AyDeeDee schreef:Ik krijg het gevoel dat iedereen weer denkt ze stelt zich aan.. Krijg gewoon flashbacks en lichte angst aanvallen naar 2019 waar ik helemaal niks kon en niemand om hulp durfde te vragen dus maar weken op rij m'n huis niet uit kwam doordat ik gewoon niks kon. M'n vader die gaat appen of ik de nieuwe planten al in de tuin heb gezet terwijl ik al tig keer heb gezegd dat de pijn en stijfheid in m'n handen erger word en het gedurende de dag iets beter word waardoor ik dan een paar uurtjes iets kan doen en vervolgens komt het weer terug. Maar blijkbaar moet ik maar gewoon door lopen en dingen blijven doen want dat helpt. Ja ik kan niet eens met wat extra kracht m'n vingers gebogen krijgen, of een dopje van een fles draaien maar is goed hoor ik doe alles wel zelf. Verder natuurlijk niemand in de buurt die ik kan of durf te vragen om hulp dus jeej there we go again.
Zo bekend probleem helaas.
Plantjes lopen niet weg en is toch ook nog vroeg.
het onbegrip en het onderschatten is ook heel herkenbaar, mensen lijken zich soms niet half te realiseren hoe vaak je je handen eigenlijk gebruikt op een dag. Ook ik heb familie die opmerkingen maakt als: nou schiet nou eens op (like, hoe dan?) Waarom doe je dit of dat niet gewoon? Waarom doe je zo moeilijk, als je het zo en zo beet pakt dan heb je het zo gedaan (terwijl het juist het probleem is dat je dingen niet meer effe makkelijk en effe snel zo en zo beet kan pakken, maar dat kwartje landt dan weer niet bij sommige mensen).

