-10-12 07:57

Het is fijn om een kind een kind te kunnen laten zijn, maar ook dat is niet voor alle HB-ers weggelegd. Ik heb ooit een nichtje gehad die liever in haar boek over sterrenkunde zat te lezen als meeging op een boswandeling, zwaar irritant voor mensen die niet weten hoe HB-ers inelkaar kunnen zitten.
Veel HB-ers krijg je ook een speeltuin niet in....veel te druk, veel te veel prikkels en een onnuttig vermaak. Vaak durven ze ook niet in een speeltoestel juist omdat ze van te voren bedenken dat je er af kan vallen. Hb-ers doen pas iets als ze zeker weten het te kunnen. Daar kun je ook al vrij snel aan zien of een baby HB is of niet...zij zullen niet eindeloos in de lucht graaien naar en hangend speeltje, maar er lang naar kijken..als ze zeker weten dat ze erbij kunnen zullen ze het in een keer pakken.
Maar nogmaals er is geen HB-er gelijk, gelukkig! Wij hebben twee zulke kinderen opgevoed....beiden hebben ze hun taken in huis gehad( heel belangrijk voor elk kind om o.a. de tafel te moeten dekken

), beiden toch redelijk dezelfde opvoeding, maar wat zijn ze anders!!

**Geplaatst**: 05-10-12 08:02

Geplaatst: 05-10-12 08:02

Lovely schreef:
MirandaFuego & Blue_Eyes, jullie zeggen wel dat je er niet zo heel blij mee zijn, maar weten jullie dat wel zeker? Als je de meeste ouders van HB kinderen vraagt of ze liever een normaal kind hadden gehad, dan is het antwoord nee. Er zijn ook ontzettend veel ouders met zelf-verklaarde HB kinderen en daar is de misplaatste trots niet uit te slaan. Maar ook bij echte HB kinderen zijn de ouders meestal heel erg trots dat ze een getalenteerd kind hebben, het is toch speciaal en onderscheidend.

Dat is wat ik bedoel. Die misplaatste trots van ouders die een kind zelf tot HB verklaren, dat hoeft gewoon niet want zo makkelijk is het niet. Natuurlijk ben ik blij met mijn HB-kind, net zoals ik blij ben met mijn 'gewone' kind. Maar het is niet zo dat ik trotser ben op de een dan op de ander. Ze hebben allebei hun eigen kwaliteiten. Het enige wat ik er echt wel heel fijn aan vind, is dat ik mijn HB-kind veel makkelijker begrijp, omdat zij hetzelfde denkt als ik. Maar trots omdat ze HB is? Nee. Ik had het prima gevonden als ze 'normaal' was geweest, denk ik. Tegelijk kan ik me dat niet voorstellen, want ze is zoals ze is. En dat geldt denk ik voor ieder kind. In ieder kind zit iets speciaals. Als je dat kunt zien, hoef je toch niet meer zo nodig een HB-kind te hebben?

Je ziet dat ik niet zo gericht ben op dat speciale. Ik wil gewoon dat mijn kind gelukkig is, en het is voor een HB-kind gewoon soms moeilijk. Ik weet niet hoe het voor gewone kinderen is, want dat ben ik nooit geweest. Maar het heeft mijzelf in mijn jeugd ook best veel problemen opgeleverd.

Mirim schreef:
Het is fijn om een kind een kind te kunnen laten zijn, maar ook dat is niet voor alle HB-ers weggelegd. Ik heb ooit een nichtje gehad die liever in haar boek over sterrenkunde zat te lezen als meeging op een boswandeling, zwaar irritant voor mensen die niet weten hoe HB-ers inelkaar kunnen zitten.

Ik kan nu nog quoten wat mijn opa in mijn poezie-album schreef:
Klassieke muziek en wetenschappelijke boeken,
Wie zou dat achter een negenjarige zoeken?
Herkenbaar dus

**Geplaatst**: 05-10-12 08:09

Geplaatst: 05-10-12 08:09

Blue_Eyes schreef:
Die misplaatste trots van ouders die een kind zelf tot HB verklaren, dat hoeft gewoon niet want zo makkelijk is het niet.

Nou inderdaad. Mijn beste vriendin, die niet HB is, heeft het misschien wel 'makkelijker' omdat zij geleerd heeft om hard te werken. Mijn broertje en ik zijn allebei HB, mijn zusje hoogsensitief. Zij heeft ADD, ik ADHD. Dat is lang niet altijd een feestje. Meestal niet zelfs.

Overigens is dit allemaal pas 'officieel' geworden na m'n 20e. Dat was wel even een :)*

moment, ineens viel er een hoop op z'n plaats.

**Geplaatst**: 05-10-12 08:22

Geplaatst: 05-10-12 08:22

Blue_Eyes schreef:
Ik kan nu nog quoten wat mijn opa in mijn poezie-album schreef:
Klassieke muziek en wetenschappelijke boeken,
Wie zou dat achter een negenjarige zoeken?
Herkenbaar dus

Ik deed in groep 7 mijn spreekbeurt over Tchaikovsky :')

. Geloof niet dat ik ooit nog een groep kinderen zo verveeld bij elkaar heb gezien _O-

Overigens heb ik ook wel het idee dat er tegenwoordig veel meer gestempeld wordt, ik zat 20 jaar geleden op de basisschool en toen waren er echt geen aparte dingen geregeld hoor. Ik moest het hebben van de leraar die er al dan niet iets mee kon/deed. Ik weet eigenlijk wel zeker dat ik daardoor niet mijn volle potentie heb benut, maar eerlijk gezegd ben ik daar nu best wel blij mee. Ik draai goed mee, heb erg leuk werk wat ik gemakkelijk kan en voor mezelf uitdagend genoeg kan houden. Denk toch dat mijn leven er heel wat anders (saaier, 'stoffiger', eenzamer) als ik echt in mijn HB kant was ontwikkeld ipv aan de sociale kant

**Geplaatst**: 05-10-12 08:48

Geplaatst: 05-10-12 08:48

Hier dan iemand die zich de helft van het leven een domme gans voelde, omdat alles anders was als bij andere kinderen. Lagere school? Nooit iets uitgevoerd. Nooit hoeven werken. Haalde altijd een 6 of 7, maar vanuit een soort luiheid, en zeer chaotisch brein, nooit de behoefte gevoeld om ook werkelijk iets uit te voeren zodat die punten hoger werden. Reactie van mijn omgeving( school en ouders) was dan, dat er in mij nog minder zat als in een lege klomp. Vervolg van de lagere school was dan ook huishoudschool, ga maar leren hoe je het huishouden kan doen. Daar ook bij gebrek aan uitdaging, en persterijen van andere kinderen weinig uitgevoerd en gedaan.
Via een rare draai(te lang verhaal) kwam ik na mijn huishoudschool op de lts terecht. Daar moest ik in een jaar de stof leren van b.v. natuurkunde, toegepaste wiskunde, prakrijk enz, waar de rest van de klas vijf jaar over had mogen doen,En dan ook nog op het hoogste niveau, en ik slaagde.
Toen voelde ik me voor de eerste keer niet dom. De opleiding die daarna volgde, stond ik gemiddeld een 9.6 over de moeilijkste vakken, en werd mijn werkmap uit het rek genomen als voorbeeld voor andere studenten. Raar, misschien was die lege klomp toch niet zo leeg?
Mijn omgang met anderen was soms wat klunzig, maar leren kon ik blijkbaar wel.
Om voor mezelf dan de twijfel eens weg te nemen, en te laten bepalen hoe het dan zat,heb ik wat iq testen laten doen. Gewoon voor mijn eigen gemoedsrust om het zo maar te zeggen. Daar kwam uit dat ik zeker geen laag iq had, en niet ver onder het gemiddelde zat, maar er een eind boven.
Toen ik nog op school zat werd er nog geen aandacht gegeven aan HB of autisme, dyslectie enz enz. Als je afweek ten opzichte van andere kinderen, was je dom, of vervelend.
Pas toen ik in de dertig was vielen voor mij de puzzel stukjes op hun plaats.
Ik was/ben inderdaad anders als mijn toenmalige klas genootjes, maar niet omdat er in mij minder zit als in een lege klomp.

**Geplaatst**: 05-10-12 09:11

Geplaatst: 05-10-12 09:11

Remember schreef:
Ik ben in groep 3 getest en HB stempeltje gekregen, kon al lezen in groep 1 en keek graag tv in het Engels. Was zeker op de kleuterschool een einzelgänger omdat ik altijd in de leeshoek boeken uit hogere klassen zat te lezen (of voor te lezen). Wilde verder ook slecht naar school, vaak proberen om thuis te mogen blijven.
Heb maar een paar weken in groep 3 gezeten en mocht toen naar groep 4, maar ook daar liep ik eigenlijk voor op de rest. De juf daar vond mij ook maar lastig, ik zat haar te vertellen hoe ze het beter uit kon leggen etc. Heb eigenlijk alleen in groep 6 een fijne meester gehad die mij begreep en waar ik het heel goed mee kon vinden. Ik had al wel goed door dat dat 'slimme' niet altijd voor vrienden zorgt, werd soms wel wat gepest maar heb ook altijd wel vrienden gehad. Het sociale spelletje heb ik leren spelen, het liefste was ik zelf met dingen bezig maar ik had wel door dat dat niet heel handig was. Als ik terugkijk wisselden die overigens best wel wat, ik kon ook soort wel uitgekeken raken ofzo. Of zij waren klaar met mij, was best wel een beetje bazig en zeker eigenwijs en 'belerend'. En mensen van mijn eigen leeftijd kon ik me al helemaal niet mee identificeren, vrienden waren (en zijn over het algemeen nog steeds) altijd ouder.

Op het VWO heb ik ook nooit iets hoeven doen en was ik er vaak niet. Daarna eigenlijk verkeerde studiekeuze gemaakt (té beta) op de universiteit, al gingen de 'niet-reken' vakken me daar ook heel gemakkelijk af. Geef mij iets wat ik echt interessant vind en ik vreet het op. Ik ben erg perfectionistisch maar dat uit zich maar tot op zekere hoogte in zelfdiscipline, ik ga heel ver maar kan er ineens de brui aan geven of het niet meer op kunnen brengen (als ik het idee dat het toch niet goed genoeg gaat worden). Maar eerst laat ik het nog tot het laatste moment liggen... Het vervelendste vond ik altijd dat de verwachtingen van de familie/leraren áltijd hoog waren (onbewust hoor!), bij mij was er iets 'fout' gegaan als ik met een 7 thuis kwam en mijn broertje had het dan heel goed gedaan. Soms was dat echt bijzonder frustrerend.

Over het algemeen merk ik dat ik ontzettend scherp ben in analyses en bijvoorbeeld processen heel goed overzie. Ik hoef iets maar 1x te lezen en ik weet het en ik leg erg makkelijk verbanden. Dit heb ik gek genoeg ook in sociale situaties, verhoudingen tussen mensen heb ik snel in de gaten en lichaamstaal valt me gewoon op, ik weet vaak dingen al voor ze gezegd worden. Ik vind het geen meerwaarde dat ik HB ben en maar weinig mensen in mijn omgeving weten het, ik vind het niet belangrijk om te melden. Als ik terug denk heb ik nooit leren leren, wat ik hier al eerder voorbij heb zien komen. Dat is jammer, wellicht had ik dan de studie die ik gekozen had wel af kunnen maken, al blijf ik erbij dat wiskunde ook gewoon niet mijn ding is... Sociaal gezien heb ik echt niet de behoefte om me met HB mensen te omringen ofzo, ik kruip lekker in mijn eigen gedachten als ik ergens over wil denken en hoef dat niet direct met anderen te toetsen. Wat dat betreft kan ik nog steeds best wel op mezelf zijn, zonder dat dat direct invloed heeft op mijn sociale leven. Wat ik wel eens irritant vind is dat ik mijn hersens niet uit kan zetten, het is echt altijd druk in mijn kop en kan over 1001 dingen tegelijk nadenken, doordenken, op de andere tak springen en vervolgens weer terug komen waar ik begonnen was met denken, en tot de conclusie komen dat ik nog steeds het antwoord niet hebt

Moet zeggen dat ik in heel veel posts toch wel veel herken ook!

Veel herkenning hier! Veel dingen uit jouw post, Remember, die ik herken.

Ben ook op de basisschool getest (groep 3 of 4 denk ik), in potentie hoogbegaafd kwam er toen volgens mij uit, weet nog dat ik die mevrouw ontzettend stom vond en weinig zin had om mee te werken aan de test

Ik heb geen klas overgeslagen, waar ik achteraf blij mee ben! Wel kreeg ik extra werk aangeboden, dus zo had ik toch extra uitdaging en kon ik bij mijn klasgenootjes in de klas blijven. Goed opgelost vind ik!

Na de basisschool als enige uit de klas naar de VWO+ klas gegaan, waar het de laatste jaren van de basisschool zo goed ding op sociaal gebied, ging het vanaf toen gewoon niet meer. Altijd veel 'schoolziek' geweest (niet alleen schoolziek hoor, heb mijn hele leven veel hoofdpijn/migraine klachten gehad), behalve in groep 8 omdat het toen gewoon lekker ging. Maar vanaf de middelbare school ging het dus weer helemaal mis.

Ook nooit leren leren, als ik iets interessant vind sla ik het zo op, maar iets leren omdat het móet, nee... Geen idee hoe ik dat aanpak. Uiteindelijk heb ik 7 jaar middelbare school gedaan waarvan 3 jaar op het speciaal onderwijs en ben ik geëindigd met een handjevol deelcertificaten van de havo. Op het speciaal onderwijs ben ik overigens ook getest, is standaard daar, wat de hb wel bevestigd. Daarna een studie begonnen, maar deze ook niet afgemaakt. Ik moest er een heel eind voor rijden, wel maar 20 dagen per jaar. Maar 2 uur in de auto, dan van 10 tot 17 uur intensief les en dan nog 2 uur terug naar huis rijden, 's winters in het donker en regen, nee dat trok ik echt niet.

Momenteel weet ik gewoon niet zo goed wat ik wil. Ik wil alles óf perfect, óf niet. Dat is heel moeilijk want zo maak ik het natuurlijk bijna onmogelijk voor mezelf om ergens aan te beginnen.

**Geplaatst**: 05-10-12 09:19

Geplaatst: 05-10-12 09:19

In het kader van het gevraagde direct reageren en niet eerst doorlezen:

bij hoogbegaafd denk ik aan kinderen die 1 of meerdere klassen overslaan, uiteindelijk hoge studies doen als ze eenmaal gestimuleerd worden, vaak niet helemaal lekker sociaal mee komen omdat ze anders zijn en die daardoor op allerlei manieren buiten de groep geplaatst kunnen worden of zichzelf daar buiten plaatsen, of door hun ouders er buiten geplaatst worden.

Over het algemeen word je er niet vrolijker van als je slimmer bent....hoe meer je nadenkt, hoe groter het risico op geestelijke problemen. Van klein tot groot. Groot risico om met jezelf / de wereld om je heen in de knoop te komen. Dan kun je beter wat dommer zijn en domweg lol in je leven hebben zonder allerlei onoplosbare vraagstukken, hoofdbrekens en zorgen :(:)

**Geplaatst**: 05-10-12 09:23

Geplaatst: 05-10-12 09:23

Even een stukje uit een bovenstaande tekst gepakt.

Ook nooit leren leren, als ik iets interessant vind sla ik het zo op, maar iets leren omdat het móet, nee... Geen idee hoe ik dat aanpak.

Weer een herkenningspunt.
Hoe ik het aanpak? Uitstellen en op het laatst beginnen. Dan voel ik namelijk de druk dat het 'moet'. Nadeel, dat ik wel vaker tot 3 uur snachts nog bezig ben voor school.
Echter nu met mijn opleiding is op het laatst beginnen niet altijd genoeg voor een voldoende.
En oh wat voelt dat vreselijk!
Maar eerder beginnen zorgt voor een concentratieboog van maximaal 15 minuten om vervolgens gewoon ergens anders mee te beginnen.
Schiet ook niet op...
Ik kan niet stampen, heb ik niet geleerd.
Idem mijn broertje.

Van vakken die ik niet interessant vind probeer ik ook alle lessen te volgen. Daar blijft vaak redelijk wat van hangen. Dat scheelt weer wanneer ik te laat begin met leren.

Laatst bijgewerkt door OdiEtAmo op 05-10-12 09:31, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 05-10-12 09:25

Geplaatst: 05-10-12 09:25

hoe ik tegen hoogbegaafde kinderen aankijk?
Gewoon...
Ik heb wel de pest aan ouders die roepen dat hun kind hoogbegaafd is....terwijl die dat niet is

En dat soort ouders zijn er heel veel.

**Geplaatst**: 05-10-12 09:26

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 05-10-12 09:26

Helaas is dat waar, Geerke. Waardoor je dus inderdaad dat beeld krijgt als je wel echt een HB kind hebt van 'daar heb je weer zo'n moeder die wil dat haar kind slimmer is dan de rest'.

**Geplaatst**: 05-10-12 09:36

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 05-10-12 09:36

De andere kant is helaas ook waar, mijn kinderen worden overschat en soms overvraagd

**Geplaatst**: 05-10-12 09:50

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 05-10-12 09:50

Dat is inderdaad bij disharmonie vaak het probleem

Ik ken meer kinderen die dat hebben en die hebben het ook niet makkelijk. :(:)

**Geplaatst**: 05-10-12 09:51

Geplaatst: 05-10-12 09:51

geerke schreef:
Ik heb wel de pest aan ouders die roepen dat hun kind hoogbegaafd is....terwijl die dat niet is
En dat soort ouders zijn er heel veel.

Het valt mij op dat in dit topic ook al zoveel mensen hoogbegaafd zijn.

**Geplaatst**: 05-10-12 09:54

Geplaatst: 05-10-12 09:54

Dit is ook een topic waar over HB gesproken wordt.

Ikzelf hang qua IQ net op het randje, EQ is erg hoog.
Herken toch veel dingen die hier beschreven worden.

Mijn broertje heeft wel een dermate hoog IQ dat hij HB is. Maar je merkt ook echt dat hij anders denkt dan anderen.

**Geplaatst**: 05-10-12 09:56

Geplaatst: 05-10-12 09:56

pmarena schreef:
Over het algemeen word je er niet vrolijker van als je slimmer bent....hoe meer je nadenkt, hoe groter het risico op geestelijke problemen. Van klein tot groot. Groot risico om met jezelf / de wereld om je heen in de knoop te komen. Dan kun je beter wat dommer zijn en domweg lol in je leven hebben zonder allerlei onoplosbare vraagstukken, hoofdbrekens en zorgen

Helemaal waar

@Burl: ik denk dat dit topic niet echt een goede graadmeter is, gezien het specifiek over HBers gaat. Op MW loopt ook een topic over ADD/ADHD, zitten veel mensen met ADD/ADHD in. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er ineens extreem veel ADD/ADHDers zijn. Soort zoekt soort idee misschien? Dat klinkt fouter dan ik bedoel

**Geplaatst**: 05-10-12 09:57

Geplaatst: 05-10-12 09:57

Ik heb niet geteld, maar gezien de reacties lijkt het dat er veel hoogbegaafde Bokkers zijn!

**Geplaatst**: 05-10-12 09:59

Geplaatst: 05-10-12 09:59

.

Laatst bijgewerkt door Pantykous op 05-10-12 10:01, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 05-10-12 10:01

Geplaatst: 05-10-12 10:01

Ik tel er maar een paar, ze posten wel vaak.

Lovely schreef:
Eerlijk ken ik geen enkele ouder die gewoon zegt dat zijn/haar kind doodnormaal en gemiddeld is, elke ouder ziet wel iets uitzonderlijks in zijn/haar eigen kind.

Gelukkig hebben mijn ouders dat niet, lijkt me voor een kind ook verschrikkelijk als je ouders zulke verwachtingen van je hebben.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-10-12 10:14

Geplaatst door de TopicStarter : 05-10-12 10:14

geerke schreef:
hoe ik tegen hoogbegaafde kinderen aankijk?
Gewoon...
Ik heb wel de pest aan ouders die roepen dat hun kind hoogbegaafd is....terwijl die dat niet is
En dat soort ouders zijn er heel veel.

Mijn ouders hebben daar een handje van, niet bij mij maar bij andere kinderen. Die willen ze dan graag helpen. Ergens snap ik het wel, maar tof is anders.

Naar mijn idee helpt het label nergens bij. Er zijn te veel vooroordelen en het wekt te veel afgunst, waarom zou je een kind in hemelsnaam zo noemen? Veel mensen vinden het denigrerend en voelen zich aangevallen als je tegen hen zegt "maar/want/trouwens ik ben hoogbegaafd". Dat zet zo ontzettend veel kwaad bloed! Ik verbaas me er ook vreselijk over dat iedereen hier zo openlijk zegt hoogbegaafd te zijn en dat ook gewoon in de strijd gooit, ik heb me al heel vroeg voorgenomen dat woord nóóit meer in de mond te nemen. Je creëert een enorme afstand en bij de meeste mensen verdwijnt het begrip voor je menselijkheid (ook fouten maken, niet perfect zijn, het niet arrogant bedoelen, sociale onvaardigheid) als sneeuw voor de zon.

**Geplaatst**: 05-10-12 10:16

Geplaatst: 05-10-12 10:16

git schreef:
Hier dan iemand die zich de helft van het leven een domme gans voelde, omdat alles anders was als bij andere kinderen. Lagere school? Nooit iets uitgevoerd. Nooit hoeven werken. Haalde altijd een 6 of 7, maar vanuit een soort luiheid, en zeer chaotisch brein, nooit de behoefte gevoeld om ook werkelijk iets uit te voeren zodat die punten hoger werden. Reactie van mijn omgeving( school en ouders) was dan, dat er in mij nog minder zat als in een lege klomp. Vervolg van de lagere school was dan ook huishoudschool, ga maar leren hoe je het huishouden kan doen. Daar ook bij gebrek aan uitdaging, en persterijen van andere kinderen weinig uitgevoerd en gedaan.
Via een rare draai(te lang verhaal) kwam ik na mijn huishoudschool op de lts terecht. Daar moest ik in een jaar de stof leren van b.v. natuurkunde, toegepaste wiskunde, prakrijk enz, waar de rest van de klas vijf jaar over had mogen doen,En dan ook nog op het hoogste niveau, en ik slaagde.
Toen voelde ik me voor de eerste keer niet dom. De opleiding die daarna volgde, stond ik gemiddeld een 9.6 over de moeilijkste vakken, en werd mijn werkmap uit het rek genomen als voorbeeld voor andere studenten. Raar, misschien was die lege klomp toch niet zo leeg?
Mijn omgang met anderen was soms wat klunzig, maar leren kon ik blijkbaar wel.
Om voor mezelf dan de twijfel eens weg te nemen, en te laten bepalen hoe het dan zat,heb ik wat iq testen laten doen. Gewoon voor mijn eigen gemoedsrust om het zo maar te zeggen. Daar kwam uit dat ik zeker geen laag iq had, en niet ver onder het gemiddelde zat, maar er een eind boven.
Toen ik nog op school zat werd er nog geen aandacht gegeven aan HB of autisme, dyslectie enz enz. Als je afweek ten opzichte van andere kinderen, was je dom, of vervelend.
Pas toen ik in de dertig was vielen voor mij de puzzel stukjes op hun plaats.
Ik was/ben inderdaad anders als mijn toenmalige klas genootjes, maar niet omdat er in mij minder zit als in een lege klomp.

Dit is zo ongeveer mijn verhaal.

**Geplaatst**: 05-10-12 10:18

Geplaatst: 05-10-12 10:18

het label helpt mss niet, de eigenschap op zich wel. Maar ik kan me helemaal niet vinden in de reacties van pmarena en pantykous. Het is gewoon handig als je snel dingen doorziet en makkelijk verbanden legt. Het hangt er natuurlijk vanaf in wat voor omgeving je opereert, maar dat heb je ook zeker zelf in de hand.

dommer = gelukkiger, daaar kan ik me iig totaal niet in vinden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-10-12 10:21

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst door de TopicStarter : 05-10-12 10:21

De eigenschappen kunnen doorgaans hele mooie dingen brengen (of juist totaal niet), maar dat wordt compleet overschaduwd door de term 'hoogbegaafd'. Door dat bij jezelf of iemand anders te benadrukken hoort de ander alleen maar, "...en jij dus niet." Op enige compassie hoef je dan niet te rekenen en eerlijk gezegd vind ik dat niet onlogisch.

Vanuit linguïstisch oogpunt is het een drama, ik heb het niet over de inhoud ervan.

**Geplaatst**: 05-10-12 10:26

Re: Hoe kijk jij tegen hoogbegaafde kinderen aan?

Geplaatst: 05-10-12 10:26

dat is denk ik ook maar wat je ervan wil maken. Ik heb het label nooit gekregen (ben al wat ouder dan jij denk ik), heb er ook nooit iets op getest en vind het ook helemaal niet interessant of het al of niet zo is. Ik weet dat ik snel dingen doorzie en goed kan anayseren, en dat is in mijn vak echt reuzehandig. Aan labeltjes heb ik echt al lang niets meer, het gaat om wat je oplevert.

Wat ik vooral interessant vind is dat het in jouw bericht als een soort aanval wordt gezien door anderen. Ik zie daar in dit topic ook wat voorbeelden van, terwijl dat dan alleen door de lezer/ontvanger zo wordt ervaren. kennelijk is 'goed zijn op intellectueel gebied' beledigend voor anderen die dat minder zijn, terwijl goed zijn in ik noem maar wat voetbal of paardrijden niet zo wordt ervaren. En dat vind ik raar.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-10-12 10:32

Geplaatst door de TopicStarter : 05-10-12 10:32

Dat is ook raar, maar zo werkt het wel in de (Nederlandse) maatschappij.

Jezelf op de borst kloppen mag niet, is niet oké, want dan ben je arrogant en plaats je jezelf buiten of boven een groep. Mensen worden jaloers of afgunstig of beide. Dat zit heel sterk in de cultuur geworteld. Dat is raar en onzinnig, maar het is wel de wereld waarin zo'n kind opgroeit. Moet je het kind het dan maar meteen moeilijk maken?

Zelf vind ik mensen pas arrogant als ze ergens over opscheppen en dat niet waar kunnen maken, van iemand die hoog van de toren blaast over iets waar diegene écht goed in is kan ik alleen maar genieten. Daar staat tegenover dat ik van mensen verwacht dat ze ook open zijn over dingen die ze niet kunnen, en die zal ik bij mezelf en bij anderen ook benoemen. Dat is ook zoiets wat in Nederland niet gebruikelijk is en als aanval wordt gezien, terwijl het niks anders is dan objectief naar de feiten kijken.

Edit: hier op Bokt zie ik ook vaak genoeg jaloerse of spottende reacties op mensen die ontzettend goed kunnen rijden of die vaak hun kennis over paarden delen. Dat gebeurt echt niet alleen maar bij academische/intellectuele prestaties.

**Geplaatst**: 05-10-12 10:43

Geplaatst: 05-10-12 10:43

Ik ben nooit officieel getest als het om een echte IQ test gaat (al zijn er wel andere testen geweest toen ik kind was) en heb daar ook geen behoefte aan, ik hoef het niet te weten eigenlijk het zou nu toch niet meer echt iets toevoegen. Ik krijg wel vaker de vraag of het zo is en met mijn (wel geteste ouders) is het inderdaad niet onwaarschijnlijk, maar het is inderdaad niet iets wat je zo in dank wordt afgenomen als je het erover hebt. Overigens vind ik opmerkingen zoals 'dat zal jij wel weten hè' of ook best vervelend, al zijn ze vaak grappend bedoelt. Ik herken wel veel in dit topic, ook wbt mijn familie en het is toch een soort rode draad geweest door mijn schooltijd, ik heb het er best lastig mee gehad ondanks dat er voordelen zijn (snel dingen doorhebben, weinig hoeven leren en snel verbanden leggen is gewoon heel handig). Iemand had het hier over een spons, wel grappig want dat is ook ooit tegen mij gezegd op school en dat herken ik ook wel. Ik vind het heerlijk om nieuwe informatie te verzamelen.

Nomineer dit bericht ×