Bokt.nl

Tieneke schreef:

TS, ik neem toch aan de mat je die denkfouten niet per sé wilt maken, dat het toch fijn voor je zou zijn als je met een andere mindset dit soort dingen zou kunnen beleven...?

Ik denk dat hulp daarbij zoeken geen slecht idee is. En dan niet in de vorm van een psycholoog, maar eerder in de vorm van een coach (NLP bijvoorbeeld) die in het nu met je aan de slag gaat en je technieken leert om je eigen denken in vraag te stellen en om te buigen.

Olympia schreef:

Het gaat er in the end toch om dat jij gelukkig bent? En niet wat je vader/stiefmoeder voor ogen hadden/willen?

VogeltjeM schreef:

Ik vind het niet zozeer negatief, maar wel ontzettend onzeker overkomen. De setting klinkt best oké, maar is in jouw beleving een en al ongemakkelijkheid en beoordeling.

Hilli schreef:

Je zou ook kunnen denken in oplossingen in plaats van in problemen. Je verhaal komt op mij ook negatiever over dan je het bedoelt.

Als het voor jou oncomfortabel is om op deze manier je vader/stiefmoeder te zien omdat je de rest van de mensen niet (echt) kent, en je hebt je de mensen voor wie je wel komt nauwelijks gesproken, spreek dan de volgende keer apart met je vader/stiefmoeder af op een andere dag. Dan kun je én bijpraten én ben je van het stukje 'sociaal gedoe' af.

Hilli schreef:

Bellatrix schreef:

Even op de koffie gaan zoals iemand zei gaat niet lukken, ze wonen op 2 uur afstand en zijn zelf altijd erg druk.

Nu denk je weer in problemen in plaats van oplossingen. Trakteer ze op een lunch op een uurtje rijden voor beide partijen. Heb je meteen je kadootje en het scheelt reizen. Ze hebben echt niet al 365 dagen per jaar plannen en jij ook niet, maar je moet het wel willen natuurlijk. Dat klinkt misschien een beetje flauw, maar je afvragen hoeveel moeite je wil doen is wel een goede.

freetorun schreef:

Ik verbaas me vooral om de mensen die zich erin herkennen en zich niet bewust zijn van de negativiteit. Werkelijk alles 'moet maar' of kost een diepte zucht (in tekst). Van oprechte interesse in jou tot een cadeautje geven, het is allemaal kommer en kwel.

Ergens wil ik je een 'trap' onder je kont geven. Je bent in de 30, zo afhankelijk ben je écht niet meer van de goedkeuring van je vader en stiefmoeder. Zij hun wensen en dromen, maar het gaat erom dat jij oké/gelukkig bent met het leven dat je hebt.

En werkelijk waar, niemand v/d gasten let zo goed op jou. Of je lipgloss op hebt of niet, of je die vijg nu wel/niet lekker vindt etc etc. Denk zelf maar terug, heb jij zo specifiek op andere gelet? Of was je te druk met jezelf en tijdelijk te druk met het gesprek?

Blijheid schreef:

Maar als je naar een feest gaat is het ook een paar uurtjes én een eind rijden én voel je je rot
Is een eind rijden en even koffiedrinken dan geen minder grote belasting, als je het tegen elkaar afweegt?

En als de relatie met je stiefmoeder lastig is kan je wellicht je vader uitnodigen om samen een dagje iets leuks te doen?

Cayenne schreef:

Of desnoods ergens in het midden afspreken, bij een leuk tentje op een terrasje ofzo.
Dan is het nog maar een uurtje.
Ik woon ook ruim 2 uur van mijn ouders af helaas, maar waar een wil is, is een weg!

Askja schreef:

Door alle negatieve reacties, adviezen over het beter kan/moet etcetera wordt deze ontboezeming van de ts naar mijn idee veel groter gemaakt dan de bedoeling. Haar m.i. leuk opgeschreven verslag is misschien wat zwaar aangezet hier en daar, maar dat is ook de vertelstijl.

Ik hoop dat je je door bepaalde reacties geen probleemgeval voelt, ts. Want dat is nergens voor nodig. Niemand is perfect, en daarbij, dit is gewoon een situatieschets en niet wie jij bent - al zijn er altijd Bokkers die op basis van een paar posts een ander perfect denken te kunnen doorgronden.

Gianti schreef:

Ik schrik er een beetje van hoe erg je je bezig houdt met wat andere wel niet van je denken. Vooral dat stuk dat je bord gelijk leeg hebt met de rest. Ik denk dat je het jezelf een stuk makkelijker en leuker maakt als je dat leert los te laten.

DiantaM schreef:

Fantastisch geschreven!

De inhoud vind ik erg vanuit de slachtofferrol geschreven. Ik mis heel erg jouw eigen mogelijkheden hierin. Jij kunt zelf mensen aanspreken en het gesprek op gang helpen, jij kunt zelf denken: mij kunnen ze niet kisten hoppa ik ga er voor! Kortom: toch een beetje een schop onder je kont.

Cer schreef:

Je hebt geen zin in lange verhalen maar als tante een kort antwoord geeft is ze niet in je geintereseerd? ja wat wil je dan?

Overigens, mijn post is niet aanvallend of iets bedoeld, maar wel mijn oprechte ongefilterde gedachten als ik zoiets lees.. Fascinerend om te zien hoe verschillend mensen hierover denken Wat dat betreft is het een interessant stuk

MirandaFuego schreef:

Ik vind het knap dat je toch bent heengegaan.
Dat zegt wel iets over je kracht, omdat het je zo tegenstaat, dat is echt niet zo makkelijk om je overheen te zetten en toch te gaan.
Er zijn heel veel mensen die dit hebben, je staat hier echt niet alleen in.
Je kan er denk ik nog wel wat mee om het makkelijker te maken, dan worden dit soort situaties voor jezelf wat fijner.
Een goed streven denk ik, om aan te werken.

JackenJill schreef:

Haha, ja dit dacht ik ook. Ik ben nu namelijk erg benieuwd wat er nou met je handen aan de hand is!
Ik vond het goed geschreven, je weet met je woorden een heel duidelijke sfeer op te roepen, en dat vind ik erg knap. Ook het feit dat je verhaal zoveel meningen oproept, zegt iets over je talent in schrijven.
Ik ben ook van mening dat het heel zwaar en negatief is. Ik denk dat je jezelf veel belangrijker mag gaan vinden dan je nu vindt. Je mag er zijn, ook al voldoe je niet aan de verwachtingen van je vader en stiefmoeder. Je leeft niet voor hun, maar voor jezelf. Probeer te genieten van hoe jij jouw eigen leven ingericht hebt!

M_D_H schreef:

Marlies lieverd, je kent mij en ik ken jouw.
Ik herken jouw niet in dit verhaal, ik vind jouw over het algemeen heel open en erg sociaal.
In mijn optiek ben jij niet zo tenzij jij bij jouw vader en stiefmoeder bent.
De keren dat ik jullie samen in 1 ruimte heb gezien was jij niet jezelf.

Het is te vergelijken met mij en mijn oma. Ik ben enorm sociaal en geniet heel erg van dit soort feestjes. Tot dat ik weet dat mijn oma en haar kinderen en kleinkinderen aanwezig zijn.
Dan heb ik dezelfde gestreste reactie als dat jij nu hebt.
In mijn geval komt dit omdat wat ik ook doe, ik nooit goed genoeg zal zijn voor haar.
Volgens mij ervaar jij dezelfde druk bij jouw vader en stiefmoeder als dat ik heb bij mijn oma. Ik heb er voor gekozen alleen nog naar de verplichte nummers te gaan, de oud en nieuw borrel en haar verjaardag. Verder heb ik er voor gekozen geen contact meer met haar te hebben omdat zij mij heel veel energie kost, ik er alleen maar negatieve energie voor terug krijg en ik zelfs weken van te voren gewoon al ziek van de stress wordt.
Ik snap dat dit voor jouw geen optie is. Het is je enige familie. Echter, als je er geen afstand van kan nemen is het wel verstandig er, ondanks de emotionele lading, toch een keer over te praten.
Want dit is ook niet goed voor jouw meis

bigone schreef:

Bellatrix, wanneer praten je niet lukt zet dan eens gewoon duidelijk op papier(niet zoals de openingspost) hoe je je voelt ten opzichte van je vader en stiefmoeder, welke verwachtingen JIJ denkt dat ze over je hebben. En dat je het gevoel hebt dat je ze alleen maar teleurstelt en je dat heel moeilijk vind.

En weet je, elke ouder wil voor zijn kind het beste, beter dan ze het zelf vaak hadden. Mijn vader vond ook dat ik, die als eerste uit de hele familie naar het atheneum ging , naar de Uni moest. Hij was zwaar teleurgesteld dat ik de paarden in ging maar dat was mijn manier om gelukkig te zijn. Mijn pa en ik hebben het er nog wel eens over gehad want verder zat het wel goed en hij vertelde dat hij dolgraag had willen doorleren maar niet mocht vandaar dat hij mij zo pushte . Maar achteraf begreep hij wel dat hij zijn verlangens niet op mij mocht projecteren. Ik ben wel eens boos om zijn gezeur geweest maar hij had er gewoon niets over te zeggen, mijn leven.
Dit zie je veel vaker, het jochie dat in Ajax moet gaan spelen ,de dochter die de volgende Anky moet worden, allemaal projecties van ouders die het zelf niet gered hebben. Dus schrijf die brief over wat je voelt en laat gaan.

poes schreef:

Ik herken me helemaal niet in je verhaal. Algemeen genomen ga ik erg graag naar etentjes en feestjes. Is het de moeizame relatie met je vader en stiefmoeder die het zo lastig maakt of ga je gewoon niet graag naar dit soort dingen? In het eerste geval kun je het idd overwegen om het te bespreken (of niet), in het tweede geval is het een kwestie van je erdoorheen slaan als je niet wilt afzeggen. Of om er anders mee te leren omgaan. Zoals ik het lees was het een fijn georganiseerd etentje en waren mensen oprecht in je geïnteresseerd.

Feestjes van iemand waarmee de relatie niet goed zit ga ik idd ook niet zo graag heen. Ofwel ga ik dan niet, of ik ga bij de mensen zitten die ik wel leuk vind, maar goed, soms kan het wel eens tegenvallen idd!

Overigens vind ik het best bijzonder dat je denkt 'jouw verhaal' aan mensen te 'moeten' vertellen. Vraag je ook aan hen hoe het met ze gaat en verwacht je dan ook een 'verhaal'? De meeste mensen willen graag weten hoe het met je is (en dat hoeft geen 'verhaal' te zijn) en verder willen ze gewoon lekker kletsen. Ik vind het zelf erg vervelend als een ander alleen maar over zichzelf gaat zitten banketstaaf...

Verder zou ik proberen om wat minder te denken over wat een ander over je zal denken. Kleed je aan zoals jij wil en je lekker bij voelt, eet wat en hoeveel jij wil en op het tempo dat jou past en als je wat wil drinken roep je de bediening.

Verder vind ik het trouwens vreselijk lastig als mensen met jouw instelling een uitnodiging aannemen. Bij mij is het echt 'graag of niet' wat dat betreft. Ik geef een etentje of feestje om plezier te maken, en ik wil dus niet dat mensen tegen hun zin komen. No hard feelings dan, ik heb liever dat je niet komt dan tegen je zin.

Uit het hele verhaal kreeg ik een beetje het gevoel dat je onzeker bent en je minder voelt dan de rest, dat vind ik wel jammer voor je als dat zo is, want het is helemaal nergens voor nodig!

DatBenIkNou schreef:

Wie dwingt je om te gaan? Ik doe dat al jaren niet meer hoor. Heb ik ergens geen zin in dan doe ik het gewoon niet. Dan maar niet sociaal, jammer dan.

Bubblewrap schreef:

Ik vind het mooi om te zien hoe men hier zo serieus op in gaat. Terwijl topicstarter het één en ander heeft uitgelegd naar aanvang van de reacties. Wil niet zeggen dat ik ook het beeld: 'krik je zelfvertrouwen op' heb. Maar ik ken topicstarter en haar familie niet. Om dan te zeggen dat een psycholoog geen overbodige luxe is

Ik zal zo de stad even in... En haal denk ik ook een zak popcorn. *zucht*, waarom ligt de supermarkt niet op de route... En getver, wat is het waterkoud buiten!

Sky schreef:

Ik vind het lage level van zelfvertrouwen wel echt alarmerend. Tuurlijk snap ik dat voor sommige mensen grote groepen spannend kunnen zijn, maar hier is het wel heel extreem! Zonde, misschien iets om aan te werken. Ik zou voortaan als je het zo’n hel vindt, niet meer gaan. Er wordt ook flink geld voor betaald en zoiets moet leuk zijn, geen straf..

maralyn schreef:

Lieve bellatrix.

Zo.. nu heb ik tijd om even te typen.


Ja ik herken je verhaal.
Tenminste, van de Jitske (ik dus) tot drie jaar geleden.

Negatief zelfbeeld en n omgeving die niet bepaald mee doet. Jezelf hoge verwachtingen aanpraten en diep nadenken alvorens het plaats vind.

Bij mij sloeg de onzekerheid over naar een fobie, een uiteten fobie.

Vroeger een nare ervaring gehad. Was ik 14. Nieuw vriendje, eerste kennismaking, en dan ook nog ouders tegenover je hebben die het allemaal zo en niet anders zien voor hun zoon. Ik werd op mijn eerste moment direct gedrukt op mijn etiketten en dat sloeg in op mij als puber die zo haar best deed, onzeker als de pest, een bom.

Pats, verpest.

Mijn toenmalige vriend kon er ook niet mee omgaan. Ipv steunen in ontwikkeling (ik was 16, jong, puberaal en naïef) werd er keihard tegen mij gezegd, "ik zie de vrouw die jij kan worden"
Wederom verwachtingen, waar ik niet aan kon voldoen.
Zijn ouders waren geweldig! Zij steunden mij wel. Maar toch vond ik uit eten niet leuk.
Verplicht gezellig doen. En met een jonge dame die in de knoei zat in haarzelf werd het niet beter op.

En iedereen vond wel wat aan me.
Ik at te weinig.
Laag opgeleid.
Volgzaam schaap.
Mening loos.
Geobsedeerd door paarden.

En eigenlijk ontwikkelde ik dat zelf in mijn hoofd.
Nee, sommigen waren echt niet aardig. En ik mocht sommigen ook niet.
En ik kon daar niet mee omgaan.
Opgesloten in mezelf, te worstelen met de negatieve beeld en zelfbeeld. Fantastisch om dat in stand te houden als je omgeving dat bevestigt.

Na zes jaar kwam ik uit mezelf. Ik was niet genoeg voor mijn vriend. Prima, dan gaan we uit elkaar.
Ik moest eerst mezelf genoeg vinden.
Lekker een leuk beeld van mezelf maken.
Lekker stoeien in mezelf.

En dat gebeurde.
Ik zocht hulp. Kreeg hulp. Ging boxen tegen mezelf en mijn zelfbeeld en creëerde zelfvertrouwen.

Wat n ander van me kan denken doet me steeds minder.
Want het zit in mijn hoofd.
Wat n ander zegt, moet hijzelf weten. Meestal tik ik het balletje terug.

"Wat eet je weinig? Geen wonder dat je zo mager bent"
Weet je? Ik voel me fantastisch in dit lichaam en eet wat ik nodig heb. Jouw mening is totaal niet relevant voor mij, ajuus!


Met mijn huidige partner kan ik het dus wél!
Waarom?
Ik ben goed genoeg. Goed voor mezelf en hij vind mij helemaal prima zoals ik ben. Ik hoef niet iemand te worden die hij denkt dat ik moet zijn.

En zo denk ik er ook over.

Zelfbeeld...

Een klein schildje, dat je het voor jezelf een feestje kan maken.
Dát was voor mij de sleutel

Tallie1979 schreef:

Wat ik hier lees is een verhaal van iemand die geen "Nee" kan zeggen.

Als je geen zin hebt om te gaan, dan staat het je vrij om te zeggen dat je niet komt.

Uiteindelijk heb je je een avond ongemakkelijk gevoeld en komt je verhaal negatief over. Eigenlijk vreselijk zonde van je energie.

Adelaide71 schreef:

Denk dat de meeste mensen zich dit soort dingen wel afvragen, ook diegenen die heel stoer roepen: dan ga je toch niet, of ik trek me niks van anderen aan. Ik geloof dat niet helemaal: je past je meestal aan aan een situatie of gelegenheid. Lees dat er een 'geschiedenis' is in de relatie met vader en stiefmoeder; ik herken dat. Sommige patronen slijten in en zijn soms lastig te doorbreken, dus gedraag je je een soort van automatisch als je altijd doet. Je ondergaat het maar hebt daar allerlei gedachten bij, ik snap dat wel. Maar goed: als het je zo dwars zit en er voor je gevoel nog veel onbesproken is, dan zou ik wel een poging wagen om het ter sprake te brengen. En wellicht zitten dingen anders dan je gedacht had; ik ga er dan vanuit dat zij ook met de beste bedoelingen gehandeld hebben. Succes! Hoop dat je de moed kan vinden en je hart kan luchten bij ze.

Maflinger_S schreef:

Herkenbaar. Het gevoel om op dat soort "feestjes" elke keer net niet helemaal lekker met de rest mee te kunnen komen.

Ik lees echter ook een hele grote wens om een goede band met je vader te hebben, bijna tegen de klippen op. Ik denk dat je daar meer in zou kunnen investeren zodat je daar voor jezelf vrede mee krijgt. Dat betekent ook dat je daarin op een of andere manier je stiefmoeder moet meenemen, want zij maakt nou eenmaal een groot deel van je vader's leven uit.

Eerder worden al een paar goede suggesties gedaan: spreek eens met ze af op neutraal terrein, ongeveer een uur van jou en hen vandaan, in het midden. Neem er de tijd voor. Schrijf van te voren in een brief die je of aan je vader, of aan je stiefmoeder of aan hen beiden geeft hoe jij het ervaart en hoe je het graag zou willen hebben. Misschien zijn ze zich helemaal niet bewust van het effect dat zij op je hebben. Emoties mogen daarbij, graag zelfs! Je wilt een band met ze, daarbij hoort een stukje kwetsbaarheid aan jouw kant. En ook aan hun kant. Misschien begrijpen ze je niet, maar je hebt het dan voor jezelf gedaan. Misschien begrijpen ze je heel goed en ontaardt jullie ontmoeting in één groot tranendal (van opluchting, dat jullie eindelijk de dingen eens uitspreken). Dat zou mooi zijn.

Hoe dan ook, geef gevolg aan je gevoel dat je vader belangrijk voor je is en dat jullie voldoende tijd met elkaar willen en kunnen doorbrengen, voordat het te laat is.

Daihyo schreef:

Ach Marlies, wat rot dat je een avond als deze zo beleeft
Ik snap het wel, aan de ene kant de loyaliteit naar de familie toe en aan de andere kant zo geen zin hebben, omdat je weet dat je met weinig familieleden iets hebt.

Ik moest gelijk aan mezelf denken, dit is precies waarom ik een gruwelijke hekel heb aan familie uitjes. Die loyaliteit en geen zin hebben is dan continu in strijd met elkaar. Dus ik heb met mezelf afgesproken: bepaalde familieaangelegenheden ben ik bij en anderen kies ik ervoor om niet te gaan. Deels heeft dat te maken met afstand (150km enkele reis rijden voor elke verjaardag gaat me gewoon te ver) en deels met niet zo'n goede band hebben met mijn familie. Voor mij is de afweging: ouders en broer ga ik altijd (tenzij het echt niet kan) en andere familie bekijk ik per keer. Hoe voel ik me, hoe leuk vind ik ze, hoe vaak hoor ik iets van hen of kan ik alleen opdraven als het hen uitkomt maar gebeurt dat andersom niet?

Voorheen probeerde ik met iedereen contact te hebben, maar toen ik zelf verhuisde naar de andere kant van het land, een housewarming + verjaardag en werkelijk niemand kwam opdagen behalve mijn ouders, was ik er heel snel klaar mee. Ik was ineens een stuk selectiever.

De vraag die jij je eens moet stellen: welke mensen zijn het écht waard om naartoe te gaan en me zo druk om te maken? En alleen voor die mensen doe jij je best, want zij doen dat ook voor jou. Voor al die andere mensen: dikke middelvinger.
Op zo'n 'verplichte' avond zet je een brede glimlach op, doe je met mensen een sociaal praatje dat helemaal niet te diep over jezelf gaat (stel veel vragen, mensen praten graag over zichzelf), eet je wat je wilt eten (en verantwoord je niet tegenover mensen die vinden dat je te weinig eet, hun probleem) en ga weg wanneer je weg wilt zonder 1000 verontschuldigingen.

Weet je Marlies, jij moet met jezelf oud worden. Jij moet tevreden zijn met jezelf, blij zijn met jezelf en vooral schijt hebben aan wat een ander van je vindt. Zij gaan weer terug naar huis en zien je weer een tijd niet. Denk je dat ze zich druk om jou maken? Maar jij ziet jezelf elke dag 24/7/365. Dus je moet je vooral druk maken over wat jij van jezelf vindt. En als jij in je spijkerbroek naar een feestje wilt, dan doe je dat. En als jij alleen soep eet, dan doe je dat. Maak je niet druk om hen. Dat zij jou niet accepteren zoals jij bent, is hun zwakte, hun probleem en te kinderachtig voor woorden. Als familie voor hen ook zo belangrijk is als dat het blijkbaar voor jou is, dan accepteren zij jou. Gewoon. Zonder gezeik. Leg jezelf geen verwachtingen op die andere blijkbaar van je hebben. En probeer daar zeker niet aan te voldoen. Het leven is al stressvol genoeg.