Sanet schreef:Stel nou dat je al een hele traumatische eerste bevalling gehad hebt of 1 die mega lang geduurd heeft of omdat je er gewoon echt heel erg tegenop ziet.
Dan misschien gewoon niet aan een 2e kind beginnen? Lijkt me niet zo moeilijk.
Een keizersnee is overigens ook niet zonder risico, dan scheurt je poes niet uit, maar je buik wel. Bij een natuurlijke bevalling kun je een week later weer te paard zitten, weet niet of dat kan met een keizersnee. Een dag na de bevalling kun je bij een natuurlijke bevalling weer duiken, weet niet of dat kan na een keizersnee. Dus er zitten zeker nadelen aan.
Maar om je poes te beschermen kun je beter niet meer aan gemeenschap doen, dan blijft alles heel en gezond.

het is net wat ze als individu prettig vinden, maar ze moeten wel gewoon hanteerbaar blijven voor het geval dat een dierenarts in moet grijpen. Ik vind het gewoon niet kunnen, je konijn (al dan niet preventieve) dierenartszorg ontzeggen omdat hij daar teveel stress van zou hebben, niet te pakken of niet te vervoeren is en noem maar op. Dat stukje basis socialisatie moet ook lukken zonder dat men uren achter elkaar in een konijnenhok hoeft te zitten 
Maar ik vind een soortgenoot belangrijker dan een mens als vriend. Genoeg mensen die één konijn nemen 'want zij geven genoeg aandacht' maar een mens vervangt een soortgenoot niet.