Geplaatst: 30-04-17 11:42 Mavelle schreef:Ik neem aan dat je vriendin meer details weet dan wij, misschien dus wel heel verstandig om serieus haar advies te overwegen, wat dat dan ook moge zijn. Blijkbaar heeft ze het er ook al meermaals met je over gehad.
Ik vind het lief van je dat je hem even een berichtje gestuurd hebt en om eerlijk te zijn geen goed teken dat hij niet reageerd.
Denk eerlijk gezegd dat het begin van het einde toch wel ingeluid is deze week. Misschien heb ik er over heen gelezen maar je hebt ook nog helemaal niet verteld hoe hij er momenteel in staat. Jij denkt na, maar wat doet hij? Hopen dat je terug komt? Ook nadenken?
Wel iets meer maar ook niet alles tot in detail, we waren samen naar haar verzorg paardje gegaan ik had kort iets verteld over whatsapp en toen hebben we het er ook nog even over gehad maar was haar verder vooral aan het helpen ook met het paardje ze lagen een beetje in de clinch dus onderweg terug (20 minuutjes) hebben we het er nog wel even over gehad. Haar advies is ook zeker vergelijkbaar met het advies wat hier in het topic ook zo ongeveer volgens mij allemaal wel genoemd is (sorry weet het allemaal even niet uit mijn hoofd nu).
Het is wel een trekje van hem hoor om dan niet te reageren, misschien zoek ik er nu teveel achter en had ie anders ook niet gereageerd, hij had er al totaal geen zin in en ze zijn met een heel grote groep, hij is altijd ontzettend overprikkeld en komt ook bekaf dan weer thuis dus ook wel vaker (vorige jaren) mee gemaakt dat ie dan gewoon niet reageerde, later kwam het dan wel maar zoals het nu lijkt heb ik het idee dat later nu misschien dinsdag ofzo een keer is, maar dat weet ik natuurlijk nooit.
Laat ik het zo zeggen, Donderdag hadden we de ruzie gehad, 's avonds. Hierna heb ik hem met rust gelaten 's avonds nog wel even gebabbeld, niet verder meer heel erg veel in gegaan op de ruzie omdat het ons beide nog te hoog zat. Puur aangegeven dat ik tijd nodig heb om na te denken en alles op een rijtje te gaan zetten voor mezelf en dat ik dan dus volgend weekend (als ik er dan uit ben, begin er nu aan te twijfelen) weer wil afspreken om te praten met elkaar. Dat vond ie prima maar dat heb ik puur even gemeld en toen ben ik weer naar beneden gelopen ik was ook bekaf had de hele avond niks gegeten dus voelde me niet echt lekker dus dacht ik ga eerst slapen kijk morgen ochtend wel verder. Uiteindelijk hebben we 's ochtends nog iets langer dan een uur beneden gezeten, ondertussen liep hij nog wat heen en weer tas in te pakken en hadden we de tv op discovery aan staan, how it's made vinden we beide interessant dus hebben we ook nog even gekeken en toen was ik de tijd al vergeten dus ben ik me gaan omkleden en laatste dingetjes inpakken toen hebben we eigenlijk nog 5 minuten even gepraat over het hoe en wat en afgesproken dat we er beide over na zouden gaan denken de komende week en dat we wel even contact zouden hebben over wanneer we dan af spreken, dat is het dus zo'n beetje toen moest ik ook echt weg want hij moest kort daarna zelf ook weg en moest nog douchen, kijken of ie alles had etc. dus daarna heb ik hem ook niet weer gesproken. Ik denk niet dat hij op dit moment heel erg "hoopt dat ik terug kom", hij is in dit geval denk ik al met al bozer dan ik, en hij kan ook wat langer boos blijven dan ik maar dat is in ons geval beide aard van het beestje. Ik haat ruzie, hij ook maar hij is gewoon iets pittiger er in en kan er wat langer in blijven hangen. Ik ga er wel vanuit weet bijna wel zeker dat hij ook na gaat denken ja.
. 
maar goed dat was bij mij allemaal niet aan de orde, op school was de communicatie vanaf klasgenoten pesten, minachtend over je praten, je iets vragen maar je daarna uitlachen omdat ik er dan serieus op in gaan, nouja je kent het beeld pesten wel denk ik. Maar goed dan kwam ik thuis en ging ik tegen de katten aan praten, met mijn ouders kon ik ook goed praten maar die werkten ook allebei, mijn moeder was net ernstig ziek geweest toen ik aan de middelbare school begon en mijn vader werkte gewoon van 8 tot 5. Dat is ook de reden waarom ik meer met dieren heb, ik kwam thuis ging in de bijkeuken zitten en altijd kwam 1 van de katten dan binnen (we hadden er 2 maar voornamelijk altijd 1 dezelfde) en kwam me letterlijk troosten, daarna voelde ik me al veel beter. Maar ik kan dus gewoon wel heel eerlijk zijn dat juist op die leeftijd het voor mij wel beter was geweest als ik zelf ook de "juiste" manier van communiceren had geleerd, want ook in dit topic merk ik dat ik communicatief nog steeds niet de sterkste ben en dus ook hier nog steeds erg bot over kan komen terwijl ik dat zo niet bedoel maar ik ben zo gewend om van me af te bijten, dat bijna meer dan normaal te communiceren, goed we zijn 10 jaar verder dus ik verschuil me niet meer achter het pesten en met goede begeleiding is het nu al stukken beter dan een paar jaar geleden maar ik zal er nooit een kei in worden. Sorry ik dwaal een beetje af. Mijn vriend heeft ook helemaal geen leuke jeugd gehad en daar was ook veel ruzie en om daar verder niet teveel verder over te vertellen heeft hij eigenlijk een beetje het zelfde als mij, ook niet heel goed met communiceren.
bye 
Anders heeft deze aanpak geen nut. 
maar ik ben nu wel zo ver dat ik zo op en duur ook gewoon kan zeggen oke nu is het klaar het zonnetje schijnt je hebt planten gekocht hup eten en de tuin in, en anders zit ik weer net als gisteren tot 3 uur achter de pc in mijn pyama en ga ik dan nog eens wat doen en vervolgens lopen zeuren dat er niks gedaan is "vandaag" 
