Bokt.nl

**Geplaatst**: 28-04-08 21:08

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 28-04-08 21:08

Mijn vader is overleden toen ik 6 jaar oud was, mijn broertje 3 jaar. ( ben nu 17 )Ik mis hem nogsteeds elke dag. Mijn familie of mensen die mijn vader kenden kunnen ook in 1 oogopslag zien dat ik zijn dochter ben. Vroeger had ik niet erg veel verdriet van het overlijden vreemd genoeg. Het enige waar ik mee bezig was was mijn moeder 'omhoog' houden. Wat mijn moeder wel eens verteld dat ik vroeger met haar door de stad liep en we zagen een zwerver; ik vroeg haar wat dat was? Me moeder daarop antwoordend ; een zwerver? Ik : maar wat is dat dan? Mijn moeder : dat is iemand die geen huis heeft. Waarop ik zei. Nou dan nemen wij hem toch mee? Heeft hij weer een huis en wij een pappa.
Nu is dat wel anders. Elke gedachte aan hem laat me huilen. Ik mis hem verschrikkelijk, en zou er alles aan doen om hem nog maar 1 keer in mijn armen te sluiten. Ondanks dat ik zo jong was kan ik me nog ontzettend veel van hem herrineren, en daar ben ik ook heel erg dankbaar voor. Mijn vader en ik waren echte maatjes Lachen

Hij is overleden op t werk. Hij voelde zich niet lekker en is toen naar de wc gegaan. Helaas heeft hij die deur toen nooit meer zelf kunnen openen Verdrietig

Hartstilstand.
Ik vind het fijn om verhalen te lezen van andere mensen die zoiets hebben meegemaakt. Heel vervelend natuurlijk, maar ik herken mezelf in veel van deze verhalen!

**Geplaatst**: 28-04-08 21:08

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 28-04-08 21:08

maartje_h schreef:
gelukkig tijdens haar overlijden niet, het is heel rustig in haar slaap gegaan!

dank je!

jeetje ik wil iedereen hier sterkte wensen
heb net even zitten bijlezen!
Hele dikke knuffel voor iedereen

Jou onderschriftt is ook zó waar.

**Geplaatst**: 28-04-08 21:47

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 28-04-08 21:47

Citaat:
nu ben ik volwassen en kijk ik anders tegen die dingen aan..ik was toen maar 13.

Dit zou ik ook geschreven kunnen hebben maar helaas we zullen het moeten doen met de wetenschap dat we het toen zo gedaan hebben en het niet meer kunnen veranderen. Helaas. Huilen

**Geplaatst**: 29-04-08 08:53

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 29-04-08 08:53

jah dat vondt ik in het begin heel moeilijk..het drong pas echt tot me door toen ik 17/18 jaar oud was..het leek wel alsof ik keihard met mn kop tegen de muur stootte en ineens zag wat er gebeurd was. hij kwam echt niet meer terug..dat kwam op dat moment heel hard aan.
ik was zo kwaad op mezelf, maar ook op mn moeder en broers en alle anderen om ons heen..waarom hadden zij mij niet meer gepusht of meer met me gepraat. er is na het overlijden (en ook tijdens zijn ziekte bed) nauwelijks aandacht aan mij besteedt. mijn 2 oudere broers (waren torn 22 en 24) waren er dagelijks, mijn moeder ook, ik was zoveel mogelijk weg. niemand die me zag, of er moeite voor deed..wat ik kan begrijpen in zo`n situatie, maar ik zat toch echt met de brokken later..achter blijkt dat praten zoooo ontzettend belangrijk is, als is het maar over de kleinste en minst belangrijke dingen.
maar toen ik dus echt wist wat er gebeurd was en hoe het gegaan is heb ik heel lang tegen mezelf moeten zeggen dat het gewoon niet anders is..ik kon de tijd neit terug draaien, en steeds maar terug denken aan die vervelende tijd helpt me ook niet..daar wordt ik alleen maar verdrietiger van. op een gegeven moment heb ik me er bij neer gelegt, maar dat wil niet zeggen dat mn schuldgevoel weg is.
die zal er waarschijnlijk altijd blijven, en dan niet schuldig tegen over mezelf, maar tegen over mn vader..waarom heb ik hem niet die knuffel gegeveb die hij wou en verdiende?
maar ja..het is niet anders..

**Geplaatst**: 29-04-08 17:37

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 29-04-08 17:37

je moet je niet schuldig voelen meid!
geef hem anders in gedachten die knuffel!

wat mij heel veel heeft geholpen is alles op papier zetten hoe ik me voel enzo..
Wij zijn niet zo`n praatfamilie over gevoelens en dat soort dingen..

**Geplaatst**: 29-04-08 19:53

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 29-04-08 19:53

nee wij ook niet.
ik heb ontzettend veel geschreven de laatste jaren..schrijf nu nog..maar altijd in verhaal vorm..zou er later heel graag een boek over willen schrijven..en dan niet zozeer ovr mijn even maar over de rouwverwerking in het algemeen..een leerzaam maar leuk boek om te lezen..
maar goed, dat is later Vork

wil ook heel graag een boek schrijven over mn geaardheid..ben echt een verhaaltjes schrijver Cool

**Geplaatst**: 29-04-08 20:07

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 29-04-08 20:07

Ik lees later de andere pagina's bij want momenteel kom ik niet verder dan pagina 1 zonder tranen.

Mijn vader is 2 januari dit jaar plots overleden. 1 januari zaten we nog gezellig met de familie samen en 2 januari was hij er niet meer. 54 jaar, hij zou net parttime gaan werken en van meer van het leven gaan profiteren. Huilen

Ik mis hem zo verschrikkelijk. Iedereen zegt wel tijd heelt de wonden, maar ik denk niet dat het gemis ooit minder wordt. Het is nu natuurlijk nog vers, maar het gaat blijven terug komen... Hij was een feest aan het plannen voor mijn 21ste, hij heeft het niets eens mee gemaakt. Hij zal me nooit weten trouwen, zijn kleinkinderen nooit zien... Hij zal nooit meer grappige dingen voer mij vertellen van toen ik klein was en ik zal nooit meer ruzie met hem kunnen maken over wie de auto nu mag hebben. Lachen

Mijn moeder was vroeger mijn beste maatje, maar sinds mijn vader overleden is, is dat volledig gekeerd. Ik ben mijn vader kwijt, maar mijn moeder eveneens voor een deel... Ieder heeft z'n eigen manier van verwerken en daar heb ik respect voor, maar ik kan er echt niet mee om... Zij gaat maar door en door, ik heb soms het idee dat ik helemaal niet verdrietig mag zijn... Zij heeft haar maatje gevonden, iemand die haar steunt en alles wat ze nodig heeft, voor mij gaat dat allemaal veel te snel en ik gun haar gelukkig te zijn, maar ik kan aan niet aan het idee wennen dat er een 'nieuw' mannelijk figuur in huis de zaakjes runt.
Ik woon nu eigenlijk bij mijn vriend en kom gewoon enkele keren per week naar huis, slapen doe ik thuis niet meer, dat kan ik niet. Dan lig ik de hele nacht te huilen.

Je leven wordt ineens overhoop gegooid hé...

**Geplaatst**: 29-04-08 20:23

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 29-04-08 20:23

wat erg om te horen Vie..zo plotseling Ach gut

, wat lijkt dat me vreselijk. je hebt de kans niet eens om afscheid te nemen..je gaat er niet vanuit dat je leven zo drastisch kan veranderen, totdat je het mee maakt.
ik snap je gevoel tegenover je moeder heel goed..zo voel(de) ik me ook. mijn moeder kreeg vrij snel na het overlijden van mijn vader een nieuwe vriend, waar ze nu nog steeds mee samen is..deze man is zelf ook weduwe en was dit slechts 3 maand..ze zijn samen meer maatjes dan partners.
het feit dat ze zo snel haar leven weer oppakte en niet dacht aan mij vond ik vreselijk. ik vind haar vriend wel aardig en kan vreselijk om hem lachen (hij is echt dom Clown

) maar ik kon me er moeilijk toezetten om samen dingen met ze te doen.
maar goed, ik was sowiezo geen mama-kindje..kon en kan niet met haar door 1 deur, daarvoor zijn we teveel hetzelfde en toch teveel verschillend, als je snapt wat ik bedoel.
het is wel fijn dat je je vriend hebt, waar je kunt slapen en je rust kunt vinden..zolang je er maar over praat/schrijft kun je het verwerken en een plaatsje geven..het opkroppen werkt op het moment heel prettig maar op de lange termijn is het vreselijk.

ik denk ook niet dat de tijd wonden heelt..de wond/het gat in mijn/jou hart zal er altijd blijven..zal nooit op worden gevult door een ander. het kan wel verzachten..je kunt het naast je neer leggen en met hem verder leven..maar je zult er toch altijd aan blijven denken.

ik heb de laatste tijd steeds flitsende beelden in mn hoofd. dan herken ik iets en flitst er door mn hoofd waaraan ik het herken..ik hoef maar naar een stropdas te kijken en ik denk al de 10000 stropdassen van mn vader, welke ik vreselijk vond en welke ik mooi vond..ik hoef maar een caravan te zien en ik zie mn vader er naast staan, werkend en controlerend (hij was schade expert)..en het ergste, ik hoef maar een vader met zijn dochter te zien lopen en ik krijg een steek in mn hart, laat geen tranen lopen omdat ik bijna niet huil, maar ik voel het wel..hebben jullie dat ook?

iig heel veel sterkte de komende tijd, nu het nog zo vers is Ach gut

wanneer ben je 21 geworden? vlak erna? (ik was zelf 1 maand later jarig)

ohja: nog 1 ding Clown

vinden jullie ook dat wanneer er iets erg gebeurd iedereen ineens wel voor je klaar staat, maar wanneer alles gewoon 'normaal' gaat je bijna niemand ziet..ik heb een vrij afstandelijke familie, geen hechte familie band, dus ik zie ze nauwelijks..maar tijdens de crematie van mn vader waren ze er allemaal, en ook op mijn verjaardag waren ze er of kreeg ik meer kaartjes dan ik ooit heb gehad in mn hele leven..dat is op zo`n moment misschien wel fijn, maar ik kan me er toch aan ergeren.

Laatst bijgewerkt door Mila87 op 29-04-08 20:27, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 29-04-08 20:24

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 29-04-08 20:24

Syl, de tijd heelt de wonden niet..hij laat een litteken achter en op die manier blijf je altijd verdriet houden. Ik weet zó precies hoe jij je nu voelt. Alleen is het voor mij 6 mei 14 jaar geleden dat mijn moeder is overleden. En ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Maar je leert ermee omgaan en erover te praten. Er komt een dag dat je dat zonder tranen kan doen. Alleen gaat daar behoorlijk wat tijd overheen.

Ik wens je veel sterkte de komende tijd en als ik je 1 tip mag geven, probeer zoveel mogelijk mooie herinneringen op te halen...en desnoods op te schrijven...ik weet vrij weinig van mijn tijd met mijn moeder...en ik vergeet steeds meer...en dat doet het meeste pijn...vergeten hoe iemand was...

**Geplaatst**: 29-04-08 20:37

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 29-04-08 20:37

Jildau schreef:
Mag ik vragen waaraan jullie ouders zijn overleden?

Ik inderdaad ook elke dag. Eerst niet maar tegenwoordig wel. Vriendinnen die ouwehoeren met hun vader bijvoorbeeld kan mij zo jaloers maken. Klinkt heel raar misschien.

Nee helemaal niet.
Mijn vriendinnen en hebben allemaal geweldige moeders waarmee ze alles kunnen bespreken en samen gaan shoppen enzo.

Dan kan ik echt stik jaloers worden.

4 jaar geleden is mijn moeder overleden.
Elke dag denk ik nog aan haar en ik mis haar nog elke dag verschrikkelijk veel..
Mijn vader heb ik het nooit zo goed mee kunnen vinden, nouja ook niet slecht. Maar omdat mijn vader altijd veel aan het werk was zag ik hem niet zo veel.
Mijn moeder had een hele grote rol in mijn leven. Samen naar de bioscoop, shoppen, films kijken. Ik lijk in elk opzicht heel veel op haar.
En toen ik hoorde dat ze K. had storte dan ook mijn wereld in. Ik was 9 jaar en ik wist niet goed hoe ik er mee om moest gaan. Ik heb er daarom ook nooit met iemand over gepraat.
Ik begon mezelf de schuld te geven als ik moest huilen. Dan was ik zwak en egoistisch, vond ik dan.
Mijn vader & oma hebben ook veel met mij gepraat maar ik niet met hun. Hun brachten ongebewust een grote druk op mij (zo heb ik het gevoeld) door hun pijn durfde ik mijn eigen pijn niet te laten zien.
Eigenlijk best vreemd.

En nu 4 jaar later voel ik dat nog steeds zo. Nog steeds laat ik niet graag de pijn die ik er aan heb gehad zien. Ik huil er ook bijna nooit om. Niet omdat ik haar niet mis, maar gewoon omdat ik het niet meer kan.

Tijd geneest wonden, maar het litteken zal er altijd zijn.

**Geplaatst**: 30-04-08 20:53

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 30-04-08 20:53

Pel schreef:
iig heel veel sterkte de komende tijd, nu het nog zo vers is
wanneer ben je 21 geworden? vlak erna? (ik was zelf 1 maand later jarig)

ohja: nog 1 ding vinden jullie ook dat wanneer er iets erg gebeurd iedereen ineens wel voor je klaar staat, maar wanneer alles gewoon 'normaal' gaat je bijna niemand ziet..ik heb een vrij afstandelijke familie, geen hechte familie band, dus ik zie ze nauwelijks..maar tijdens de crematie van mn vader waren ze er allemaal, en ook op mijn verjaardag waren ze er of kreeg ik meer kaartjes dan ik ooit heb gehad in mn hele leven..dat is op zo`n moment misschien wel fijn, maar ik kan me er toch aan ergeren.

25 maart, dikke twee maanden nadien.

En dat laatste daar kan ik van mee spreken. Veel mensen (vooral familie) zeggen 'ja en we komen langs en blabla...' Uiteindelijk zie je niemand... Geldt ook voor veel 'vrienden'. Nee, mijn oh zo vertrouwde leefwereldje en de mensen daarin is bijzonder klein geworden. Scheve mond

Je hoort dat vaak vertellen, maar het daadwerkelijk voelen is vreselijk. Ik voel me soms echt eenzaam... Ik kan bij mij vriend terecht, maar dan heb ik het ook bijna gehad. Bij familie moet ik niet komen kloppen, want die zitten allemaal zo met mijn moeder in en als zij verder kan met haar leven moet ik dat ook maar lijkt het wel... Scheve mond

Ik heb wel enkele vrienden, maar zij weten dan weer niet altijd hoe te reageren of wat te zeggen. Lachen

(Wat ik overigens wel begrijp hoor, ik zou eht ook niet weten...)

**Geplaatst**: 30-04-08 21:11

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 30-04-08 21:11

Mijn moeder is nu ruim 8,5 jaar geleden overleden 18-08-1999. Ze is gewoon weggerukt, we hadden vakantie en de hele dag leuke dingetjes gedaan. 's avonds toen ik lag te slapen hoorde ik ineens de wc doorspoelen. Omdat deze naast mijn kamer lag spoelde we 's avonds nooit die wc door, omdat ik daardoor dan wakker werd.

Mijn vader kwam naar boven om te kijken of er iemand ziek was hij trof ons mam aan op de wc en ze zei dat ze het zo warm had. Vervolgens ging hij een opfris doekje halen en op dat moment ben ik opgestaan omdat ons pap niet tegen braaksel kan. Mijn vader was net iets eerder op de badkamer en gaf ons mam het opfris doekje, vervolgens zakt ze op de wc in elkaar over de badkamervloer, het volgende wat ik zie is dat ons pap met ons mam in zijn handen staat. Ze valt over de grond het eerste wat ik doe is bij haar neerknielen en proberen haar kaken los te maken. Op dat moment dacht ik dat het een epileptische aanval was. Ik hoorde dat ze aan het stikke was in haar braaksel.

Mijn broer was inmiddels ook al opgestaan en ik hoor ons pap zeggen dat ze doodgaat. Ik had de helft nog maar gezien, want haar ogen draaide alle kanten op en haar mond zat met schuim. Links was ze al helemaal verlamd, maar ik zag het niet. Mijn broer heeft de huisarts gebeld en die is meteen gekomen. Ze hebben haar in een stabiele houding op bed gelegd maar ze was toen al in coma en verlamd links. De huisarts schrok er ook van, meteen de ambulance gebeld maar deze constateerde al direct een zware hersenbloeding. Ze is nog meegenomen naar het ziekenhuis maar ze konden niets meer doen. Ze heeft nog 8 uur in coma gelegen. Ik ben in eerste instantie niet mee gegaan naar het ziekenhuis omdat ik bang was. Ze hebben de hele nacht op mij ingepraat en uiteindelijk ben ik gegaan om mijn vader en broer op te vangen. Ik ben in een waas doorgelopen naar de kamer waar ze lag. Toen ik er was heeft ze nog 5 minuten "geleefd". Ze is van het moment dat ze op de badkamervloer in elkaar zakte ook niet meer bij kennis geweest, ik heb dus ook nooit echt een afscheid met woorden kunnen nemen.

Ze had een hersenbloeding gehad in het centrale punt in haar hersenen waardoor ze ook nooit meer bij kon komen. Gemiddeld komt dit in nederland 1 op de 300.000 mensen voor en dan met een leeftijd van boven de 80 jaar. Mijn moeder was 44 en ik was 17. Vermoedelijk heeft er altijd al een dunne ader gezeten die is bezweken. Mijn moeder was nog nooit ziek geweest, nooit in het ziekenhuis gelegen.

En nu 8,5 jaar later kom ik erachter dat het toch wel heel erg moeilijk is. Verlatingsangst heb ik zeker, maar bindingsangst ook. Zowel mijn vader als moeder waren allebei enigskind dus ik heb geen ooms tantes nichtjes of neefjes, waardoor het op sommige momenten voor mij heel erg moeilijk is. Gelukkig is de band met mijn vader erg gegroeid, maar ik ben veel vrienden en vriendinnen kwijt geraakt omdat ik gewoon een ander leven lijdt. Mijn vader is gehandicapt (al ruim 29 jaar) en kan bijvoorbeeld niet ver lopen, niet alleen de boodschappen poetsen etc..

Toch heb ik door de dood van mama heel erg veel geleerd ik ben niet meer zo stil en teruggetrokken en ik heb ook geleerd om van het leven te genieten. Ik heb een eigen appartementje en ruim 2 jaar mijn eigen paard wat toch mijn droom is. Maar ik mis ze nog elke dag........

**Geplaatst**: 01-05-08 10:27

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 01-05-08 10:27

Indomitable; wat erg om te lezen, wat hebben jullie een angst gehad die tijd. ik moet er niet aan denken, wat voor impact dat kan hebben op je leven. Ach gut

wat je op het eind zegt klopt ook wel..ik heb er ook veel van geleerd, je staat anders in het leven, kijkt anders tegen dingen aan..voordat mijn vader overleed dacht ik dat alles altijd mee kon gaan, dat er nooit wat aan mn leven zou veranderen, nu weet ik wel beter, aan alles komt een eind.

ik heb gister de film Artificial Intelligence gezien..misschien iemand van jullie ook.
het ging over een robot jongetje wat een echt jongetje wou worden..een draai op het pinokkio verhaal..heel mooie en ontroerende film. maar op het eind gebeurde er iets wat me compleet van slag maakte. het enige wat het jongetje wou was een echt jongetje worden zodat zijn moeder van hem gingen houden, hij deed er alles aan om een jongetje te worden en ging opzoek naar de blauwe fee..die stond (als beeld) op de bodem van de zee, in de gezonken stad. hij heeft hier 2000 jaar lang voor zitten bidden en smeken (als robot kan dat Tong uitsteken

) totdat hij gevonden werd door aliens (die dus over 2000 jaar onze wereld over nemen Clown

) het eerste wat hij zei was: where is my mommy, i want my mommy, am i a real boy..zoiets dan he..nou bij dat soort momenten kan ik al janken maar daar ging het niet om.
zijn moeder was allang overleden, ze konden haar maar voor 1 dag terug halen, en dat gebeurde dus ook..ik was zo ontzettend van slag, en kon alleen maar huilen..waarom kan dat bij mij nou niet, ik wil dat ook zo graag!? was het enige wat ik nog kon bedenken..ik heb zo vaak tegen mezelf moeten zetten dat het een film is en niet kan, maar het wou niet doordringen..ik was door en door verdrietig en ben uiteindelijk wel in slaap gevallen..maar goed, dan wordt je wakker met een koppijn van hier tot aan tokyo.
dit soort dingen heb ik vaker bij films die me echt raken, waar mensen overleden, maar vooral waar mensen elkaar na lange tijd terug zien. jaloezie misschien? maar ook het verlangen naar...
iemand die dit herkent?

**Geplaatst**: 01-05-08 12:52

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 01-05-08 12:52

Ach ja, heel herkenbaar. Bij mijn vader werd op donderdag geconstateerd dat hij ongeneeslijk ziek was en zaterdag viel mijn moeder dood neer.
Ik weet nog dat, ik na het overlijden van mijn vader zei: Had ik hem nog niet heel even mogen houden? Mijn vader overleed kort na mijn moeder namelijk en had net een zware tijd met chemo achter de rug. Dan is het zo oneerlijk
Ook ik zou, met name mijn moeder, zo graag nog even willen zien. Die was namelijk ineens weg. Niet meer gedag kunnen zeggen. Omdat er bij mijn vader een ongeneeslijke ziekte was geconstareerd was er gewoon even minder aandacht voor mijn moeder. En toen was ze ineens weg. Ik zit ook wel eens te denken om eens een soort medium te raadplegen.
Moeders met dochters in de stad, films met herenigingen, het is allemaal moeilijker geworden om naar te kijken.
Je kan je niet voorstellen, dat je ouders echt doodgaan. Dat gebeurt alleen bij anderen. Tot ze echt ineens weg zijn......

**Geplaatst**: 01-05-08 15:40

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 01-05-08 15:40

Vie: heel veel sterkte, met het verlies en met je situatie.

Indomitable: Wat een vreselijk verhaal Ach gut

. Heel veel sterkte.

Nika: Wat heftig. In een klap je beide ouders kwijt raken... Ach gut

**Geplaatst**: 02-05-08 19:18

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 02-05-08 19:18

Goh ik ben eigenlijk "blij" om te lezen dat ik niet de enige ben die een of beide ouders al op jongere leeftijd is verloren. Ik weet nog goed toen ik nog op school zat dat mensen echt geshokeerd waren als ze wisten dat mijn moeder gestorven was.

Wat ik nu nog steeds heel erg moeilijk vind is aan mensen die je nog niet zo lang kent of ben leren kennen te vertellen over je thuissituatie. Ik heb altijd zoiets van als ze er niet naar vragen dan zeg ik er ook niets van. Hoe zit dat bij jullie?

**Geplaatst**: 02-05-08 19:22

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 02-05-08 19:22

Ik heb er na zoveel jaar geen moeite meer mee om het te vertellen. Ja, ze reageren wel 'geschokt' maar ik blijf er gewoon normaal onder...waarom zou je het 'verbergen' ?

**Geplaatst**: 02-05-08 19:30

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 02-05-08 19:30

Mijn moeder is vanmiddag overleden, vanmorgen om 10 uur in slaapgebracht en om 12.45 was het over.

**Geplaatst**: 02-05-08 19:31

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 02-05-08 19:31

Wat erg voor je haike... Ach gut

Heel veel sterkte de komende tijden probeer alle fijne herinneringen te onthouden.

**Geplaatst**: 02-05-08 19:35

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 02-05-08 19:35

Moirsa schreef:
Jildau schreef:
Mag ik vragen waaraan jullie ouders zijn overleden?

Ik inderdaad ook elke dag. Eerst niet maar tegenwoordig wel. Vriendinnen die ouwehoeren met hun vader bijvoorbeeld kan mij zo jaloers maken. Klinkt heel raar misschien.

Nee helemaal niet.
Mijn vriendinnen en hebben allemaal geweldige moeders waarmee ze alles kunnen bespreken en samen gaan shoppen enzo.

Dan kan ik echt stik jaloers worden.

4 jaar geleden is mijn moeder overleden.
Elke dag denk ik nog aan haar en ik mis haar nog elke dag verschrikkelijk veel..
Mijn vader heb ik het nooit zo goed mee kunnen vinden, nouja ook niet slecht. Maar omdat mijn vader altijd veel aan het werk was zag ik hem niet zo veel.
Mijn moeder had een hele grote rol in mijn leven. Samen naar de bioscoop, shoppen, films kijken. Ik lijk in elk opzicht heel veel op haar.
En toen ik hoorde dat ze K. had storte dan ook mijn wereld in. Ik was 9 jaar en ik wist niet goed hoe ik er mee om moest gaan. Ik heb er daarom ook nooit met iemand over gepraat.
Ik begon mezelf de schuld te geven als ik moest huilen. Dan was ik zwak en egoistisch, vond ik dan.
Mijn vader & oma hebben ook veel met mij gepraat maar ik niet met hun. Hun brachten ongebewust een grote druk op mij (zo heb ik het gevoeld) door hun pijn durfde ik mijn eigen pijn niet te laten zien.
Eigenlijk best vreemd.

En nu 4 jaar later voel ik dat nog steeds zo. Nog steeds laat ik niet graag de pijn die ik er aan heb gehad zien. Ik huil er ook bijna nooit om. Niet omdat ik haar niet mis, maar gewoon omdat ik het niet meer kan.

Tijd geneest wonden, maar het litteken zal er altijd zijn.

ik kan me echt presies vinden in jou verhaal, kan het niet zo goed met mijn moeder vinden. En mijn vader is overleden, heb er ook nooit om durven huilen en praten!

**Geplaatst**: 02-05-08 19:35

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 02-05-08 19:35

haike schreef:
Mijn moeder is vanmiddag overleden, vanmorgen om 10 uur in slaapgebracht en om 12.45 was het over.

gecondoleert en heel veel sterkte! Vriendjes zijn?

**Geplaatst**: 02-05-08 19:37

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 02-05-08 19:37

Indomitable schreef:
Goh ik ben eigenlijk "blij" om te lezen dat ik niet de enige ben die een of beide ouders al op jongere leeftijd is verloren. Ik weet nog goed toen ik nog op school zat dat mensen echt geshokeerd waren als ze wisten dat mijn moeder gestorven was.

Wat ik nu nog steeds heel erg moeilijk vind is aan mensen die je nog niet zo lang kent of ben leren kennen te vertellen over je thuissituatie. Ik heb altijd zoiets van als ze er niet naar vragen dan zeg ik er ook niets van. Hoe zit dat bij jullie?

ik heb juist liever wel dat ze het weten. Als iemand alleen al aan mij vraagt vinden jou ouders dat goed? Klap ik al dicht. ik weet dan echt niet wat ik moet zeggen. Als mensen het weten gebeurt dat minder snel. Beetje raar misschien Bloos

**Geplaatst**: 02-05-08 19:44

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 02-05-08 19:44

Ik ben op 12jarige leeftijd mijn vader verloren. 5 jaar eerder (dus toen ik 7 jaar oud was) had hij een motorongeluk gehad waarbij hij volledig verlamd raakte.

Bij mensen die ik niet goed ken, noem ik mn moeder en stiefvader gewoon 'mijn ouders'. Als ik zeg dat mijn vader overleden is, gaan mensen vaak medelijden tonen, terwijl ik daar echt geen behoefte aan heb. Het is natuurlijk wel aardig, maar ik heb het een plekje gegeven en het is nu eenmaal zo.

**Geplaatst**: 02-05-08 20:02

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst: 02-05-08 20:02

haike schreef:
Mijn moeder is vanmiddag overleden, vanmorgen om 10 uur in slaapgebracht en om 12.45 was het over.

Ach meid toch wat verschrikkelijk voor je! Ach gut

Ook al ken ik je niet, een hele hele dikke knuffel.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-08 09:54

Re: Je overleden vader/moeder missen..

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-08 09:54

Seraphim schreef:
Ik ben op 12jarige leeftijd mijn vader verloren. 5 jaar eerder (dus toen ik 7 jaar oud was) had hij een motorongeluk gehad waarbij hij volledig verlamd raakte.

Bij mensen die ik niet goed ken, noem ik mn moeder en stiefvader gewoon 'mijn ouders'. Als ik zeg dat mijn vader overleden is, gaan mensen vaak medelijden tonen, terwijl ik daar echt geen behoefte aan heb. Het is natuurlijk wel aardig, maar ik heb het een plekje gegeven en het is nu eenmaal zo.

Dat heb ik ook. Ik praat altijd over 'mijn ouders'. Ook omdat ik het vermoeiend vind constant 'mijn moeder en haar vriend' te zeggen.

Haike; Ontzettend veel sterkte! Ach gut

Nomineer dit bericht ×