Bokt.nl

**Geplaatst**: 02-01-18 02:54

Re: Relatie nog te redden? Ik weet het niet meer

Geplaatst: 02-01-18 02:54

Been there done that! Please bel een relatietherapeut ( werd groot gedeelte vergoed) voor ons heeft het veel opgeleverd en zitten we in rustiger vaarwater. Gewoon met hulp alles tegen elkaar kunnen zeggen is echt heel relaxt en niks om je voor te schamen! Stop met verwijten maken, waar 2 vechten hebben er 2 schuld, en ook een relatietherapeut oordeelt niet... IT takes 2 tot tango

**Geplaatst**: 02-01-18 09:20

Geplaatst: 02-01-18 09:20

MissDream schreef:
Mijn man gaat wel eens gezellig met een vriend/vrienden op pad, ik vrij weinig omdat ik niet echt vriendinnen heb, heb het al bijhoorkijk druk met 2 kleine kids, een paard en mijn werk.
Ik heb 1 goede vriendin maar ook zij heeft een druk leven dus het is echt plannen om samen eens wat te gaan doen, dat doen we ook wel hoor maar 3 A 4 keer in het jaar is al lastig.

.

Ik wil hier toch even op inhaken...

Ik heb 4 paarden, honden (waar ik veel mee doe), ik werk 60 tot 70 uur in de week, een huishouden. En toch doe ik altijd leuke dingen.
Het kan echt wel.

Je zegt dat je 1 goede vriendin hebt. Maar je mag ook best leuke dingen doen met minder goede vriendinnen.
Zo heb ik bijvoorbeeld gisteren gezocht naar een vermiste hond met een vriendin van me. Iemand waar ik eigenlijk helemaal niet echt mee omga. Maar beide ligt ons hart bij de dieren en zijn we 2,5 uur de bossen in gegaan met onze honden om het vermiste hondje te vinden.
Het was reuze gezellig. (Hondje helaas niet gevonden)

Ik heb het idee dat je je kinderen niet los kan laten. Dat je er 24/7 voor ze wilt zijn. Maar je moet ook echt aan jezelf denken.

**Geplaatst**: 02-01-18 09:38

Re: Relatie nog te redden? Ik weet het niet meer

Geplaatst: 02-01-18 09:38

Even op de oppas en loslaten inhaken;

Dat kan je leren en rustig opbouwen.

Ik heb dan 1 kindje van 2,5 maar ik heb het zo aangepakt.

We hebben een meisje van nu 16 maar toen 15 uit het dorp.

Ze is 2x "komen spelen" zodat onze kleine haar leerde kennen.
De eerste keer oppassen lag onze kleine al op bed en wij gingen 1 dorp verderop uit eten (ja mn telefoon in de aanslag voor als ze zou bellen of appen. Keurig om 22.00 thuis. En ja hij was 1x wakker geweestze is er naar toe gegaan en heeft mijn eisen lijstje gevolgd (lamp niet aan speen erin en zeggen lekker slapen (ik had 4 spenen klaar gelegd zodat ze niet in het donker hoefde te zoeken).

2e keer hadden we een feestje en waren we 02.00 pas thuis maar lag hij ook al op bed toen ze kwam.

3e keer gingen we uit eten maar zat meneer pyjama aan voor te tv toen ze kwam en heeft ze hem (met lijstje) in bed gelegd.

laten we pas de 8e keer of zo gehad hebben. Kerstdiner van het werk man en ik op andere plek. en allebei om 17.30 weg.

Ik had in een lasagne in de oven geschoven en oppas en terror peuter hebben daar samen van gegeten. Samen gespeeld ze heeft hem op bed gelegd enz.

Zo groeit iedereen er langzaam in.

**Geplaatst**: 02-01-18 09:45

Geplaatst: 02-01-18 09:45

Ruzie waar je kinderen bij zijn is echt alle grenzen voorbij. En daar ben je zelf verantwoordelijk voor !
Voor kinderen is het echt heel traumatisch. Ik heb het zelf vaak meegemaakt en als ik dit lees word ik er bijna boos over.

Naar een psycholoog is niet zwak, juist sterk. En een psycholoog vertelt niet wat je moet doen.
Ik vind het nogal bekrompen hoe je dit wegwuift.
Zoals ik het lees heb je zelf ook een uitdaging liggen. En ook samen.
Het niet kunnen loslaten van dingen heeft vaak een diepere oorzaak.

Communiceren is het aller belangrijkste want als jij hem niet wil vertellen als je een dipje hebt; en daar dus fysiek ruzie om krijgt.......
Daar kun je ieder moment mee beginnen.
Praten over je gevoelens, kan al met kleine opmerkingen zijn. In plaats van verwijten maken naar de ander.

**Geplaatst**: 02-01-18 10:26

Geplaatst: 02-01-18 10:26

Ik heb een tijdje geleden je eerste bericht gelezen en nu stuit ik weer op je topic. De eerste keer had ik niet het idee dat ik iets zinnigs te melden had maar naar aanleiding van je verdere posts wil ik toch reageren. Ik krijg het idee dat jullie ruzies hebben omdat je er (en miss je vriend ook wel?) gewoon doorheen zit.
Ik lees dat jij de kids niet los kan laten. Gevolg is dat je altijd met ze bezig bent (ook als je niet bij ze bent, je zegt je kan niet genieten als iemand anders dan ouders oppast). Je cijfert jezelf waarschijnlijk voor een groot gedeelte weg. Als ik dan lees over de dikke ruzie met oudjaar zie ik je vriend voor je die je heel graag wil helpen door met je te praten, en jij die hem afwijst omdat hij maar moet snappen dat je even een momentje alleen wil....
Ook lees ik dat je zegt dat hij lompe opmerkingen maakt. Idd, het woord walrus is nu niet bepaald taktisch. Maar anderzijds zeg je in een volgende post dat hij altijd al dat soort opmerkingen had maar dat je het toen kon relativeren. Ook een teken dat hij niet zozeer anders doet maar dat jij anders reageert. Waarschijnlijk snapt je vriend weinig van je reacties.
Dit zijn echt van die dingen die gebeuren als iets teveel wordt. Als ik jou was zou ik een goed gesprek met mezelf gaan voeren, bepalen wat ik nodig heb om beter in mn vel te zitten en vervolgens een stappenplan bedenken waarmee je kleine stapjes in de goede richting kan maken. Bedenk eens hoe ruzies gegaan zijn maar dan vanuit de ogen van je vriend. Maak eens een lijstje met dingen die je heerlijk vind om te doen (zonder dat je daaraan koppelt dat je je kinderen dan in handen van anderen moet laten). Bespreek met je vriend hoe je t wil aanpakken zodat hij t ook begrijpt. Laat je kinderen bewust eens achter bij anderen, begin met korte stukjes. Een coach/psych/whatever kan je hierbij echt wel helpen, maar als je dat niet wil moet je het zelf doen. Niets doen is niet echt een optie, dan is het wachten op de bom die ontploft...
Uiteindelijk is er maar 1 persoon waar je goed voor moet zorgen, dat ben je zelf. En als je goed voor jezelf zorgt kan je ook de zorg voor anderen dragen!

Ik wens je alle wijsheid toe in deze tropenjaren :(:)

**Geplaatst**: 02-01-18 10:28

Geplaatst: 02-01-18 10:28

Oef hier schrik ik wel van TS. Ruzie maken waar de kinderen bij zijn en dan ook nog een duw geven???? Jullie zijn veel verder in de sh**** dan dat je denkt. Wat is het volgende een klap? Geloof me die drempel is door de duw ineens een stuk lager geworden. Er is immers nu fysiek contact geweest. Jullie zullen beiden in moeten gaan zien dat dit niet kan. Als het zo blijft gaan dan zijn de kinderen beter af met een scheiding.

Verder onderstreep ik de post van Friesam. Zo heb ik het ook gedaan. Doordat ik zag dat de oppas zich redde kon ik rustig weg. En geloof mij dat onze derde alles behalve makkelijk was/is. Die dronk mega slecht, maar de oppas (ook een tiener trouwens) kreeg het wel voor elkaar.

De eerste keer zal je zeker op kolen zitten, maar je zult iets in je patroon moeten veranderen anders is jullie relatie zowiezo ten dode opgeschreven.

Een therapeut is misschien inderdaad niet zo verkeerd idee. Leuk is het niet, maar er moet drastisch iets veranderen en daar moet je niet te lang mee wachten. Ik zit hele dagen voor mijn werk in huiselijk geweld en hoor dit dus dagelijks. Alle ingrediënten zijn aanwezig om het echt te laten escaleren. Als hier de politie bij was gekomen (doordat bijv de buren hadden gebeld voor de overlast) dan was door de politie een zorgmelding opgemaakt. Dan had je hoog en laag kunnen springen, maar dan komt er gewoon iemand van Veilig thuis en misschien ook al wel iemand van bureau Jeugdzorg langs om te kijken hoe het thuis gaat. Je kunt ook zelf contact opnemen met Veilig thuis. Deze zitten in elke regio.

Je kinderen zijn nu gewoon getuige geweest van geweld en dat schaad ze. Zij horen zich veilig te voelen bij hun ouders en in hun huis. Dat pakken jullie ze nu af. Jullie leren de kinderen nu dat ruzie normaal is en dit zullen zij dan later ook laten zien, in de relatie die zij krijgen.

Dus mijn advies geef jezelf een trap onder je h** en doorbreek dit patroon!

**Geplaatst**: 02-01-18 10:50

Re: Relatie nog te redden? Ik weet het niet meer

Geplaatst: 02-01-18 10:50

Ik hou het kort, want er is al genoeg advies gegeven. Ik raad je aan om de adviezen van therapie (samen of alleen) op te volgen.

Waar 2 vechten hebben 2 schuld, geef jezelf een schop onder je kont neem de verantwoordelijkheid voor jouw deel. Het ligt (vooral) niet alleen aan je vent.

**Geplaatst**: 02-01-18 11:06

Geplaatst: 02-01-18 11:06

enzino schreef:
Kelly_ann schreef:
Dit is toch wel typisch vrouwengedrag. Het kat en muis spel waarin je als vrouw je ongenoegen uit, niet zegt waardoor. Man zich er niet mee mag bemoeien. Doet hij het wel krijgt ie een snauw. En als hij zich er niet mee bemoeit is het ook niet goed.

Amen, precies wat ook meteen bij mij opkwam.
Hij ziet dat er wat mis is, wil helpen, maar mag zich er niet mee bemoeien. En als hij dat had gedaan dan zouden we hebben gelezen dat hij niet om je geeft en je genegeerd heeft.

Ik wil er nog even aan toevoegen dat ruzie maken in het bijzijn van je kinderen ook betekend dat je het goed moet maken in het bijzijn van je kinderen. Vooral in het geval fysiek geweld is gebruikt.

Dit inderdaad.

Niet leuk om te lezen voor TS, maar het is vanaf een afstandje wel zichtbaar dat het probleem niet alleen bij vriendlief ligt. En een duw geven, ruzie maken bij de kinderen... Waarom in hemelsnaam?

**Geplaatst**: 02-01-18 11:07

Geplaatst: 02-01-18 11:07

Eens alles doorgelezen en best wel veel serieuze goede tips gezien. Maar dan komt TS weer in de ik ik ik modus. Ik niet dit, ik niet dat, etc.
TS: verbeter de relatie en begin bij jezelf ipv je vent het merendeel van de schuld in de schoenen te schuiven. Dat gaat niet veel oplossen hoor. Het magische woord hier is: zelfreflectie en daarna Samen werken aan jullie relatie.

**Geplaatst**: 02-01-18 11:11

Geplaatst: 02-01-18 11:11

MissDream schreef:
Nee ik neem het hem absoluut niet kwalijk en gun hem echt zijn pleziertjes wel, maar ik had even zelf een dipje, heb daarover niks gezegd of laten merken maar hij zag het aan mij, en vroeg wat er was, waarop ik zei laat mij maar gewoon even, in plaats van dat hij mij gewoon even liet is hij gaan doordrammen en dat escaleerde.

Mijn man vind het prima dat ik een paard heb, ga er al vrij weinig heen, paard is iets ouder ondertussen en staat vol pension dus dat scheelt, maar paard is niet meer verkoopbaar en mijn man wil dat ook niet omdat hij ziet hoe veel positieve energie ik uit mijn paard haal.

Je liet het niet merken maar toch pikte hij het op. Je man komt jolig terug zit in een hele andere stemming als jij wat jouw dip alleen maar versterkt. Doordrammen is niet handig maar dat kun je anders opvangen, geef hem een kus en vraag hoe hij het heeft gehad, verander van onderwerp...En je hoeft niet altijd je dip te verbergen natuurlijk, zo bedoel ik het ook weer niet.

Mijn man ging veel weg voor zijn werk, 2 weken weg soms en dan was ik alleen met 3 kleine kinderen. De ene keer ging het prima en dan lag er bijvoobeeld, als de kinderen al sliepen, een picknick plek in de huiskamer als hij thuis kwam de andere keer lag ik ellendig door zware nachten op de bank, maar zeker zonder dat ik hem verwijten naar zijn hoofd slingerde.

Ik denk dat als jij niet meer voor jezelf gaat doen dat het niet beter gaat worden. Verzin iets, lekker even baantjes trekken in het zwembad. (deed ik met mijn moeder) Je hoeft niet perse met een vriendin weg, even alleen kan ook. Sauna, naar de film, massage nemen, wandelen met je paard. Waar een wil is is een weg.

Wees blij met een man die sorry kan zeggen, echt er zijn er zat (ook vrouwen) die dat niet kunnen of zelfs hun eigen fouten niet zien. Als je dan zegt daar koop ik niks voor geeft dat voor mij aan dat je best diep zit. Denk dat je heel goed naar jezelf moet gaan kijken in plaats van wat je man fout doet.
Ontspan en kom uit die vicieule cirkel, dat kan niemand anders voor je doen. :(:)

**Geplaatst**: 02-01-18 11:22

Geplaatst: 02-01-18 11:22

MissDream schreef:
Onze basis zit wel goed, daar ben ik van overtuigd.
Praten met een psycholoog zie ik niet zitten, is niet mijn ding en voel ik mij niet prettig bij.

En ja ik weet ook gerust wel dat de kids een avondje met een oppas overleven, maar ik kan dan niet een avondje top genieten, tenzij het mijn ouders of schoonouders zijn.

Mijn man gaat wel eens gezellig met een vriend/vrienden op pad, ik vrij weinig omdat ik niet echt vriendinnen heb, heb het al bijhoorkijk druk met 2 kleine kids, een paard en mijn werk.
Ik heb 1 goede vriendin maar ook zij heeft een druk leven dus het is echt plannen om samen eens wat te gaan doen, dat doen we ook wel hoor maar 3 A 4 keer in het jaar is al lastig.

Het ging afgelopen dagen heel goed, tot gisteren, hij was bij vrienden geweest en ik zat met de kids thuis, dat hij thuis kwam wel wat biertjes gehad, en ik had even een klein dipje omdat ik ook wat gezelligheid miste, heb hem gevraagd mij even te laten maar dat kon hij dus niet en dat is uiteindelijk geëscaleerd in een grote ruzie, heb heel hard zitten huilen want de kids zaten er ook nog eens bij en hij bleef maar tot het uiterste gaan, heb hem een douw gegeven en ben weg gelopen naar buiten waar ik een hele tijd in de stromende regen heb gelopen.
Hij had uiteindelijk spijt van hoe hij deed maar daar koop ik niks voor, probeer ik zo mijn best te doen en dan escaleert de hele boel omdat ik 5 minuten een dipje had, het gaat gewoon nergens over.

En jullie basis zit goed???? Lees dit nog maar eens goed door, volgens mij hebben jullie dan een basis die zeer smal en wankel is. En zoals ik al eerder zei, laat dat perfectionisme eens los, er kunnen meer mensen op je kinderen passen en nog iets, wanneer jullie zo heftig tekeergaan waar je kinderen bij zijn, sorry, dat is vele malen erger dan een oppas.

**Geplaatst**: 02-01-18 11:36

Re: Relatie nog te redden? Ik weet het niet meer

Geplaatst: 02-01-18 11:36

Oei TS, jullie zitten veel dieper in de problemen als dat je beginpost aan gaf. Ruziën met de kinderen en daarbij fysiek worden is echt not done!
En zoals bigone al aa haalt: jullie basis is juist alles behalve goed!
Waar twee kijven hebben twee schuld. Ik raad jullie sterk aan om zo snel mogelijk in therapie te gaan, en los daarvan zou ik ook nog eens heel hard aan je perfectionisme werken (is bij mij ook een moeilijk punt overigens). Doe het niet alleen voor jezelf maar ook voor de kinderen!

**Geplaatst**: 02-01-18 11:40

Geplaatst: 02-01-18 11:40

TS, het is lastig om te doen maar ga eerst aan jezelf werken, je hoeft heus niet gelijk naar een psycholoog maar je kan ook kijken naar coaching. Is iets minder zwaar qua label maar helpt mij ongelooflijk goed om naar mijn eigen gedrag te kijken en daardoor kom je zelf al met oplossingen en dingen waarvan je niet eens wist dat die ten grondslag lagen aan je gedrag. Kunnen soms heel kleine dingen zijn, als je dat weet kan je die met je man communiceren en kan je er ook bewuster op letten. Ik denk namelijk dat jij vooral oververmoeid bent en een ander leven bent gaan leiden door de kids en je vriend nog wel lekker zijn ding van vroeger doet en jullie daardoor langs elkaar leven.

Verder denk ik ook dat jij heel erg gemixte signalen uitzend, eerst wil je dat hij de tijd neemt om met je te praten. Dan ziet ie eindelijk dat er bij jou wat dwars zit en dan wordt je boos omdat ie met je wil praten, iets wat je hem daarvoor nog hebt gevraagd om meer te doen. Ga alsjeblieft hulp zoeken, ook voor je kids, die verdienen geen ouders/moeder die op hun tenen lopen en die zelfs ruzie maken in hun bijzijn.

**Geplaatst**: 02-01-18 11:45

Geplaatst: 02-01-18 11:45

Jij geeft hem een duw maar alles was goed want achteraf had hij er spijt van... Lang leve krom redeneren...
Misschien moet jij eens dringend uit je Moeder-isolement stappen en mogelijkheden beginnen zien ipv overal "nee" tegen te zeggen... Jij had een dip omdat je gezelligheid miste, wel jij kiest ervoor om thuis te blijven met de kinderen, niemand verplicht je daartoe. Neem je leven in eigen handen ik ipv jezelf zielig te vinden...
Ga eerst zelf in therapie om jezelf te leren kennen en daarna pas in relatietherapie...

**Geplaatst**: 02-01-18 11:52

Geplaatst: 02-01-18 11:52

Kalm blijven allemaal

TS als het bij die ene ruzie en die ene duw in het bijzijn van de kinderen blijft, is er niets aan de hand. Jullie zijn gewoon even jezelf verloren omdat jullie er compleet doorheen zitten.

Hoe oud zijn je kinderen?

Verder is die opmerking van walrus als grap bedoeld, het heeft op de een of andere manier zelfs iets liefdevol.

Ik denk dat jullie moeten volhouden!
Het wordt beter!

En ondertussen leer je beter met elkaar omgaan. En rustiger worden zeker waar de kinderen bijzijn.

Uiteindelijk hebben de kinderen liever hun 2 lieve ouders samen en ze 1x elkaar een duw hebben zien geven en spanningen voelen, dan dat ze uit elkaar gaan!!

Dus: hou vol.

En als alles straks wat makkelijker wordt, kan je weer wat aan jezelf beginnen werken. Sporten, mooie kleren, etc. Zodat je beter in je vel zit. Maar dat hoeft nu nog niet, gewoon rustig van dag tot dag leven!

**Geplaatst**: 02-01-18 12:19

Re: Relatie nog te redden? Ik weet het niet meer

Geplaatst: 02-01-18 12:19

Heb alleen de eerste reactie en jou reactie daarop gelezen. Even los van zijn lompe opmerking denk ik dat het zonde is als jullie relatie hier op stuk loopt. De tip die hier gegeven wordt om met z’n tweetjes meer te doen lijkt mij een hele goede. Lees dat je man in deze nachtelijke fase van jullie oudste hem niet wil laten logeren bij bekenden. Dat snap ik heel goed. Maar misschien isneen prof een optie? Las een poosje geleden over een oppasbureau die zich hierin juist heeft gespecialiseerd. Zij verzorgen nachtelijke oppas voor ouders van moeilijke slapers die om de meest uiteenlopende redenen op dat moment oppas nodig hebben. Er stond bij beschreven dat ze ook juist werden ingezet bij kinderen die ‘s nachts amper sliepen. Het was een interview die ik heb gelezen dus geen idee van de naam maar misschien biedt een rondje Google uitkomst?

**Geplaatst**: 02-01-18 12:48

Geplaatst: 02-01-18 12:48

MissDream schreef:
Sorry hoor, maar lekker lompe reactie, iets subtieler had je gesierd.
Ik ga iemand die ik niet eens ken niet laten bepalen wat ik wel of niet moet doen.

Wie bedoel je met iemand die ik niet eens ken? Mij? Of een psycholoog?
Ik begrijp jouw gedachtengang niet, je vindt mijn reactie lomp, waarom? Hij is gewoon recht voor z'n raap, je vecht je ruzies niet uit waar de kinderen bijzitten. Punt. Gewoon niet!. Nooit!

**Geplaatst**: 02-01-18 13:09

Geplaatst: 02-01-18 13:09

Kinke schreef:
MissDream schreef:
Sorry hoor, maar lekker lompe reactie, iets subtieler had je gesierd.
Ik ga iemand die ik niet eens ken niet laten bepalen wat ik wel of niet moet doen.

Wie bedoel je met iemand die ik niet eens ken? Mij? Of een psycholoog?
Ik begrijp jouw gedachtengang niet, je vindt mijn reactie lomp, waarom? Hij is gewoon recht voor z'n raap, je vecht je ruzies niet uit waar de kinderen bijzitten. Punt. Gewoon niet!. Nooit!

Daar leer je kinderne dus mee dat je nooit ruzie mag hebben, en als je dei hebt dt je die verbergt voor iedereen.

Fysiek gaat uiteraard veel te ver, maar mijn kinderen mogen best weten dat af en toe ruzie erbij hoort. Dat je daarna nog steeds van elkaar houdt, dat je het goedmaakt, dat je het oplost. Dat ieder mens wel eens onredelijk is, dat we sorry kunnen zeggen etc etc

**Geplaatst**: 02-01-18 13:13

Geplaatst: 02-01-18 13:13

MissDream schreef:
Kinke schreef:
Ik ga het ff recht voor z'n raap zeggen: jammer dan dat jij een psycholoog niet ziet zitten omdat dit niet 'jouw ding' is en je je er niet prettig bij voelt. Dan zet je je daar maar overheen, want zulke ruzies uitvechten waar de kinderen bij zijn…..die zullen zich pas echt niet prettig voelen. Jullie schijnen de volwassenen te zijn, gedraag je daar dan ook naar.

Sorry hoor, maar lekker lompe reactie, iets subtieler had je gesierd.
Ik ga iemand die ik niet eens ken niet laten bepalen wat ik wel of niet moet doen.

Maar dan wel je verhaal op bokt plaatsen? Ik neem aan dat je heel bokt ook niet kent... een psycholoog heeft er voor geleerd en komt deze situatie misschien vaker tegen..

**Geplaatst**: 02-01-18 13:16

Geplaatst: 02-01-18 13:16

Meningsverschillen prima, die kun je best uitpraten waar je kinderen bij zijn maar dan wel wanneer ze wat ouder zijn. Schreeuwen en duwen en dan maar buiten in de regen gaan staan is achterlijk en zeer kinderachtig gedrag. Perfectionistisch, geen oppas vertrouwen, er door heen zitten en dan miepen wanneer man thuiskomt en wel een gezellige avond heeft gehad?????? Wie is hier nu zo slim. Ts had ook gewoon kunnen reageren met een opmerking dat ze het fijn voor hem vond dat het gezellig was en meteen de vraag kunnen stellen of hij binnenkort een keer op zaterdag kan oppassen zodat zij een dag met vriendin of desnoods alleen op pad kan. Maar nee, dan ga je je frustratie, die je zelf door je gedrag opwekt , botvieren op iemand die net een fijne avond heeft gehad en dan weer volop in de ruziesfeer valt thuis.

**Geplaatst**: 02-01-18 13:45

Geplaatst: 02-01-18 13:45

MariekeB schreef:
Daar leer je kinderne dus mee dat je nooit ruzie mag hebben, en als je dei hebt dt je die verbergt voor iedereen.

Fysiek gaat uiteraard veel te ver, maar mijn kinderen mogen best weten dat af en toe ruzie erbij hoort. Dat je daarna nog steeds van elkaar houdt, dat je het goedmaakt, dat je het oplost. Dat ieder mens wel eens onredelijk is, dat we sorry kunnen zeggen etc etc

Lijkt me totaal niet vergelijkbaar met de manier waarop de TS en haar man ruzie maken. Meningsverschillen zijn normaal, en een keertje ruzie ok, maar zoals het er momenteel bij de TS aan toe gaat….

**Geplaatst**: 02-01-18 13:52

Geplaatst: 02-01-18 13:52

MariekeB schreef:
Daar leer je kinderne dus mee dat je nooit ruzie mag hebben, en als je dei hebt dt je die verbergt voor iedereen.

Fysiek gaat uiteraard veel te ver, maar mijn kinderen mogen best weten dat af en toe ruzie erbij hoort. Dat je daarna nog steeds van elkaar houdt, dat je het goedmaakt, dat je het oplost. Dat ieder mens wel eens onredelijk is, dat we sorry kunnen zeggen etc etc

Mee eens, een ruzietje (zonder lichamelijk contact of gooien met dingen) is niet erg maar maak het ook weer goed waar de kinderen bij zijn, en praat er over met ze.

**Geplaatst**: 02-01-18 13:53

Geplaatst: 02-01-18 13:53

Kinke schreef:
MariekeB schreef:
Daar leer je kinderne dus mee dat je nooit ruzie mag hebben, en als je dei hebt dt je die verbergt voor iedereen.

Fysiek gaat uiteraard veel te ver, maar mijn kinderen mogen best weten dat af en toe ruzie erbij hoort. Dat je daarna nog steeds van elkaar houdt, dat je het goedmaakt, dat je het oplost. Dat ieder mens wel eens onredelijk is, dat we sorry kunnen zeggen etc etc

Lijkt me totaal niet vergelijkbaar met de manier waarop de TS en haar man ruzie maken. Meningsverschillen zijn normaal, en een keertje ruzie ok, maar zoals het er momenteel bij de TS aan toe gaat….

Zeker na dit voorval moet er gepraat worden met de kinderen, weet niet hoe oud ze zijn maar een peuter pikt al heel veel dingen op.

Laatst bijgewerkt door Jis_ op 02-01-18 14:02, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-01-18 13:59

Geplaatst door de TopicStarter : 02-01-18 13:59

Wauw sommige reacties vind ik echt jammer, uitspraken doen over dingen waar je de details niet van weet.

Ik had het met een vreemde mij niet iets laten vertellen wat ik wel of niet moet doen over de bokker die dat hier neerzette, niet over de psycholoog.

En de kwestie dat ik in een dipje zat, wat had ik dan moeten doen? Als ik niks zeg en vraag om even een momentje voor mijzelf (nadat ik hem had uitgelegd waarom ik een dipje had en dat ik hem dat niet wou vertellen omdat ik zijn leuke middag niet wou verpesten) is het niet goed volgens jullie maar als ik meteen had gezegd is het ook niet goed.
Ik mag blijkbaar gewoon geen dipje hebben?

Het doet mij best wel zeer sommige reacties, ik heb een hele periode in een diep dal gezeten, mijzelf in de weg gezeten door meerdere dingen, oa hormonen die van de rel waren, geen makkelijke zwangerschap, en de eerste maanden ook geen makkelijke baby.
Ik heb door iets anders (wat niks met thuisbasis te maken heeft) ook nog eens een flinke knauw aan mijn zelfvertrouwen gekregen, wat al niet goed was.
Heb randje postmortale depressie gezeten, ik voel mij eindelijk weer een beetje beter, in al die tijd he3ft mijn man gedaan wat hij kon voor mij dus dan kan je mij niet vertellen dat onze basis niet goed is.

Maar het is natuurlijk lekker makkelijk praten vanaf een schermpje, ik denk dat het voor mij heel wijs is dit topic te laten voor wat het is, ik heb een heel aantal goede tips voorbij zien komen waar ik ook zeker wat mee kan.

**Geplaatst**: 02-01-18 14:03

Geplaatst: 02-01-18 14:03

Maar je praat nog steeds in problemen en niet in oplossingen..

Ik ik ik en nog steeds geen wij

Nomineer dit bericht ×