ierusju schreef:Er wordt nu steeds aangehaald dat TS wel 75 euro kleedgeld krijgt per half jaar en dat ze daarmee in haar handen kan knijpen 'want je kunt gewoon voor de rest van je geld werken.' Maar je hebt kans dat dit al een aantal jaar speelt, dus toen ts een jaar of 15 was, dat er ook geen buget was voor ts haar kleding. En probeer op je 15e maar een fatsoenlijk zakcentje te verdienen.
Daarbij heb ik trouwens nooit kleed- of zakgeld gekregen en moest ik bijna alles zelf betalen als ik wat wilde, maar als ik met mn ouders op stap ging, werd er een deel voor mij betaald, dus heb ik niets te klagen gehad.
Bij TS is het niet dat het buget er niet is, maar dat excuus wordt wel gebruikt. Er is geen geld voor TS blijkbaar. En ik snap dat dat een naar gevoel is.
Om je even in TS te verplaatsen: je hoort vaak dat ouders alles voor hun kinderen over hebben. Bij ts is dat niet het geval. Haar ouders stellen zichzelf voorop en ts heeft zich maar te redden. Ze heeft onderdak en eten, maar geen liefdevol huis. En dat vind ik eerlijk gezegd hartverscheurend. Deels ook omdat ik mij daar dus niets bij kan voorstellen. En ik denk met mij de meerderheid niet.
Want stel je nu voor. Ts zit de hele dag op school. Het is haar examenjaar op het vwo. En het vwo is niet makkelijk. En wordt ieder jaar weer moeilijker. Ts wordt op dit moment op school doodgegooid met informatie over universiteiten en vervolg opleidingen. Want rond februari/maart moet voor veel opleidingen de keuze al gemaakt zijn. Verder wordt ts voorbereid op school examens, welke lastig gaan worden. En aan het einde van het jaar zijn natuurlijk de centraal examens, welke op dit moment al eng en spannend zijn. Om nog maar te zwijgen over de hoeveelheid huiswerk Kortom, school is stress.
Dan komt ts na een dag vol stress dus thuis. Waar bij de meeste klasgenoten een ouder thuiszit of na een tijdje (een uur of 6 vaak en niet 23/24) thuiskomt. En dan vraagt zo'n ouder vaak hoe je dag was, of je het druk hebt en of je al honger hebt voor het avond eten. Maar bij ts is er niemand thuis. Ja haar honden. Maar die zitten al sinds vanmorgen alleen, dus die moeten meteen uitgelaten worden. Afhankelijk van hoe laat ts thuiskomt, moet ze meteen beginnen met koken. En dan eet ze dus helemaal alleen, want haar ouders zijn niet thuis. En na het eten moet ts een keuze maken, ga ik het huis schoonmaken, zodat mijn ouders dus niet boos worden, of ga ik huiswerk maken zodat mijn docenten niet boos worden. En mochten haar ouders op tijd thuiskomen, gaan ze dus meteen achter de tv zitten. Wordt er niet gevraagd hoe haar dag was, wordt er niet gevraagd of ze het druk heeft en wordt er geen begrip getoond dat haar ouders snappen dat ze voor een lastige en drukke periode in haar leven staat. En dan snap ik wel dat ts na zo'n dag geïrriteerd is en dan geen zin heeft in een gesprek waarbij haar ouders niet écht luisteren, maar meteen zeggen dat ze maar in therapie moet.
En ouderen (vanaf een jaar of 25 ongeveer) hebben makkelijk praten. In de adolescentie is het brein nog niet compleet ontwikkeld. De prefrontale cortex is nog volop aan het ontwikkelen. Deze staat oa voor planning en enmotie. Hierdoor lijkt het voor een adolescent vaak alsof alsof hun leven er altijd zo uit zal zien. En is het nog lastig om écht in de toekomst te denken. Voor ts (en alle adolescenten) lijken relatief kleine problemen daardoor heel groot. Maar dat is absoluut geen reden om dit minder serieus te nemen!
Ik heb het gevoel dat sommigen hier niet snappen hoe het moet voelen om in een niet liefdevol huis te moeten zitten.
Nadat ik mijn hand voor m'n hoofd geslagen heb door belachelijke reacties van een aantal bokkers (waarom moet een ander altijd met een eigen situatie vergeleken worden?) is het enige wat ik hierop kan zeggen: amen.

maar goed ik heb volgens mij al een paar keer uitgelegd hoe en wat ik bedoel hier, maar daar wordt volgens mij snoeihard overheen gelezen
t is ook nooit goed. Jij ook petje af hoor 