Bokt.nl

**Geplaatst**: 17-05-20 17:22

Geplaatst: 17-05-20 17:22

Volgens de wet mag de werkgever geen contract voor bepaalde tijd aanbieden als er een contract was voor onbepaalde tijd. Wel mag het aangepast worden naar minder uren. Overigens kan het contract tegenwoordig niet meer als leeg dienstverband blijven bestaan en bij beëindiging hoort een transitie vergoeding.

Opeens een andere functie aanbieden mag (iig zo kort na de WIA beoordeling) ook niet. Er zijn 2 dingen die je kunt doen ts; in bezwaar gaan tegen de oorspronkelijke beoordeling er zijn namelijk nieuwe feiten aan het licht gekomen. Of je start een zaak om het oorspronkelijk aangeboden werk arbeids juridisch te claimen. Beide nogal naar gezien je er al zo doorheen zit :(:)

Heb je nog contact met de bedrijfsarts?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-20 18:02

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-20 18:02

Ik heb geen contact meer met de bedrijfsarts. Dat is overgedragen aan het uwv die het verder zou afhandelen. Wat zou de bedrijfsarts voor me kunnen betekenen?

Wat houdt de tweede optie in? Bij mijn huidige werk kan ik niet blijven al zou dat al een optie zijn. De werkrelatie is wel zo verstoord inmiddels.

**Geplaatst**: 17-05-20 19:54

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 17-05-20 19:54

Het uwv is nu 'klaar' met deze beoordeling en heeft gezegd dat het toegezegde werk passend is. Als de werkgever ander werk wilt aanbieden moet hij wel kijken of het passend is (er is namelijk nog steeds sprake van ziekte of gebrek). Hij is geen dokter (of arbeidsdeskundige) dus kan niet inschatten of dat nieuwe werk passend is. De Arbo arts kan dan vaststellen dat er een conflict speelt en mediaton toepassen (oftewel de werkgever vertellen wat wel of niet kan/mag).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-20 20:02

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-20 20:02

Hm, oke. Ik ga me maandag ziek melden en stichting MEE bellen+het rapport van het uwv naar de jurist van de vakbond sturen, want die wilde hij graag ontvangen.
Verder nog actiepunten of tips wat ik beter wel of niet kan doen?

**Geplaatst**: 17-05-20 21:11

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 17-05-20 21:11

Lijkt mij een prima plan.

Ik ga gewoon duimen, want ik snap dat het bakken energie vreet.

+:)+

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-20 21:18

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-20 21:18

Dankjewel Janneke. Ik waardeer jullie steun en meedenken enorm. Zo sta ik er toch niet helemaal alleen voor.

**Geplaatst**: 17-05-20 21:52

Geplaatst: 17-05-20 21:52

fjaril schreef:
Dankjewel Janneke. Ik waardeer jullie steun en meedenken enorm. Zo sta ik er toch niet helemaal alleen voor.

Je staat er niet alleen voor!! Je hebt ons bokkers. Al is het maar om even te luisteren naar je

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-05-20 12:49

Geplaatst door de TopicStarter : 18-05-20 12:49

Dankjewel hagelslag, 't is zo ontzettend fijn!

De jurist van de vakbond gaat een bezwaar opstellen als ik alle informatie en verslagen van behandelaars naar hem opstuur.
Mijn ultieme uitdaging: eerlijk zijn over hoe het echt gaat. Ik vind het zo ontzettend moeilijk!! Ik voel me zo'n aansteller. Ergens in mijn hoofd ben ik een gezonde meid die gewoon een schop onder haar hol nodig heeft ipv een wia-uitkering.
Ik baal ervan dat ik er afgelopen twee jaar mijn grenzen niet goed heb aangegeven qua werk. Ik ben bang dat ik nu niet geloofwaardig over kom.

Verder lig ik nog steeds in mijn bed. Ik heb zo waar de energie gevonden om de wasmachine aan te zetten. Nu nog ophangen..
En het is goed voor de lijn dit, ik heb nog niks gegeten vandaag. Geen energie om eten klaar te maken en mijn eetlust is ook niet om over naar huis te schrijven.

**Geplaatst**: 18-05-20 18:27

Geplaatst: 18-05-20 18:27

Ik had de afgelopen berichten niet zoveel toe te voegen, maar lees wel nog steeds mee.

Het is natuurlijk poedersuiker dat het gaat zoals het gaat, maar ik zie wel iemand, zeker vergeleken bij het begin van het topic, voor zichzelf opkomt en niet zomaar dingen accepteerd. En dat vind ik echt super knap! Ook al vreet het bakken energie. Op de lange termijn is dit heel goed en belangrijk!

Ook wilde ik even zeggen dat je niet zo streng voor jezelf hoeft te zijn! Het is helemaal niet raar dat je het moeilijk vind om eerlijk te zijn. Je hele leven ben je zo geïndoctrineerd om de schijn op te houden en dat je je niet moest aanstellen. Die knop zet je niet zomaar om! Als mensen je geloofwaardigheid in twijfel trekken, mag je dat ook best terug kaatsen. Dat het niet eerlijk is om van iemand met jou achtergrond te verwachten dat die goed zijn in het eigen grenzen aangeven en dat onrealistisch streng voor jezelf zijn en anderen pleasen een coping mechanisme geworden is. Dat je daar nu kleine stapjes in zet, en dat het jou niet kwalijk genomen kan worden dat je dat eerder niet kon.

En ik denk ook dat het niet helemaal waar is dat je je grenzen niet aangegeven hebt. Volgens mij heb je hier verteld dat je verschillende keren gecommuniceerd hebt dat verder opbouwen niet ging en dat het niet goed ging. Volgens mij als ik het me goed herinner, heeft ook een hulpverlener/psycholoog meerdere keren gecommuniceerd dat je beter niet (of in ieder geval minder) kon werken toch?

Je knokt al jaren kei hard voor jezelf. Ze kunnen jou niks kwalijk nemen. Het is gewoon wat het is!

Belangrijk om in het achterhoofd te houden! Mocht je in de situatie komen dat je een WIA Uitkering gaat ontvangen, kijk dan ook je pensioenopbouw even na. Bij sommige pensioen fondsen kun je bij arbeidsongeschiktheid premievrij pensioen blijven opbouwen, maar vaak moet je dit wel op tijd aanvragen. Mijn zus wist dit bijvoorbeeld niet en nu is het te laat en heeft ze jaaaaren geen pensioen. Maak je daar NU vooral niet druk om, maar houd in je achterhoofd, dat mocht je in die situatie komen, dat je dat dan even uit moet zoeken of dat kan en zo ja wat je moet doen. Overigens is ook dit een reden om je zeker NIET beter uit dienst te gaan.

**Geplaatst**: 18-05-20 22:11

Geplaatst: 18-05-20 22:11

Fjaril schreef:
De jurist van de vakbond gaat een bezwaar opstellen als ik alle informatie en verslagen van behandelaars naar hem opstuur.

$*\o/*$
Prima dat je je moed bijeen hebt geraapt!!
$*\o/*$
Fijn dat de vakbond er naar gaat kijken!

Citaat:
Mijn ultieme uitdaging: eerlijk zijn over hoe het echt gaat. Ik vind het zo ontzettend moeilijk!!

Ja, dat is in het begin kei- en keimoeilijk.
Maar: het begin is er!!
(Nou de rest nog, maar dat hoeft niet vandaag.)

Citaat:
Ik voel me zo'n aansteller. Ergens in mijn hoofd ben ik een gezonde meid die gewoon een schop onder haar hol nodig heeft ipv een wia-uitkering.
Ik baal ervan dat ik er afgelopen twee jaar mijn grenzen niet goed heb aangegeven qua werk. Ik ben bang dat ik nu niet geloofwaardig over kom.

Je therapie kwam niet van de grond. Omdat telkens 'halverwege' de diagnose bijgesteld moest worden, en je weer werd overgedragen en wat al niet.
Groot gelijk dat je er van baalt!
Maar jij hebt niets fout gedaan!
...en nee, grenzen aan kunnen geven is een teken van succes mbt de therapie, die dat stadium dus nooit bereikt heeft.
Allemaal balen tot en met.
....en dat het niet geloofwaardig over zou komen: dat lijkt mij meer jouw opvoeding etc.: dat het gewoon taboe is dat jij je verzet, voor jezelf opkomt - of ook maar gewoon zegt hoe het eigenlijk voor jou is.

Citaat:
Verder lig ik nog steeds in mijn bed. Ik heb zo waar de energie gevonden om de wasmachine aan te zetten. Nu nog ophangen..
En het is goed voor de lijn dit, ik heb nog niks gegeten vandaag. Geen energie om eten klaar te maken en mijn eetlust is ook niet om over naar huis te schrijven.

1)

2) Nu ja: dat dus.
Je bent gesloopt - 'en nog denk je dat het toch niet zo erg kan zijn (want dat mag niet)'.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-05-20 12:19

Geplaatst door de TopicStarter : 20-05-20 12:19

Shiloh, Thanks, ik zat van de week ook eens terug te lezen en inderdaad. Ik ben echt wel gegroeid de afgelopen jaren.

Met mijn therapeut heb ik het er gisteren ook over gehad, mijn grenzen aangeven en eerlijk zijn. Ik geef mijn ouders teveel ruimte in mijn hoofd. Dat is inderdaad niet zo maar om te draaien. Het is mijn doel voor de komende periode om eerlijker te zijn over hoe het echt gaat en mezelf niet te verstoppen op slechte momenten.

Ik heb richting de bedrijfsarts inderdaad regelmatig aangegeven dat het opbouwen te pittig was. Mijn psycholoog heeft ook weleens een brief geschreven. Ik weet niet meer precies wat daarin stond. Ze was het er in ieder geval niet mee eens dat ik moest solliciteren. Mijn angst voor mannen kon niet in de fml, terwijl dat wel een belangrijk ding is voor mij. Dat was in 2019. Ik heb toen een terugval gehad en ben ik weer veel minder gaan werken. Toen is er een arts mee gaan kijken die gezegd heeft dat ik 30 uur per week kan werken. Hoewel ik merkte dat de bedrijfsarts er verbaasd over was, moest ik wel opbouwen tot 24 uur (vier dagen ipv vijf, omdat ik een contract heb voor vier dagen). Ik heb toen meteen al aangegeven dat ik het niet zag gebeuren dat ik dat ging redden. Haar reactie: dit is de conclusie van de arts, dus dit moeten we doen. En als het niet lukt, zien we het dan wel weer. Ik had opgebouwd tot drie dagen. Dat redde ik in principe wel, maar mijn leven draaide om mijn werk en verwerking, therapie en alles stond stil. Toen kwam corona er tussendoor en kon ik maar twee dagen in de week werken, omdat mijn werkgever liever niet had dat ik er vaker was. Drie weken voor einde wachttijd, mocht ik wel 24 uur werken om te kijken of ik het zou redden. Toen ben ik in een keer van 12 uur naar 24 uur gegaan. Voordat ik 24 uur gewerkt had, heeft het uwv al gezegd dat ik 24 moet kunnen werken en dat als het niet lukt, ik een herkeuring zou krijgen. Tegen de tijd dat ik het rapport daarvan in handen had, moest ik me al ziekmelden.

Thanks voor de tip wat betreft mijn pensioenopbouw. Dat is wel iets om in de gaten te houden.

Janneke, de jurist heeft ook de communicatie met mijn werkgever overgenomen. Voel me echt wel een paar kilo lichter daarover.
Mijn therapeut heeft gezegd dat ze mee wil naar het uwv als ik dat fijn vind.

Qua therapie heb ik inderdaad ook veel pech gehad. In oktober heb ik volgens mij de verwijzing gehad voor de sggz. Daar heb ik op moeten wachten tot februari. In tussentijd had ik wel gesprekken met een psycholoog uit de bggz. Zij kon me eigenlijk niet verder helpen en het was meer de tijd overbruggen. Toen ik de intake zou krijgen bij de sggz, moest ik weg bij mijn psycholoog, omdat dat niet tegelijk kan. Toen bleek bij de intake dat ze me niet verder konden helpen en moest ik weer op zoek naar iets anders. Ik ben deze maandag gebeld en in juni heb ik de intake daar. Ik weet al dat ik daar wel terecht kan, omdat ik een telefonische screening gehad heb. De therapie zal waarschijnlijk ergens in de zomer starten. Tot die tijd heb ik wel gesprekken met een haptonoom, wat heel fijn is, maar dat is niet effectief.

Het kost wel bakken met energie zo. Al dat gezeur met het contract en de wia-keuring.
Morgen komen er een paar vrienden langs. Ik ben me voorgekomen dat dat de vuurdoop wordt. Eerlijk zijn over hoe het gaat.
Ik ben nog steeds ontzettend moe. Ik snap er niks van. Of misschien wel, maar het verbaasd me. Mijn benen voelen nog steeds of ik de marathon gelopen heb. Mijn huis is een bende en moet echt opgeruimd worden voor morgen, maar ik loop een beetje als een kip zonder kop rond.
Vrijdag wil ik weer werken. Volgende week heb ik toch een weekje vakantie.

**Geplaatst**: 20-05-20 12:49

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 20-05-20 12:49

Je bent ZIEK! gvd. Dat betekent dus niet werken. Ziek zijn tijdens vakantie = ziektewet, dus die vakantiedagen blijven staan ipv opmaken aan ziek zijn. Is werkgever wettelijk verplicht.
Je bent jezelf beter aan het praten en geeft ook zo naar uwv en werkgever heel foute signalen (als je belazerd de boel).
THUIS blijven dus qua werk. jouw problemen kennen dan wel pieken en dalen, maar dat ga je echt niet oplossen door jo-jo te spelen met ziek en beter naar je werk toe. Je bent punt uit ziek, dus werk kan NIET.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-05-20 13:00

Geplaatst door de TopicStarter : 20-05-20 13:00

Je hebt gewoon gelijk.. Ik sjoemel weer. Ik zit inderdaad weer anderen te redden ipv mezelf. Ik heb tegen mijn leidinggevende gezegd dat ik er vrijdag zonder tegenbericht zal zijn en dat ik zal bellen als het toch niet lukt. Pfft, ik zit dus gewoon weer redenen te bedenken waarom ik best kan werken en waarom het wel meevalt. Bedankt voor de eyeopener

**Geplaatst**: 20-05-20 13:08

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 20-05-20 13:08

Fjaril ik lees nog steeds alles mee. Vind het knap dat je al een heleboel stappen hebt gemaakt.

En ook knap hoe je hier met alle hulp en feedback omgaat.

Ik vroeg me af, als je voor jezelf op moet schrijven hoe je je gevoeld hebt de afgelopen maanden. Welke drie "samenvattingszinnen" zou je dan nu gebruiken als je er over mag nadenken?
Vast niet
1) ik sprankel van energie
2) ik heb zo heerlijk gewerkt
3) Het gaat zo goed met me, dat ik overweeg om langer te gaan werken

Welke 3 zinnen / woorden gelden voor hoe jij je voelt afgelopen weken / maanden?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-05-20 13:19

Geplaatst door de TopicStarter : 20-05-20 13:19

Thanks Romamor, jullie feedback helpt me echt om de overtuigingen van mijn ouders steeds meer in het juiste perspectief te zien.
Mijn doelen voor de komende periode zijn:
1. Mezelf serieus nemen
2. Mezelf op 1 zetten
3. Mijn grenzen niet af laten hangen van anderen
Het is fijn dat jullie me er op wijzen als ik dat vergeet.
Soms is het echt alsof een van mijn ouders voor me staat en zegt dat ik lui ben en wil profiteren van de situatie.

En die drie woorden.. in ieder geval niet die jij noemt, inderdaad.

1. overleven
2. uitgeput
3. gefrustreerd

**Geplaatst**: 20-05-20 13:31

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 20-05-20 13:31

En als je die 3 woorden nou op een 3 geplastificeerde blaadjes zet en deze altijd meedraagt. Mocht iemand dan vragen hoe het met je gaat, heb je houvast aan je echte gevoel van afgelopen maanden. hoef je enkel het juiste blaadje te zoeken. (en is de optie: "Het gaat wel goed hoor" geen echte optie meer)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-05-20 15:43

Geplaatst door de TopicStarter : 20-05-20 15:43

Dat is een goede tip, dankjewel!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-05-20 18:57

Geplaatst door de TopicStarter : 20-05-20 18:57

Maandag heb ik een afspraak bij de huisarts. Die kunnen hierin blijkbaar ook wat betekenen. Mijn huisarts is op de hoogte van alles en ze weet hoe lastig ik het vind om dingen aan te geven.
Ik hoop echt dat daar iets goed uit komt.

**Geplaatst**: 20-05-20 19:01

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 20-05-20 19:01

Succes Fjaril! Fijn dat je huisarts je daarin kan steunen!

**Geplaatst**: 20-05-20 19:44

Geplaatst: 20-05-20 19:44

Toppertje!

En zie, als je het zo op een rijtje zet heb je voor jou doen eigenlijk heel goed aangegeven wat je wel en niet kon! Het is nog steeds je uitdaging, eerlijk zijn over hoe het gaat. Maar dat betekend niet dat je het nooit gedaan hebt, dus daar hoef je ook niet over in te zitten!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-20 14:20

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-20 14:20

Thanks allebei!

Shiloh, daar heb je gelijk in.

Ben vandaag niet gaan werken. Gisteren ging ik het huis opruimen. Vraag me niet hoe, maar t is gelukt. De vaat doen bijvoorbeeld, tien minuten staan en ik moest op de bank gaan zitten. 't Wordt nog niet veel beter, maar voor nu geniet ik van de tijd die ik heb om op de bank te hangen en niks te moeten, heerlijk. Ik begrijp nu ook dat ik de enige ben die mezelf dit kan geven. Anderen kunnen niet oordelen hoe ik me voel. Al met al is het een goed leerproces voor me. De stemmetjes van mijn ouders zijn voor nu zachter gelukkig!

Gisteren vertelde ik aan een vriendin hoe ik me voelde. Ze zei dat ze een soortgelijk iets had gehad na een hele drukke periode in haar studie. Half uur was opvouwen en weer op de bank moeten liggen. En dat een week lang. Ik vond het fijn om dat van haar te horen. Natuurlijk is het nooit helemaal te vergelijken, maar dat ze zei dat dat het resultaat was van niet goed voor haarzelf zorgen en dat dat het niet waard was geweest, was voor mij een eyeopener.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-05-20 15:57

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst door de TopicStarter : 22-05-20 15:57

Ik zit met een probleem.. ik heb nu een mail gehad met een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek. Hartstikke leuk natuurlijk, maar voor nu gaat dat 'em echt niet worden. Hoe pak ik dit aan??

**Geplaatst**: 22-05-20 16:08

Re: Hoe moet ik verder?

Geplaatst: 22-05-20 16:08

Waarom gaat het het niet worden?

Te vermoeiend?

**Geplaatst**: 22-05-20 16:12

Geplaatst: 22-05-20 16:12

Daan13 schreef:
Waarom gaat het het niet worden?

Te vermoeiend?

Midden in een behandelingstraject en afkeuringstraject toch weer aan het werk gaan? Dat klopt niet.

TS : mailtje terug. "Wegens persoonlijke omstandigheden is solliciteren nu niet mogelijk." Meer detail hoeven ze niet te weten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-05-20 18:04

Geplaatst door de TopicStarter : 24-05-20 18:04

Daan, wat Tamary zegt inderdaad.
Ik zou heel graag gewoon aan het werk willen, maar dat kan ik mezelf en mijn mogelijke werkgever niet aan doen

't Is echt rot om een sollicitatiegesprek af te wijzen, maar als ik nu eerst aan mezelf ga werken, kan ik over een poos hopelijk tenminste wat bieden.

Tamary, thanks voor de tip. Ik heb inderdaad iets in die trant gestuurd.

Vandaag zo ongeveer de hele dag geslapen. Kom net een uurtje geleden uit mijn bed rollen.
Normaal gesproken zou ik boos op mezelf zijn dat ik een hele dag voorbij heb laten gaan. Maar ik probeer wat liever voor mezelf te zijn. Gisteren zat ik erover na te denken. Waarom zou ik dingen van mezelf verwachten die me niet gelukkig maken. Omdat dat de norm is in deze wereld? Of omdat anderen dat verwachten?
Dus ik heb besloten om niet boos op mezelf te zijn nadat ik het mezelf heb gegund om de hele dag in bed te liggen of omdat ik zo weinig werk.
Waarom leg ik de lat voor mezelf zo hoog en gun ik het mezelf niet om meer in balans te zijn? Omdat anderen vinden dat ik dat moet doen? Ik ben die anderen niet en zij zijn mij niet. Ik ben slim genoeg om te weten hoeveel ik kan. Nu nog overbrengen

Morgen bij de huisarts kan ik vast oefenen. Ik ga ff wat op papier zetten voor dat gesprek. Als ik niet uit mijn woorden kom, kan ik dat laten lezen.

Nomineer dit bericht ×