Mijn ouders zijn met mij en mijn zus (toen 14 en 16 jaar) vanuit Delft naar een heel klein dorp in Drenthe verhuisd, nu 13 jaar geleden. Ja, het is heel anders. In positieve zin. De rust, de ruimte, het groen, de manier van leven... En voor ons op dat moment het belangrijkste: de paarden aan huis en altijd buiten in de wei ipv 23 uur per dag in een donkere stal in Schipluiden..
Mijn ouders hebben het niet direct heel verstandig aangepakt: huis verkocht, huis gekocht... en toen nog werk moeten zoeken, wat niet gemakkelijk is voor mijn vader. Maar enorm veel geluk gehad en alles kwam eigenlijk precies op het juiste moment op ons pad. Het dorpje waar mijn ouders nu nog wonen heeft meerdere 'import-bewoners', maar de meesten zijn gewoon boeren Drenthen. Mijn moeder is eenmaal per jaar collecte gaan lopen voor het kanker of longfonds oid om goede wil te tonen (2 jaar gedaan) en ze gaan jaarlijks naar de buurt-bbq die georganiseerd wordt voor het hele dorp. Verder laat iedereen elkaar met rust, er wordt wel gezwaaid en 'hoi/moi' gezegd als je iemand op straat aankomt, maar that's it. Naaste buren zijn leuke mensen met jonge kinderen en ook paarden, dus kinderen kwamen toen ze jonger waren nog wel eens over de vloer en mijn ouders drinken wel eens koffie met de buren. Gewoon gezellig, ook prettige controle als mijn ouders niet thuis zijn (en andersom).
Daarbij, wat wij als heel prettig hebben ervaren: je helpt elkaar zonder dat daar direct geld mee gemoeid is. Buurman maait ons gras zodat onze paarden niet teveel vreten, houdt zelf het hooi voor zijn koeien. Mensen staan voor elkaar klaar en verwachten daar niets voor terug, dat zie je lang niet overal.
Ik woon inmiddels niet meer in Drenthe vanwege samenwonen / werk vriend wat onpraktisch is, maar zou geen moment twijfelen om aan het bos weer mijn paard aan huis te kunnen hebben. Mijn vriend is trouwens wel geboren Drent (uit Meppel) en wil graag naar Den Haag verhuizen

Maar dat gaat m niet worden, hehehe.