Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
elnienjo schreef:Ik ben liever alleen, woon ook liever alleen en slaap al helemaal liever alleen.
Ik ga gerust in mn eentje roadtrippen in Amerika, dus voor op vakantie heb ik ook geen partner nodig (behalve zn creditcard, die zou wel welkom zijn maar ik heb er het gedoe niet voor over)
Ik heb relaties gehad maar nooit willen samenwonen.
, mag niet blijven slapen.
Ik geniet ervan, dat flirten, die vrijheid.
De ergste vond ik nog richting mn moeder. Zij heeft nooit gepusht oid, maar er waren mensen die het nodig vonden om tegen haar te vertellen hoe ge-wel-dig het wel niet is om kleinkinderen te hebben...."maar oh, ja, dat weet jij natuurlijk niet". Op zo'n moment krijg je gewoon het gevoel dat je faalt ofzo.
Inmiddels 3 jaar verder 
af en toe een date maar mwah.
Korte relaties, lange relaties, samenwonen.
Maar af en toe tot over je oren verliefd raken en er even lekker in meegevoerd worden is ook wel weer een keer leuk. 

Ik mis inderdaad wel het samen zijn met iemand, vastigheid. Vrienden kunnen nooit afspreken want die hebben hun vriend dus ja, geen tijd meer
elnienjo schreef:Hoe vaak ik niet mensen zie die telkens weer hun huis moeten verkopen omdat de relatie weer uit is. Ben blij dat mijn huis ook echt mijn huis is en dat ik niet afhankelijk ben van een partner die me er uit kan schoppen.
Ik zou dat dus ook niet zomaar opgeven voor iemand...
gerpiegorp schreef:Vrienden kunnen nooit afspreken want die hebben hun vriend dus ja, geen tijd meer
elnienjo schreef:Hoe vaak ik niet mensen zie die telkens weer hun huis moeten verkopen omdat de relatie weer uit is. Ben blij dat mijn huis ook echt mijn huis is en dat ik niet afhankelijk ben van een partner die me er uit kan schoppen.
), mijn hond is van mij, mijn paard is van mij, mijn auto is van mij... En dat geeft natuurlijk wel wat stress over verantwoordelijkheden die ook helemaal alleen van mij zijn... maar ook wel rust dat niemand mij zonder meer buiten zet of de helft kan opeisen... Skippy01 schreef:Volgens mij gaat dit echt zo'n topic worden met veel van die aha momentjes ala OprahNirvana_ schreef:Ik zou op zich best ervoor open staan, maar heb een enorm druk leven waardoor ik echt tijd zou moeten maken. Ik heb één keer meegemaakt hoe het is om, zo'n beetje op het eerste gezicht, verliefd te zijn, en dus wil ik gevoel weer voordat ik tijd vrij maak voor iemand. Wat natuurlijk een best hele kleine kans is
En tja. Diegene moet ook accepteren dát ik een druk leven heb, en daar wel tijd in vrij wil maken, maar echt niet zeven dagen per week. Of altijd snel reageren via de app.
Dat was bij mij zo met mijn eerste vriend: absoluut liefde op het eerste gezicht en hoewel onze levens na 2,5 jaar een andere kant op gingen, is dat zo'n gevalletje "the one who got away". Volgen elkaars leven nog steeds, maar gewoon een totaal ander beeld van hoe het leven eruit moet zien.
En inderdaad: dát gevoel wil je dan gewoon weer. Ik wil niet 'settelen' voor minder, voor iets gezapigs. Was heus niet altijd rozengeur en manenschijn, en ik ben temperamentvol, dus bij ruzie vlogen er geregeld boeken de kamer door zeg maar. Maar dat is voor mij gewoon beter dan zo'n "ja en amen" relatie, en die laatste soort zie ik overal om me heen (behalve bij mijn directe familie, die zijn allemaal wel temperamentvol en treffen wél de juiste partners daarvoor haha)


Jessix schreef:Dat zat ik me inderdaad ook te bedenken, niet echt bij stil gestaan. Eigenlijk best vreemd, maar met de recente femi/omgekeerde femi/dergelijke topics begint mijn blik zich wel wat te verruimen.Ailill schreef:Wel apart, ik krijg echt bijna nooit advies van mensen. Vraag er geloof ik ook niet naar, besprek soms iets met vrienden/familie maar verder eigenlijk niet.
Misschien scheelt het omdat je een man bent. Bij vrouwen denkt men toch wel dat je einddoel married with children is.
Maar kan ook op enkel een naam al afknappen. 

). Biseksueel wellicht, maar geen zin om dat nu te onderzoeken.
) en hij vindt het geen probleem, is er voor me als ik het nodig mocht hebben. Sowieso kan ik goed mezelf zijn. Maar toch merk ik als je zo lang alleen bent dat het heel moeilijk is daar ineens in te veranderen.
Ik kan ook wel jaloers zijn op de singles hier die gerust alleen uit eten gaan, of op vakantie. Ik zou het niet kunnen, en ook absoluut niet willen. Alhoewel ik wel gestudeerd heb in Amerika, maar dat is iets anders. Ben 1 keer alleen uit eten geweest in Venetië (toen een vriend naar huis ging en ik een dag later doorreisde naar Verona waar mijn vader en stiefmoeder waren) en ik voelde me zo bekeken... Kreeg amper een hap door mijn keel. En dat ligt aan mij uiteraard, want ik heb er persoonlijk geen problemen mee als ik mensen alleen zie zitten. Tof juist!
) maar in the end gaat zij naar huis naar vriendlief en ik naar huis naar... een fles wijn (
). En dat maakt me best angstig. Ik ken iemand die is enigskind (en eeuwige single) en haar moeder gaat heel slecht. Poeh zeg dat is zwaar hoor
elnienjo schreef:Relaxed schreef:En geen kinderwens scheelt natuurlijk ook enorm
Dat wist ik gelukkig al heel jong, dat ik geen kind wilde, dat scheelt echt 'n hoop stress in je leven. Hoef je niet tegen wil en dank een relatie.