Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly


Snoraly schreef:Wat ik vanavond meegemaakt heb.
Ik woon aan een rustig pleintje met parkeerplaatsen.
Er reed een auto die ik niet kende, ik was op pizza aan het wachten. Maar er waren dus 2 auto's, nou ineens werd er bij de ene vanalles uit de auto gehaald en een vechtpartij volgde (3 vs 1). Ik dus vanaf mijn raam op 2 hoog schreeuwen als een gek dat ze moesten stoppen, niks werkte iig. Vechten op de motorkap van 1 van mijn buren, ga maar door. Ene auto stapte de 3 mannen in en reden weg, knallend tegen een hek aan en met piepende bandjes weg. Vervolgens roept die ene kerel naar me: Mevrouw ik ben gestoken. Ik uiteraard 112 gebeld,gestoken kerel weggereden ook. Politie kwam met zwaailichten aangereden, filmpjes laten zien. "We kunnen hier niks meer mee helaas". Niet gevraagd om de filmpjes niks... Is ook geen bloed aangetroffen of iets maar vind het wel gek dat ze verder NIKS kunnen.
Ben normaal cool calm en collected in situaties maar dit vond ik wel echt ff heftig, stond als een gek te shaken
Moest ik ook nog de voordeur in de gaten houden met de politie erbij voor de pizza, hij vroeg nog of ze op tijd waren
kosseh schreef:Wow schrikken Snoralye! Beetje bijgekomen?
------
Net aan mezelf geërgerd om de keuzes die ik soms maak.
Kom net thuis van het naar huis fietsen vanuit de stad naar het dorp verderop. Hartslag van 180 en 112 al ingetoetst op m'n telefoon... waarom kies ik nou nooit de (langere) verlichte route?
[ Afbeelding ]
Kwam vanuit boven in beeld gefietst. Daar loopt het fietspad (met een berm/bomen er tussen) langs de weg, maar is er al geen straat verlichting meer en geen huizen. Daar kwam een andere fietser met onwijs fel licht een stukje achter mij fietsen en bleef daar hangen, het licht leek op zo een felle lamp van een fatebike. Fatbikes in het donker tegen komen op een heel rustig stuk vind ik na alle nieuwsberichten uit de buurt al niet heel fijn meer.
Sla toch maar af het duinpad op (pad wat naar beneden loopt op de foto). 3km onverlichte heuvelachtig klinkerfietspad, dwars door het duin heen met in het midden een punt zonder bereik. Terwijl ik de gekke knik in het pad fiets zie ik dat de felle lamp ook het pad op gaat maar nog steeds een stukje achtermij blijft hangen. Na de knik komt die steeds dichterbij, maar blijft wel achter mij hangen. Voor het eerst voelde ik mij als vrouw alleen echt niet fijn, terwijl ik dit fietspad echt 100de keren heb gefietst in m'n schooltijd (maar niet in m'n eentje dit tijdstip). Zeker met in m'n achterhoofd dat ik een klein stukje verder geen bereik meer heb zat het mij niet lekker.
Voor de zekerheid maar alvast 112 ingetoetst op m'n telefoon en vinger bij de bel knop. Stukje voor het punt zonder bereik maar geroepen dat hij/zij wel mag inhalen. Dacht mocht het toch niet goed zijn dan heb ik nog net wel bereik.
Gelukkig bleek het een vrouw op een elektrische bakfiets te zijn en niet iemand die iets kwaad wilde. Toen ze ingehaald had maar achter haar aangefietst met het idee dat er dan iedergeval iemand in de buurt is.
Volgende keer voor m'n gemoedsrust toch maar de omweg(2km meer) nemen, die door een stuk woonwijk gaat en erna langs de verlichte hoofdweg het dorp in. Met vrienden samen de kortere route snachts is prima, maar alleen is het toch wat minder fijn.
Siggislief schreef:kosseh schreef:Wow schrikken Snoralye! Beetje bijgekomen?
------
Net aan mezelf geërgerd om de keuzes die ik soms maak.
Kom net thuis van het naar huis fietsen vanuit de stad naar het dorp verderop. Hartslag van 180 en 112 al ingetoetst op m'n telefoon... waarom kies ik nou nooit de (langere) verlichte route?
[ Afbeelding ]
Kwam vanuit boven in beeld gefietst. Daar loopt het fietspad (met een berm/bomen er tussen) langs de weg, maar is er al geen straat verlichting meer en geen huizen. Daar kwam een andere fietser met onwijs fel licht een stukje achter mij fietsen en bleef daar hangen, het licht leek op zo een felle lamp van een fatebike. Fatbikes in het donker tegen komen op een heel rustig stuk vind ik na alle nieuwsberichten uit de buurt al niet heel fijn meer.
Sla toch maar af het duinpad op (pad wat naar beneden loopt op de foto). 3km onverlichte heuvelachtig klinkerfietspad, dwars door het duin heen met in het midden een punt zonder bereik. Terwijl ik de gekke knik in het pad fiets zie ik dat de felle lamp ook het pad op gaat maar nog steeds een stukje achtermij blijft hangen. Na de knik komt die steeds dichterbij, maar blijft wel achter mij hangen. Voor het eerst voelde ik mij als vrouw alleen echt niet fijn, terwijl ik dit fietspad echt 100de keren heb gefietst in m'n schooltijd (maar niet in m'n eentje dit tijdstip). Zeker met in m'n achterhoofd dat ik een klein stukje verder geen bereik meer heb zat het mij niet lekker.
Voor de zekerheid maar alvast 112 ingetoetst op m'n telefoon en vinger bij de bel knop. Stukje voor het punt zonder bereik maar geroepen dat hij/zij wel mag inhalen. Dacht mocht het toch niet goed zijn dan heb ik nog net wel bereik.
Gelukkig bleek het een vrouw op een elektrische bakfiets te zijn en niet iemand die iets kwaad wilde. Toen ze ingehaald had maar achter haar aangefietst met het idee dat er dan iedergeval iemand in de buurt is.
Volgende keer voor m'n gemoedsrust toch maar de omweg(2km meer) nemen, die door een stuk woonwijk gaat en erna langs de verlichte hoofdweg het dorp in. Met vrienden samen de kortere route snachts is prima, maar alleen is het toch wat minder fijn.
Snap ook niet waarom ze niet rechtdoor is gegaan maar achter jouw aan.. Krijg je toch de kriebels van.