Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-03-18 16:57

Geplaatst: 10-03-18 16:57

Fijn dat ze dan weer rust en veiligheid in een zorg- of verpleeghuis ervaren.
Mijn oma was ook heel angstig, als ik dan weg ging na een bezoek gaf dat zoveel stress dat het leuke van het bezoek weg was, ze bleef weer alleen achter.
Eenmaal op de verpleegafdeling ging er automatisch altijd een verzorger bij oma zitten als we weg gingen, samen zwaaien. Een stuk fijner afscheid.

Boras, wat vervelend dat dit een breuk in het gezin heeft gegeven $:\$
Mijn vader, broer en ik zijn 95% van het contact dat mijn moeder nog heeft. Maar mijn ouders zijn gescheiden, dus mijn moeder woont alleen en mijn broer woont in Amerika, dus hij skypt vooral met mijn moeder.
Geen ruime bezetting om dagelijks de dingen op te vangen.
Mij valt de mantelzorg zwaar, er moeten steeds vaker "brandjes" geblust worden en ik weet dat ze eenzaam is. Ondertussen gaat je eigen leven door en weet je dat de zorg alleen maar groter gaat worden.

**Geplaatst**: 11-03-18 00:00

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 11-03-18 00:00

Bij mijn opa komt de zorg op mijn moeder aan. Die heeft 3 broers die komen met z’n 3en nog geen 15 keer per jaar. Mijn moeder heeft hem 5 keer per week. Dat frustreerde enorm vooral omdat zij hem zo kort zien dat ze niet echt zien hoe slecht hij al is. Hij staat sinds kort ingeschreven voor een woonvoorziening en mijn moeder kreeg het verwijt dat zij 3 jaar terug heeft gezegd dat als hij hier kwam wonen hij niet meer weg hoefde en nou moest hij alsnog verhuizen. Tja alsof je van tevoren kan bedenken hoe zwaar mantelzorg is. :roll:

Ik werd vandaag door Facebook herinnerd aan een leuke woordgrap die mijn opa 3 jaar terug maakte wat wel typerend was voor zijn dementie. Hij begreep niet meer wat dubbelfris was en vond dat 1 fris wel genoeg was voor hem.

**Geplaatst**: 11-03-18 01:15

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 11-03-18 01:15

Ik meld me hier ook maar eens. Mijn oma was ook dement, ze is toch nog vrij onverwachts afgelopen Kerstavond overleden. Ik denk dat het voor haar beter is zo, maar wel gek om niet meer op bezoek te gaan. Ik had vooral de laatste tijd veel moeite om bij haar langs te gaan, ze kon helemaal niets meer. Vind het erg moeilijk om te zien. Ik doe zelf neurowetenschappen dus ik volg de wetenschap op de voet en hoop echt heel erg dat ze iets hier tegen kunnen verzinnen.

**Geplaatst**: 11-03-18 10:24

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 11-03-18 10:24

Jaa wat een rotziekte is het ook hé.
Mijn vader was 54 toen hij de diagnose kreeg en dat is inmiddels alweer 10 jaar geleden. Bij hem is het heel langzaam achteruit gegaan, waardoor we elke jaar weer een beetje afscheid van hem namen. Hij woont nu al 4 jaar in een zorginstelling.
Mijn moeder is 14 jaar jonger en was dus nog maar 40 toen ze haar man aan het verliezen was.
Zij heeft inmiddels veel gedaan voor mensen met dementie. Ze is begonnen met een dagbesteding voor jong dementerende en heeft nu een inloophuis waar iedereen terecht kan die te maken heeft met dementie.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-03-18 10:31

Re: Familie met dementie

Geplaatst door de TopicStarter : 11-03-18 10:31

Ik schrik er echt van hoeveel jonge mensen er ook al dementie hebben. Mijn oma is van een soort medicijn afgehaald waardoor ze nu weer een stuk alerter is. Gisteren kwamen wij na nl doet een grote zaal in lopen waar ze zat en gelijk een blik en lach van herkenning dat maakt heel mijn dag dan weer goed. We hebben gezellig poffertjes gegeten en van de muziek genoten.

**Geplaatst**: 11-03-18 11:59

Geplaatst: 11-03-18 11:59

Belle_boef, wat kortzichtig van haar broers. Dan hebben ze echt geen idee hoe zwaar het is.
De eerste twee afleveringen van dokter Deen geven dit in een notendop goed weer. Pas als je zelf een keer 24 uur de zorg overneemt weet je een beetje wat het is.

Lynnille, wat knap van je moeder dat ze dit doet terwijl ze er zelf nog zo direct mee te maken heeft.

F_inley, klinkt als een gezellig bezoek!

Margooo, dat is ook het vakgebied van mijn broer. Hij richt zich op het (sociale) geheugen. Maar wat gaat dat toch in kleine minuscule stapjes, je moet zoveel geduld hebben en dan ook nog de kans krijgen om je onderzoeken te kunnen voortzetten.

**Geplaatst**: 11-03-18 12:26

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 11-03-18 12:26

Wat ik soms wel opvallend vind, is dat mijn oma soms maanden lang dingen die nooit zijn gebeurd ('ik ben op mijn bril gestapt, nu is hij kapot.' Ze heeft al een tijd geen bril meer) blijft herhalen.

Hebben anderen dat ook?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-03-18 12:30

Re: Familie met dementie

Geplaatst door de TopicStarter : 11-03-18 12:30

Dat herken ik idd wel van de vorige fase di gen blijven herhalen die niet waar zijn of niet gebeurt zijn

**Geplaatst**: 11-03-18 13:07

Geplaatst: 11-03-18 13:07

Eske_B schreef:
Wat ik soms wel opvallend vind, is dat mijn oma soms maanden lang dingen die nooit zijn gebeurd ('ik ben op mijn bril gestapt, nu is hij kapot.' Ze heeft al een tijd geen bril meer) blijft herhalen.

Hebben anderen dat ook?

Mijn oma van vaderskant was ook dement, 'gelukkig' voor haar overleed ze vrij snel en heeft ze gewoon thuis kunnen blijven wonen voordat de ziekte dit onmogelijk zou maken.

Maar zij had het idee gekregen dat ik geen kippenpootjes lustte.
Wij gingen altijd eens in de 3 a 4 weken bij mijn opa en oma op bezoek, en mijn oma maakte dan vaak kippenpootjes.

De laatste maanden dat ze dit nog deed, kreeg ik altijd iets anders omdat ik geen kippenpootjes zou lusten.
Wat helemaal niet zo was, ik vond het juist heerlijk.
Maar dit kregen we niet meer uit haar hoofd (jammer voor mij)
We hebben het maar zo gelaten om haar niet voor het hoofd te stoten.

**Geplaatst**: 11-03-18 13:23

Geplaatst: 11-03-18 13:23

Herkenbaar Eske_B en Barbet.
Zo drink ik tegenwoordig maar water en mijn vriend alcoholvrij bier, er zijn ergere compromissen :Y)

Bij sommige herhalingen moet ik mijzelf wel vermannen om gewoon te reageren, terwijl je ze inmiddels aardig beu bent. Vooral als dit een negatieve beleving over iets of iemand is waarvan ik weet dat het niet klopt/anders is gegaan.
Ik weet dat ik deze beleving niet kan veranderen, ze voelt zich dan niet serieus genomen. Maar het is soms lastig.

**Geplaatst**: 11-03-18 14:10

Geplaatst: 11-03-18 14:10

Mijn opa had dementie, is inmiddels 2 jaar terug overleden op zijn 84e

Mijn opa heeft altijd samen met mijn oma in een groot rijtjes huis gewoond (oma is 10 jaar jonger)
Hij was altijd wel al wat vergeet achtig geweest maar het begon eigenlijk na een val van zijn fiets, zijn evenwichtsorgaan was beschadigd en daarna begonnen er dingen op te spelen.
soms dacht hij dat hij nog in amsterdam woonde, dan stamelde hij tegen mijn oma, van wie is dit huis? van wie zijn al die spullen? en 20x hetzelfde vertellen. erg irritant maar je knikte altijd maar ja, al had mijn vader het daar wat lastiger mee. die kon dan echt snauwen 'ja pa, dat heb je nu al 10x verteld'.
Hij had het ook steeds over zijn motor (die hij al ckr 15 jaar niet meer had)

Autorijden mocht niet meer want hij ging ook lichamelijk achteruit, mijn oma moest de sleutels echt verstoppen anders racede hij uit frustratie zo weg.
3 jaar lang heeft het zo geduurd terwijl hij steeds verder aftakelde, verzorging thuis gehad maar mijn oma ging er ook aan onderdoor. besloten hem te verhuizen naar het verpleeghuis nog geen 5 minuten verderop.
In het begin moest hij er niks van hebben maar later begon hij zich gelukkig wel thuis te voelen, eigen spullentjes mee in zijn eigen kamertje, mijn oma kwam braaf elke dag langs en deed ook nog zijn was.

Helaas ging hij lichamelijk steeds meer achteruit, kon op een gegeven moment niet meer lopen en kwam in een rolstoel terecht, eten en drinken ging moeilijk en praten zat er de laatste maanden ook echt niet meer in, het was een kasplantje geworden. Ik denk dat hij het zelf niet zo door heeft gehad maar voor iedereen eromheen is dat best lastig te accepteren.
Ik ging wel regelmatig op bezoek en hij wist gelukkig al die jaren nog wel wie iedereen was, maar voelde me soms dan ongemakkelijk als ik daar was. hij zat maar voor zich uit te staren en praatte niet meer dus een gesprek voeren ging ook niet meer. ik vond dat erg lastig, hij was mijn opa niet meer en dat accepteren heeft wel even geduurd.

2 jaar nadat hij is opgenomen in het verpleeghuis is hij overleden.
Hij was al een keer flink ziek geweest en toen dachten ze al dat het over was, wonder boven wonder knapte hij eigenlijk heel goed op en zei weer een paar woordjes, helaas 3 maanden later ging het weer berg afwaarts en hebben ze hem met morfine door de pijn heen geholpen.
Mijn vader belde mij op dat ik nu moest komen als ik hem nog wilde zien omdat het zo over kon zijn.
Ik ernaartoe geraced en alle familie was er al, dan kom je die kamer binnen en als je hem dan ziet liggen in dat bed, veel pijn en eigenlijk al niks meer dan doet dat wel even wat met je, ik moest 'afscheid' nemen, niks moeilijkers dan dat maar ergens had ik er ook wel weer vrede mee, dit was beter voor hem, geen pijn meer, geen kasplantje meer. het was goed zo.

ik was zaterdag geweest, zondag de rest van de familie en maandag is mijn vader om half 5 bij hem weg gegaan, om half 6 kwam de verpleging hem weer controleren en toen was hij al overleden. Hij heeft gewacht tot mijn vader weg was.

Daarna volgde de condoleance en natuurlijk de crematie.
Ik wilde in eerste instantie niet kijken, hem herinneren zoals hij was maar na aandringen van mijn tante (ja krijg je later spijt) toch gekeken, en heel gek maar dat ik hem daar zag liggen, heel mager en ingevallen voelde ik eigenlijk niks, dit was mijn opa niet, niet zoals ik hem herinnerde.

Erg emotioneel natuurlijk helemaal voor mijn oma die er nu dan 'echt' alleen voor stond, en die wel al die jaren en nog steeds kerngezond is en nog van alles doet (fietsen, sporten, autorijden)
Wat ik wel erg mooi vond tijdens de crematie was het feit dat het de hele dag al regende, saai somber weer en op het moment dat mijn vader een stukje over hem ging vertellen, stopte het met regenen en schenen er zonnestralen precies op zijn kist

**Geplaatst**: 11-03-18 14:12

Geplaatst: 11-03-18 14:12

Eske_B schreef:
Wat ik soms wel opvallend vind, is dat mijn oma soms maanden lang dingen die nooit zijn gebeurd ('ik ben op mijn bril gestapt, nu is hij kapot.' Ze heeft al een tijd geen bril meer) blijft herhalen.

Hebben anderen dat ook?

ja, mijn opa had het steeds over zijn motor.
'ellen, het is zulk mooi weer zullen we een stukje rijden met de motor?' 'uhm eddy, je hebt al 15 jaar geen motor meer'

**Geplaatst**: 11-03-18 22:47

Geplaatst: 11-03-18 22:47

Grit schreef:
Margooo, dat is ook het vakgebied van mijn broer. Hij richt zich op het (sociale) geheugen. Maar wat gaat dat toch in kleine minuscule stapjes, je moet zoveel geduld hebben en dan ook nog de kans krijgen om je onderzoeken te kunnen voortzetten.

Dat is zeker waar. Soms heel frusterend. Maar ik vind het op dit moment in ieder geval nog veel te leuk. Maar ik begin pas eind dit jaar aan mijn PhD haha. Welk lab zit hij?

Ik herken het dingen noemen die van verleden zijn heel erg, mijn oma zei 4 jaar na het overlijden van mijn opa nog dat 'hij achter het gordijn zat'. Ze heeft in 2016 nog haar heup gebroken nadat ze gevallen was (en ze is ook gewoon doodleuk blijven liggen, totaal geen besef), en is zelfs nog geopereerd. Op dat moment dachten we echt dat het over was, maar ze was echt heel sterk. De laatste maanden ging ze wel hard achteruit, ze herkende ons niet meer, ze kon niet meer praten, niet meer zelfstandig eten of drinken, ze droeg een luier en kreeg soms zelfs kalmeringsmiddelen als ze haar wilden wassen of verschonen want ze werd aggressief en ging de verpleegsters bijten, trappen of krabben. Ze droeg geen kunstgebit meer dus bijten deed niet zoveel haha. Maar het was moeilijk om te zien, en heel veel mensen kwamen niet meer op bezoek omdat ze het te ongemakkelijk vonden om haar zo te zien.

Echt een trieste ziekte.

**Geplaatst**: 11-03-18 22:48

Geplaatst: 11-03-18 22:48

Waar wij eerst geen erg in hadden en geiiriteerd door raakte is dat ze ons maar bleef bellen 6 tot 10x pd en dan begon ze alsmaar het zelfde verhaal.In het begin heb je er geen erg in en zeg je naar 3x ,mam daar heb je net al over gebeld met gevolg dat ze boos werd.Later bleef er dan toch iets hangen want dan belde ze weer met de vraag Of heb ik al gebeld

Nog iets later begon ze achterdochtig te worden dacht ze dat de poetsvrouw waar ze dol op was (en nog is,die herkent ze ook nog)Haar bestal.Later toen ze het huis uit was en ik voor mijn vader opruimde vond ik de verloren voorwerpen op de meest vreemde plaatsen terug.Voorwerpen in pannen verstopt en zo.
Op het laatst dat ze thuis woonde leefde ze weer in de tijd vd oorlog.Wat natuurlijk niet alleen voor haar angstig was maar voor ons familie ook.Je word mee gezogen in een tijd die je niet kent,De duitsers die komen,je moeten verstoppen enzo.Achteraf bleek een deel van haar medicatie de boosdoender te zijn en zijn we nu toch al een jaar uit de oorlogstijd.We reizen nu veel met de trein

.Overal waar we komen denkt ze dat we op het station zitten en de trein nemen.Terwijl ik van jongs af aan niet beter weet dan dat we een auto hadden.Maar toen mijn moeder jong was ging ze met de trein naar haar werk.Ze woonde in oorlogstijd in rotterdam en zijn daar ook gebombardeerd dus daar komen de oorlogsangsten ook van.

**Geplaatst**: 11-03-18 23:08

Geplaatst: 11-03-18 23:08

Terug gaan in het verleden en de angsten voelen uit deze tijd is wel erg heftig zeg. Gelukkig heeft ze dat niet meer, dan is de trein nemen een stuk beter.

Margooo, bij Tufts in Boston, maar ik stuur je even een PB.

**Geplaatst**: 12-03-18 13:52

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 12-03-18 13:52

Ik lees al even mee en herken toch heel veel van de verhalen in de ervaring die ik met mijn opa heb gehad. Ondanks dat ik niet veel mee heb gekregen van toen mijn opa nog thuis woonde (lang verhaal kort, oma vond dat wij opa van haar 'afpakte' en verbrak al het contact) heb ik hem echt zien opleven in het verzorgingstehuis. Hij is daar uiteindelijk via de crisisopvang terecht gekomen en is van een man die niet meer praatte en in een rolstoel zat, weer opgeleefd naar die man die grapjes met je maakt en de boel op stelten zet. Mijn moeder vertelt regelmatig dat ze bij hem op bezoek gaat en dat ze hem dan niet kan vinden. Dan is hij met de verzorgers weer boodschappen doen of een stukje wandelen of weet ik veel wat.
Het enige wat ik echt lastig vind, is die vragen van wanneer mag ik naar huis en waar is Attie (mijn oma)? Door eerder genoemde gebeurtenissen konden mijn opa en oma helaas niet samen geplaatst worden en ik denk dat ik dat nog wel het lastigste vind. Daarnaast merk ik dat ik het een enorme drempel vind om naar mijn opa toe te gaan. Hij herkent mij absoluut niet meer (het ene moment ben ik zijn zus, het volgende moment kijkt hij me aan van wie ben jij???) Is dit herkenbaar? Heeft iemand misschien een tip om hier mee om te gaan?

**Geplaatst**: 12-03-18 14:30

Geplaatst: 12-03-18 14:30

Ja heel herkenbaar Meile

Mijn opa noemde mijn moeder (zijn dochter dus) steevast mum en als hij bij mij al blijk van herkenning gaf, noemde hij de naam van mijn nichtje.
Heel frustrerend als tiener als je weet dat je nichtje zelden (ca 2x per jaar) op bezoek komt en ik toch wel minimaal 1X per maand met mij moeder meeging.

Ik kon dat toen niet goed handlen en wilde ook niet meer zo graag mee naar opa, ik wilde hem liever niet herinneren zoals hij aan het aftakelen was.

Ik ben ook benieuwd hoelang mijn schoonmoeder mij nog zal blijven herkennen.
Ik ken mijn man pas 10 jaar (mijn man is eerder getrouwd geweest), de rest van de familie kent ze al veel langer.
Mijn schoonmoeder zit nu in de fase dat ze af en toe beseft wat er allemaal misgaat en dan volslagen in paniek kan zijn.
En andere momenten heeft ze het helemaal niet zo door en vindt ze het maar wàt overdreven dat wij zo bezorgd om haar zin, want ze is helemaal nog niet zo ziek als wij beweren dat ze is.

Wat jij beschrijft, Belleboef, is op zich niet zo raar.
Mensen ij de omgeving van mijn schoonmoeder verklaren ons soms ook voor gek dat we vertellen dat ze dement is.
1 op 1 is ze nog heel sterk.
We hebben bijna ruzie gehad met haar jongere broer, dat we spoken zien, want hij belt zijn zus elke dag en er was echt helemaal niks aan de hand volgens hem.
Tot we hem uitlegden wat wij allemaal meemaken, toen begon het hem heel langzaam ook op te vallen dat hij aan de telefoon toch wel vaak dezelfde verhalen te horen kreeg.

Maar als de broers van je moeder dus zo weinig contact hebben, merken ze het ook echt nog niet. Zeker in de beginfase.

De naaste buren (ze woont in een appartementencomplex met in totaal 8 appartementen dus ons kent ons zeg maar) die hebben zelfs nog niks door, terwijl ze haar wekelijks of vaker even spreken.
Op haar 85e verjaardag vorige maand met haar buren staan praten en "ze is nog zó goed bij de tijd" toch wel meerdere keren te horen gekregen.

Alleen als je er als mantelzorgers echt nauw bij betrokken bent, merk je dat de vork heel anders in de steel zit.

Onze case manager vertelde dat dat dus soms ook tot onbegrip in de familie leidt, omdat er 1 zoon of dochter meestal het meest dichtbij staat en dat de anderen dan ruziemaken over dat moeder of vader helemaal niks mankeert.

Bij mijn schoonmoeder gaat er nog een heleboel goed, omdat ze altijd alles in een akelig precies structuur doet en die structuur er zó zit ingesleten dat dat op de automatische piloot gaat.
Maar als er om wat voor reden ook maar iets afwijkt van haar structuur, dan is ze ook echt meteen compleet de weg kwijt en helemaal in paniek.

Haar pinpas kwijt en nog weten dat haar zoon gisteren geld heeft overgemaakt en haar pas dus nodig had.
Dus de zoon zal hem wel hebben.
Was niet zo en als we vervolgens in haar bankapp kijken heeft ze de pas nog 4X gebruikt voor ze hem kwijt was en hij bleek te liggen op het laatst gebruikte punt, was ze hek vergeten uit het apparaat te halen en de caissière had het ook te laat opgemerkt om haar nog na te kunnen lopen.

Ze kon zich dat echt niet meer herinneren, tot ik met behulp dan se kassabonnen in haar tas met haar ging reproduceren welke boodschappen ze allemaal gedaan had die dag.
Toen kwam het heel langzaam weer terug.
Ik hoop voor haar dat ze deze fase snel door is.
De paniek in haar stem en ogen als ze wat kwijt is of zich ineens herinnert dat ze iets stoms heeft gedaan vind ik zo triest...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-03-18 22:56

Re: Familie met dementie

Geplaatst door de TopicStarter : 24-03-18 22:56

Mijn oma gaat opeens bizar snel achteruit eet en drinkt niet meer zelf en slaap heel veel. Praten gaat niet meer en ligt/zit in een speciale rolstoel met zo'n doek onder zich voor de tillift vanmiddag kwam hij zo hard binnen dat ik in huilen uitbarsten ik vind het zo zielig en voel me zo machteloos. Gelukkig was en een bekende zuster waar ik even mijn hard bij kon luchten. Ben een rondje gaan wandelen en heb haar een ijs gevoerd want zelf eten ging niet meer ze zat zo vragend naar het bakje te kijken dat deed zo'n pijn. Ze is een week zo achteruit gegaan dat ik me afvraag hoe lang ze het nog gaat redden. Ik had ook voor het eerst het idee dat ze geen idee had wie ik was

Wat een klote ziekte is het ook

**Geplaatst**: 24-03-18 23:10

Geplaatst: 24-03-18 23:10

Wat verdrietig om te zien en mee te maken

Hopelijk krijgt ze er zelf niet al te veel van mee.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-03-18 23:16

Re: Familie met dementie

Geplaatst door de TopicStarter : 24-03-18 23:16

Dat hoop ik ook idd. Ik blijf ondanks dat ze niet meer praat hele verhalen vertellen en ook buiten tijdens het wandelen alles benoemen en vertellen voor als ze wel alles nog meekrijgt

**Geplaatst**: 28-03-18 21:31

Geplaatst: 28-03-18 21:31

Hoi, ik lees graag mee!
Mijn moeder (59) heeft FTD (fronto temporale dementie) en woont sinds afgelopen februari op een gesloten afdeling. Hiervoor heeft ze nog een tijd thuis kunnen wonen met hulp van mij, mijn broertje en zussen. Daarna is ze naar een verpleeghuis gegaan voor Korsakov (die diagnose had ze als eerste ivm alcoholmisbruik in het verleden) ze ging zo hard achteruit dat wij als familie zijnde gevraagd hebben voor nog een hersenscan en nader onderzoek door de neuroloog. Daaruit bleek dat ze dus FTD heeft.
We weten niet hoelang ze er nog is. FTD gaat schijnbaar erg snel achteruit.
Ze is woont nu trouwens op een ontzettend fijne afdeling met allemaal mensen van haar leeftijd! De jongste is volgens mij 40 en de oudste zal zo rond de 67 zijn.

**Geplaatst**: 29-03-18 08:29

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 29-03-18 08:29

Jemig Bentee, wat jong nog! Wel fijn dat ze nu op een goede plek woont!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-03-18 08:51

Geplaatst door de TopicStarter : 29-03-18 08:51

jeetje bentee dat is heftig zeg zo jong nog. heb idd wel eens begrepen dat die variant het snelste achteruit gaat. wat knap dat jullie de zorg nog een tijd gedragen hebben voor je moeder petje af!

werd van de week gebeld door mijn moeder dat mijn oma weer pillen erbij gaat krijgen ivm haar extreme stijfheid en angst ze laat zich niet meer verzorgen en is extreem bang zo zielig. morgen ben ik een extra dag vrij dus ga ik even extra langs bij haar. nadeel van deze pillen is dat ze er ook duf van worden en dus nog meer slapen.

**Geplaatst**: 29-03-18 12:33

Re: Familie met dementie

Geplaatst: 29-03-18 12:33

F_inley, jammer dat bepaalde medicatie dufheid als bijwerking hebben... Misschien wel beter tegen de stijfheid maar als ze er zo duf van worden vraag ik me ook af of dat het wel waard is. Mijn moeder krijgt zo nu en dan ook medicatie als ze erg van slag is en erg angstig, maar we beperken dat tot minimaal omdat ze er dus zo ontzettend suf van word. Dat is ook niks. maar helaas kan het soms niet anders, net als bij jouw oma dus. Hopelijk slaat de medicatie gauw aan!!

**Geplaatst**: 29-03-18 12:52

Geplaatst: 29-03-18 12:52

F_inley schreef:
jeetje bentee dat is heftig zeg zo jong nog. heb idd wel eens begrepen dat die variant het snelste achteruit gaat. wat knap dat jullie de zorg nog een tijd gedragen hebben voor je moeder petje af!

werd van de week gebeld door mijn moeder dat mijn oma weer pillen erbij gaat krijgen ivm haar extreme stijfheid en angst ze laat zich niet meer verzorgen en is extreem bang zo zielig. morgen ben ik een extra dag vrij dus ga ik even extra langs bij haar. nadeel van deze pillen is dat ze er ook duf van worden en dus nog meer slapen.

pillen erbij omdat ze niet te verzorgen is?

Dan wordt het echt tijd dat ze naar een gespecialiseerde afdeling voor dementerenden gaat. Daar hebben de verpleegsters verstand van hoe ze mensen met angst goed en rustig kunnen helpen zonder ze te drogeren. En daar werken gespecialiseerde artsen die ipv pillen voorschrijven een gespecialiseerde ergo/fysiotherapeut in consult zullen vragen om te kijken hoe zij het beste geholpen kan worden.
Ik weet natuurlijk niet wat er al geprobeerd is, maar ik vind het echt verdrietig om te lezen dat mensen volgestopt worden met pillen omdat ze anders niet te helpen is vanwege angst...

Nomineer dit bericht ×