Bokt.nl

Giolli schreef:

Spoiler:
In mijn situatie hadden we afgesproken dat wat er ook gebeurde, we de komende maanden geen penetratie zouden doen. Ik kon me toen pas echt ontspannen omdat ik wist dat er niets van mij werd verwacht. Na maanden huilen en zenuwachtig in bed, hadden we weer lol tijdens voorspel en konden we echt genieten. De druk was van mijn schouders en hij hoefde niets te verzinnen waarop hij het toch kon proberen. Pas na enkele maanden kwam penetratie weer kijken en dat was direct pijnloos en voelde goed.

moonfish13 schreef:

Ik heb van mezelf een hoog libido normaal.
Nu door al heel lang veel gedoe en single zijn is dat bijna nul, dus dat niets doen enkel minder maakt kan ik inkomen.
Maar de pil... Echt ik werd gewoon blijf van mijn lijf, no way dat ik wilde dat mijn vriend aan me zat überhaupt, núl libido.
Daar ben ik dus heel snel mee gestopt en ik snap niet dat dat niet geadviseerd is door je huisarts om eens mee te beginnen.

Overigens snap ik je vriend ook wel.
Je houdt van iemand en je wil graag wat met die kriebels doen.
Dat is geen hij denkt enkel aan seks, nee hij houdt van jou en uit op die manier zijn liefde.
Ik vind het echt een vrouwending gelijk te brullen als hij enkel aan seks denkt dan.
Dan vraag ik me af of je nooit kriebels hebt gehad, zo gek bent geweest met iemand dat je je op die manier dolgraag wil uiten?
Ik heb een ex met een voor mij te laag libido, ik voelde me best wel afgewezen op een gegeven moment.
Fijn dat hij 1x per week ok vond, maar ik kon echt mijn gevoel simpelweg niet meer uiten en voelde me daar echt niet fijn meer bij.
Sinds die relatie weet ik ook dat iemand met zo’n libido niet meer tot de opties behoort.
Medisch snap ik, maar ik zou doodongelukkig worden als er dan níks gebeurde.
Probeer het dan op andere manieren leuk te maken als je weer wat fitter bent denk ik dan.
Maar een relatie waarbij het libido tot penetreren laag is, maar ook op andere manieren geen compensatie, nou dan ga ik goed nadenken.
Ik kan moeilijk mijn behoefte tot knuffelen en seks wat ik heb omdat ik zo gek op iemand ben levenslang onderdrukken.
Dat is gewoon niet fair tov mezelf en ik voel me dan echt afgewezen en verdrietig.
Dat is niet de bedoeling, ik snap haar vriend dus best wel ongeacht de reden, dit is wat hij voelt en dat mag hij voelen.
Dat maakt hem geen eikel, maar mens.

Overigens heb ik goede ervaringen met mucogyne gel.
Eens per drie dagen inbrengen en geen schimmelinfecties meer.
Op basis van hyaluronzuur, geweldig fijn spul om alles vochtiger te houden.
Echter bleek bij mij de oorzaak een laag oestrogeen, dat is opgelost nu en geen mucogyne meer gebruikt.

Shaggy09 schreef:

Ik twijfel ook behoorlijk om te stoppen met de pil maar zie op dit moment even geen fijn alternatief.
Een spiraal durf ik gewoon niet, ik ben best een mietje en heb een lage pijngrens.

anjali schreef:

moonfish13 schreef:

Ik heb van mezelf een hoog libido normaal.
Nu door al heel lang veel gedoe en single zijn is dat bijna nul, dus dat niets doen enkel minder maakt kan ik inkomen.
Maar de pil... Echt ik werd gewoon blijf van mijn lijf, no way dat ik wilde dat mijn vriend aan me zat überhaupt, núl libido.
Daar ben ik dus heel snel mee gestopt en ik snap niet dat dat niet geadviseerd is door je huisarts om eens mee te beginnen.

Overigens snap ik je vriend ook wel.
Je houdt van iemand en je wil graag wat met die kriebels doen.
Dat is geen hij denkt enkel aan seks, nee hij houdt van jou en uit op die manier zijn liefde.
Ik vind het echt een vrouwending gelijk te brullen als hij enkel aan seks denkt dan.
Dan vraag ik me af of je nooit kriebels hebt gehad, zo gek bent geweest met iemand dat je je op die manier dolgraag wil uiten?
Ik heb een ex met een voor mij te laag libido, ik voelde me best wel afgewezen op een gegeven moment.
Fijn dat hij 1x per week ok vond, maar ik kon echt mijn gevoel simpelweg niet meer uiten en voelde me daar echt niet fijn meer bij.
Sinds die relatie weet ik ook dat iemand met zo’n libido niet meer tot de opties behoort.
Medisch snap ik, maar ik zou doodongelukkig worden als er dan níks gebeurde.
Probeer het dan op andere manieren leuk te maken als je weer wat fitter bent denk ik dan.
Maar een relatie waarbij het libido tot penetreren laag is, maar ook op andere manieren geen compensatie, nou dan ga ik goed nadenken.
Ik kan moeilijk mijn behoefte tot knuffelen en seks wat ik heb omdat ik zo gek op iemand ben levenslang onderdrukken.
Dat is gewoon niet fair tov mezelf en ik voel me dan echt afgewezen en verdrietig.
Dat is niet de bedoeling, ik snap haar vriend dus best wel ongeacht de reden, dit is wat hij voelt en dat mag hij voelen.
Dat maakt hem geen eikel, maar mens.

Overigens heb ik goede ervaringen met mucogyne gel.
Eens per drie dagen inbrengen en geen schimmelinfecties meer.
Op basis van hyaluronzuur, geweldig fijn spul om alles vochtiger te houden.
Echter bleek bij mij de oorzaak een laag oestrogeen, dat is opgelost nu en geen mucogyne meer gebruikt.

Wat zou jij dan doen als je getrouwd was of een vaste relatie zou hebben en je man zou bijv. een dwarslaesie krijgen of een ander medisch probleem waardoor hij echt niets meer kon? Heel erg zoiets,komt helaas nogal eens voor!

Suzanne F. schreef:

Nou inderdaad. Ik kan echt niet begrijpen waar veel hier het bedgebeuren zo belangrijk vinden. Waar gaat het dan om?

Suzanne F. schreef:

Nou inderdaad. Ik kan echt niet begrijpen waar veel hier het bedgebeuren zo belangrijk vinden. Waar gaat het dan om?

moonfish13 schreef:

Voor mij idem dito Mindim.
Maar uiteraard is de optie dumpen en klaar er niet zomaar uiteraard.
Maar van mij verwachten dat er nooit meer wat gebeuren zal is niet realistisch.

Mindim schreef:

Shaggy09 schreef:

Ik twijfel ook behoorlijk om te stoppen met de pil maar zie op dit moment even geen fijn alternatief.
Een spiraal durf ik gewoon niet, ik ben best een mietje en heb een lage pijngrens.

Ik weet niet hoe oud je bent en of nog een kinderwens hebt. Maar een man kan zich eventueel ook laten helpen.

Yellowbird schreef:

Nooit meer een relatie met problemen is makkelijk gezegd.
Wij hadden een gezonde relatie. Na mijn bevalling van mijn zoontje hebben we minimaal 6 maanden niks kunnen doen. Daarna volgde nog eens een periode van 3 maanden. En een jaar later weer 3 maanden.
Vond hij dat leuk? Nee.
Vond ik dat leuk? Nee.
Maar wat niet gaat, gaat niet. En als we het toch probeerden lag ik te huilen van de pijn. Is dat leuk? Nee.
Ik hielp hem wel af en toe aan zijn trekken maar dat was ook niet wat hij graag wou.
Maar we zijn volwassen mensen en kunnen er over praten. No way dat hij het buiten de deur zou zoeken.
No way dat ik dat zou toestaan.

Cayenne schreef:

Ik heb eigenlijk het gevoel dat als je partner je daar om wil verlaten, de relatie sowieso al niet goed was.