Bokt.nl

**Geplaatst**: 16-02-17 12:31

Geplaatst: 16-02-17 12:31

Kwanyin relaties waar je in mishandeld of verwaarloosd wordt even daargelaten, je hebt iets geleerd, correct? Je hebt ook mooie momenten gehad, correct? Is dat dan weggegooide tijd geweest? Als je over alles zo denkt kun je dat op alles in het leven negatief betrekken. Het is veel behulpzamer om er op een positieve manier op terug te proberen te kijken.

Met het idee dat je je tijd "verdoet" in relaties leg je een grote druk op jezelf, terwijl je in plaats daarvan ook plezier kunt hebben

**Geplaatst**: 16-02-17 12:54

Geplaatst: 16-02-17 12:54

Ik snap dat van die pinpas echt niet

dat zou hij bij mij geen tweede keer hoeven te flikken. Gebruikt hij dat voor meerdere kleine aankopen zodat hij de pincode niet hoeft te gebruiken of weet hij de pincode ook?

**Geplaatst**: 16-02-17 12:57

Geplaatst: 16-02-17 12:57

Ja, ik heb geleerd héél dankbaar te zijn voor mijn huidige vriend want ik weet hoe erg het kan worden :')

. Dat is een grote les, ik apprecieer veel meer de kleine dingen en ik vind veel dingen veel te flut om ruzie over te maken want ik weet dat je veel zwaardere problemen kunt hebben

.

Maar dan blijft toch nog het punt, waarom blijven in een situatie waar je ongelukkig van wordt "omdat je iets moet leren" ofzo? Hij boort haar financieel volledig in de grond en doet nog geen enkele moeite om daar iets tegen te doen. Het feit dat die blijkbaar zelf te stom is om zèlf in te zien dat het not done is om 400 euro van je vriendin te pikken per maand terwijl je zelf op je luie reet blijft zitten is toch wel erg tekenend. Als je dat al als vriendin moet gaan uitleggen omdat het blijkbaar uit zichzelf niet ziet dat deze relatie niet goed loopt...tja als je echt in die dingen geloofd dan moet je alsnog je knip op de portemonnee zetten, op je eigen benen gaan staan en als hij echt veel van je houdt en echt niet bij je is om van je te profiteren dan komt zijn moeite wel vanzelf. Maar ik zeg alleen dat ik jarenlang met heel veel mantels der liefde alles heb bedekt en heel veel kansen heb gegeven totdat ik eens écht opkwam voor wat ik wilde en wat ik in een relatie wou en niet anders, en toen was hij plots ineens verdwenen. Dus misschien is mijn leerpunt wel dat ik dat veel eerder had moeten doen, wat ik ook tegen TS wil zeggen. TS heeft dan misschien geen aggressieve partner maar van iemand die elke week 100 euro van je zuurverdiende geld over de bank gooit leer je ook niets leuks, punt. Hoe fijne momenten er ook tussen zitten, het blijft een situatie waar je niét meer in moet blijven zitten.

Ik noem niet al mijn exen verspilde tijd. Ik heb ook een ex waar we gewoon uiteengroeide en het niet meer klikte. Daar waren ook wel eens ergernisen. Maar dat was geen verspilde tijd, de momenten heb ik gehad en ik ben gegroeid, maar op het moment dat het niet meer ging heb ik een beslissing genomen. Maar als dat nu twee maanden of een half jaar later was geweest had mij weinig uitgemaakt behalve dat ik me misschien meer en meer ging ergeren. Maar als dingen zo fout gaan, dat je spaargeld erdoor wordt gejast door iemand anders, dan ben je bij iemand waar je wel heel duidelijk moet zijn en er geen project van moet maken. Het is of je gaat mee met het schip en je komt van je luie reet af (of je begint al met van het geld af te blijven dat niet van jou is), of je zinkt lekker zelf.

**Geplaatst**: 16-02-17 13:05

Geplaatst: 16-02-17 13:05

Rocamor schreef:
Ballard_L schreef:
Ik ben het eigenlijk wel eens met secribcible: er is nog een tussenweg. Ga eens GOED met elkaar praten. Wat voelt hij? Waarom wil hij eigenlijk niet solliciteren? Is hij ergens bang voor? Zit hij echt nog zo met het verlies van zijn vader? Zou hij daarvoor hulp nodig hebben? Hoe ziet hij zijn toekomst? Kortom: wat gaat er in hem om? Dan kan je zelf ook in dat gesprek aangeven hoe jij je voelt, het financiële aspect en misschien ook wel dat je behoefte hebt om een huisje voor jezelf te hebben. (misschien zou dat voor hem ook heel goed zijn. Dan is hij minder afhankelijk van jou en gaat hij misschien sneller op eigen benen staan )

Waarom zou dit heerschap sneller op zijn Eigen benen gaan staan? Hij heeft alles wat ie nodig heeft en hoeft maar 1 ding hiervoor te doen: af en toe wat gezeur over zich heen laten gaan van de vrouwen in zijn leven.

Hij kan blowen, slapen, relaxen, computeren, spelletjes spelen, met vrienden weg. Hoeft niet te werken, want hij accepteert met alle plezier de pinpas van zijn slaaf. Hij heeft een dak boven het hoofd, schone sokken en ondergoed. En dat zijn vriendin zich zorgen maakt, dat gevoel blowt hij wel weer weg.

Ho, wacht even: TS, je mag wel bij mij komen wonen hoor. Ik blow dan wel niet, maar kan die 400 euro per maand ook wel opkrijgen denk ik (grapje)

Lees je maar half, of ben je bewust zo selectief met antwoorden? Beide noemen we ook het advies dat TS op zichzelf moet gaan wonen, zelfstandig moet worden en dan kan kijken of hij dat ook wordt voor ze meteen alles beëindigd. Beide eerst op eigen benen gaan staan en dan kijken hoe dat uitpakt. En daar hoort dus niet een gezamenlijke rekening bij die door 1 persoon wordt gevuld.
Als TS op zichzelf gaat wonen en vriendje blijft een bloedzuiger die geen baan neemt kun je altijd nog zeggen dat je het zat bent.

Hoe banketstaaf het ook klinkt, TS onderhoud dit gedrag ook door alles naar hem aan te dragen, hem constant te laten pinnen enz. enz. Eerst naar jezelf kijken en stoppen met dit soort dingen te onderhouden.

**Geplaatst**: 16-02-17 13:36

Geplaatst: 16-02-17 13:36

Ballard_L schreef:
MissDD schreef:
Meid, realiseer je dat je NIET op de wereld bent gezet om hem gelukkig te maken!

Maar is hij wel op de wereld gezet om haar gelukkig te maken? In eerdere reacties stond: 'maakt hij je gelukkig?'. Het ligt misschien aan mij, maar het klinkt wel heel krom 'Ik ben er niet om jou gelukkig te maken, maar jij wel om mij gelukkig te maken'. Begrijp me niet verkeerd hoor! Er is in deze relatie zeker iets mis, maar we horen nu één kant van het verhaal.

Ik ben het eigenlijk wel eens met secribcible: er is nog een tussenweg. Ga eens GOED met elkaar praten. Wat voelt hij? Waarom wil hij eigenlijk niet solliciteren? Is hij ergens bang voor? Zit hij echt nog zo met het verlies van zijn vader? Zou hij daarvoor hulp nodig hebben? Hoe ziet hij zijn toekomst? Kortom: wat gaat er in hem om? Dan kan je zelf ook in dat gesprek aangeven hoe jij je voelt, het financiële aspect en misschien ook wel dat je behoefte hebt om een huisje voor jezelf te hebben. (misschien zou dat voor hem ook heel goed zijn. Dan is hij minder afhankelijk van jou en gaat hij misschien sneller op eigen benen staan )

Het geldt voor beide partijen, of je bent een toevoeging aan iemands leven of je doet afbreuk. Het lijkt me duidelijk hoe de balans in deze relatie is verdeeld. Een moeilijke jeugd of nare ervaringen zijn vreselijk, echter heb je zelf de keus of je het jou laat definieren of dat je het te boven komt.
Zoals ik het verhaal lees (waarvan ik terdege besef dat het van 1 kant komt) heeft hij zijn keuze al gemaakt en op dit moment helpt ts hem in deze staat te blijven. Houden van is ook iemand loslaten als degene destructief bezig is.

**Geplaatst**: 16-02-17 13:44

Geplaatst: 16-02-17 13:44

Nikass schreef:
Ballard_L schreef:
Ik ben het eigenlijk wel eens met secribcible: er is nog een tussenweg. Ga eens GOED met elkaar praten. Wat voelt hij? Waarom wil hij eigenlijk niet solliciteren? Is hij ergens bang voor? Zit hij echt nog zo met het verlies van zijn vader? Zou hij daarvoor hulp nodig hebben? Hoe ziet hij zijn toekomst? Kortom: wat gaat er in hem om? Dan kan je zelf ook in dat gesprek aangeven hoe jij je voelt, het financiële aspect en misschien ook wel dat je behoefte hebt om een huisje voor jezelf te hebben. (misschien zou dat voor hem ook heel goed zijn. Dan is hij minder afhankelijk van jou en gaat hij misschien sneller op eigen benen staan )

Dit zou je kunnen doen, als je het prettig vindt om de hulpverlener te zijn van je vriend. Het feit alleen al dat hij helemaal niet ziet of vindt dat het niet goed gaat, dat hij op opmerkingen van ts reageert door te liegen, denk je serieus iets te kunnen bereiken met een goed gesprek?
Je kan ook voor jezelf kiezen en op jezelf gaan wonen en dan eens kijken of hij wakker wordt. En als dat zo is kun je altijd nog zien.
Maar ik geef het weinig kans.

Precies dit, ik heb ook ooit de rol van hulpverlener op me genomen en het resuteerde er in dat ik hem totaal niet meer als "man" zag maar als een hulpbehoevend gewond vogeltje..... Sorry maar daar word ik niet opgewonden van.... (Excusez le mot)

Er moet gewoon enige vorm van balans zijn.

**Geplaatst**: 16-02-17 15:26

Geplaatst: 16-02-17 15:26

Kwaylin ik zeg ook niet dat iedereen maar moet blijven in een relatie die niet werkt, ik zeg dat men eens zou moeten ophouden met achteraf zo negatief doen over voorgaande relaties.

**Geplaatst**: 16-02-17 15:49

Geplaatst: 16-02-17 15:49

Rocamor schreef:
Ballard_L schreef:
Ik ben het eigenlijk wel eens met secribcible: er is nog een tussenweg. Ga eens GOED met elkaar praten. Wat voelt hij? Waarom wil hij eigenlijk niet solliciteren? Is hij ergens bang voor? Zit hij echt nog zo met het verlies van zijn vader? Zou hij daarvoor hulp nodig hebben? Hoe ziet hij zijn toekomst? Kortom: wat gaat er in hem om? Dan kan je zelf ook in dat gesprek aangeven hoe jij je voelt, het financiële aspect en misschien ook wel dat je behoefte hebt om een huisje voor jezelf te hebben. (misschien zou dat voor hem ook heel goed zijn. Dan is hij minder afhankelijk van jou en gaat hij misschien sneller op eigen benen staan )

Waarom zou dit heerschap sneller op zijn Eigen benen gaan staan? Hij heeft alles wat ie nodig heeft en hoeft maar 1 ding hiervoor te doen: af en toe wat gezeur over zich heen laten gaan van de vrouwen in zijn leven.

Hij kan blowen, slapen, relaxen, computeren, spelletjes spelen, met vrienden weg. Hoeft niet te werken, want hij accepteert met alle plezier de pinpas van zijn slaaf. Hij heeft een dak boven het hoofd, schone sokken en ondergoed. En dat zijn vriendin zich zorgen maakt, dat gevoel blowt hij wel weer weg.

Ho, wacht even: TS, je mag wel bij mij komen wonen hoor. Ik blow dan wel niet, maar kan die 400 euro per maand ook wel opkrijgen denk ik (grapje)

Af en toe 'gezeur aanhoren' lijkt mij niet op eigen benen staan...Ik denk dat TS heel goed weet of het zo simpel is als jij zegt of dat het veel gecompliceerder ligt

ik gaf alleen mijn advies, dat ik denk dat ze nog eens goed met hem moet praten. Dat zou ik in ieder geval doen

**Geplaatst**: 16-02-17 15:52

Geplaatst: 16-02-17 15:52

Citaat:
Ik snap het wel. Het klinkt een beetje alsof dit de eerste echte serieuze relatie is van CurlyCoat, en als ik het vergelijk met hoe mijn eerste relatie ging dan herken ik wel veel dingen. Je hebt tijd, moeite en geld geinvesteerd in deze relatie, het voelt als falen als je nu weggaat. Daarnaast heb je een heel toekomstbeeld opgebouwd voor jezelf. Als dat wegvalt, dan kan dat heel beangstigend zijn. Het kan best wel even duren voordat je op het punt komt dat je het hebt geaccepteerd en ook echt weggaat.

Dat is overigens geen enkele reden om maar in een relatie te blijven, maar als dit de eerste keer is dat je dat meemaakt dan is dat gewoon moeilijk. Bij een volgende relatie zul je waarschijnlijk veel eerder denken "Dit is niet wat ik wil, tabee!"

Klinkt als mijn eerste relatie. Mijn ex was gelukkig niet zo erg, maar spendeerde ook liever zn geld en tijd aan weed roken. Daarnaast zat er gewoon echt niks in die gast. Heel het huishouden kwam op mij terecht. Hij zag me graag en was lief, dat wel, maar uiteindelijk stond ik mentaal gewoon veel verder dan hem. Ik wilde reizen, de wereld verkennen, carrière maken, iets met paarden doen etc... Maar wat deed ik? Ik gaf alles op: ik verhuisde zijn kant op, spendeerde al mijn spaargeld aan een huis dat wij aan het verbouwen waren en werd opgeslorpt door zijn familie! En waarom? OMDAT IK DACHT DAT HET ZO HOORDE! Wij waren al 10 jaar samen en anderhalf jaar getrouwd. Ik heb echt een paar keer gedacht : nu moet ik weg! maar ik deed het niet. Hij was mijn eerste serieuze relatie, woonden samen, kochten een huis samen,...Ik wou niet falen

En toch ben ik weg gegaan. En verdomme, dat was poedersuiker! Van mijn grote vriendengroep bleef quasi niks over (waren oorspronkelijk zijn vrienden), zijn familie vond me een verraadster, mijn vader vond hem de ideale schoonzoon en vond dat ik mijn toekomst vergooide. Weg was mijn stabliliteit, mijn zekerheid. Want ondanks alle ruzies of naast elkaar leven (we sliepen zelfs niet meer samen) was mijn doel in mijn leven weg. Ja, zo voelde het! Ik had een thuis, iemand om voor te koken, kuisen en de was te doen. Die was er nu niet meer. Ieder weekend moest ik me nu gaan afvragen wat te doen, in plaats van aan het huis te werken en op bezoek te gaan bij mijn schoonfamilie.

Ik heb alles opnieuw moeten leren: nieuwe vrienden maken, zelfstandig worden, emotioneel onafhankelijk worden van een man (ja echt!) en vooral: leren alleen zijn (zonder zielig te hoeven zijn)

Ondertussen is de relatie met mijn familie terug prima, heb ik enkele goede vrienden, reis ik vaak alleen en doe ik wat IK wil $*\o/*$

**Geplaatst**: 16-02-17 15:56

Geplaatst: 16-02-17 15:56

CurlyCoat schreef:
Pfoee gister was ik er nog zo zeker van dat ik er binnenkort een punt achter zal moeten zetten.
Maar vandaag.. toch weer allemaal twijfels..

Dan zie ik hem naast me zitten en denk ik van " hij is verder wel goed voor mij", "verder is hij wel heel lief", "hij is verder een hele goede jongen, dit kan ik hem toch niet aan doen?!".
Pfoe moeilijk moeilijk moeilijk..

Vandaag voor Valentijn een kaartje gehad waar in stond dat hij zo blij is dat ik het zo lang met hem vol houdt en dat we nog heeeel lang, samen zullen blijven etc..
Ik weet ook wel dat hij dat meent, en als ik echt weg ga, zal hij daar kapot van zijn!

Ik sta gelukkig al wel een tijd ingeschreven bij de woningbouw inderdaad.
Dus mocht ik het doorzetten en niet bij mijn ouders terecht kunnen, zou ik daar hopelijk snel een huisje kunnen vinden.
En dan maar hopen dat ik dat dan kan financieren ook.

Als je hem nou eens gewoon aangeeft dat je twijfelt en waarom. Misschien is dat dan de motivatie voor hem om te veranderen.

Nu heeft hij toch geen enkele reden om iets te veranderen? Voor hem is toch alles wel okee. JIJ zit met de sores maar dat interesseert hem blijkbaar niets en/of hij heeft niet door hóe erg jij het eigenlijk allemaal vindt.

Maak hem eens wakker!

**Geplaatst**: 16-02-17 16:17

Geplaatst: 16-02-17 16:17

Ballard_L schreef:
Af en toe 'gezeur aanhoren' lijkt mij niet op eigen benen staan...Ik denk dat TS heel goed weet of het zo simpel is als jij zegt of dat het veel gecompliceerder ligt ik gaf alleen mijn advies, dat ik denk dat ze nog eens goed met hem moet praten. Dat zou ik in ieder geval doen

Af en toe gezeur aanhoren, is inderdaad niet op Eigen benen staan. En uiteraard zal TS een goed gesprek moeten aangaan. Maar mijns inziens zal ze toch moeten waken dat ze door zo'n gesprek niet zijn hulpverlener gaat worden.

Stel dat hij aangeeft dat hij momenteel niets kan, omdat hij *vul maar een (zielige) reden in*. Dan zou TS kunnen denken:"He, als dat nou opgelost is, dan gaat het beter, maar ik mag niet teveel van hem verwachten want hij heeft het moeilijk." Of ze kan juist nu niet weggaan, omdat hij haar hulp / steun nu zo hard nodig heft / hij aan haar gaat hangen.

Been there, done that. Ken het klappen van de zweep. En nee, niet iedere situatie is hetzelfde. Maar doordat er veel (te veel?) ervaringsdeskundigen hun ervaring delen, zowel in het positieve (ik heb het ook gehad en we zijn na een goed gesprek bijgedraaid en nog bij elkaar, maar ik heb mezelf heel erg moeten veranderen) of minder positieve (ik was het zat, ben na jaren strijden en trekken aan een dood paard weggegaan en Hey, dat was even slikken, maar de beste keuze tot nog toe) kan TS juist inzien wat wel zou kunnen werken of wat niet gaat werken.

TS gaat haar vriend niet veranderen. Hij heeft parasietachtige neigingen en geen redenen om te veranderen. Als TS een relatie wil op gelijkwaardigheid, zal ze mijns inziens een streep onder relatie op deze manier te zetten. Zorgen voor haar Eigen stek (zoals meerderen al schreven) en haar financien volledig gescheiden houden van haar vriend. Of zonder vriend helemaal gelukkig worden en zien wat er nog meer op haar pad komt.

Ik denk dat als TS haar Eigen pad gaat volgen er twee mogelijke opties voor vriend overblijven:
1) of hij houdt echt van haar (en niet alleen van haar pinpas) en ziet het licht, kickt af, scheert zich fatsoenlijk, gaat op zoek naar hulp / baan / etc
2) vriendlief zoekt een volgende veel te lieve en zorgzame meid die hij kan "uitmelken"

**Geplaatst**: 16-02-17 17:50

Geplaatst: 16-02-17 17:50

Lief van hem die valetijnskaart met tekst.
Zou ik ook doen wat hij leeft van jou.
Jouw geld jouw alles.
Ik snap goed dat die je niet kan missen want het word hem nu erg makkelijk gemaakt.
Schop onder de kont heeft die nodig.

**Geplaatst**: 16-02-17 19:52

Geplaatst: 16-02-17 19:52

vrouwke schreef:
Lief van hem die valetijnskaart met tekst.
Zou ik ook doen wat hij leeft van jou.
Jouw geld jouw alles.
Ik snap goed dat die je niet kan missen want het word hem nu erg makkelijk gemaakt.
Schop onder de kont heeft die nodig.

Je zegt het en ik dacht het.........tuurlijk gaf hij die kaart......want hij wil haar nog ff houden omdat het wel makkelijk is voor hem..........en voor haar lastiger om dan bij hem weg te gaan, slim gedaan van hem.

Sorry TS, maar dat is hoe ik het zie.

**Geplaatst**: 16-02-17 20:02

Geplaatst: 16-02-17 20:02

Dus eigenlijk zit hij werkloos thuis terwijl jullie je huis kwijt raken en jij jouw spaarcenten er door jaagt terwijl hij lekker door gaat met zijn verslaving die hij niet zelf bekostigd maar waar hij geld voor steelt van jou.... Hoe lang wil je nog werken om zijn verslaving te bekostigen?
Dit soort dingen wordt zelden beter als het al twee jaar zo gaat ondanks herhaaldelijk vragen om er mee op te houden. Als hij wil blowen en wil gaan snacken met vrienden moet hij zorgen dat hij een inkomen heeft verdorie. Net als Ragdollcat zou ik als ik hem was, ook een slijmerig kaartje geven. Wie gaat anders zijn spul bekostigen.

IMO word je gewoon gebruikt.

Laatst bijgewerkt door Ayasha op 16-02-17 20:08, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 16-02-17 20:07

Geplaatst: 16-02-17 20:07

Je klinkt als een slimme meid... ik denk dat je met deze jongen blijft 'martelen'... misschien verstandig om er een punt achter te zetten? Of eventueel een pauze...? Kan jij ook even bedenken wat je precies wilt, aangezien je al zegt dat je niet zeker weet of dit wel de juiste jongen is voor jou (en als ik de tekst zo lees, twijfel ik daar ook aan) Denk er goed over na wat je wilt, je bent nu nog jong en er 'zwemmen genoeg vissen in de zee'.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-02-17 23:12

Geplaatst door de TopicStarter : 16-02-17 23:12

Bedankt voor al jullie reacties en pbtjes!

espiga1984 schreef:
Ik heb alles opnieuw moeten leren: nieuwe vrienden maken, zelfstandig worden, emotioneel onafhankelijk worden van een man (ja echt!) en vooral: leren alleen zijn (zonder zielig te hoeven zijn)

Ondertussen is de relatie met mijn familie terug prima, heb ik enkele goede vrienden, reis ik vaak alleen en doe ik wat IK wil $*\o/*$

Ik heb inderdaad ook altijd alleen maar vrienden gehad via mijn exen en had/heb zelf eigenlijk geen vrienden.
De vrienden van mijn huidige vriend ken ik niet eens, dus sometimes I'm pretty lonely.
Daarom denk ik soms inderdaad dat mijn eigen plekje me goed zal doen.
Weer even alles op orde krijgen en inderdaad alles wat jij opnieuw hebt moeten leren, zal ik ook moeten doen.

Vanochtend heb ik mijn verhaal een beetje bij mijn moeder gedaan.
Helaas niet alles kwijt gekund omdat ik begon te huilen.
Heb dan echt het idee dat ik me zit aan te stellen, maargoed kon het niet binnenhouden.
Helaas kwam daarna mijn vader binnen (over dit soort dingen word er meestal niet met mijn vader gepraat) en hebben we het er daarna niet meer over gehad.

Toen ik weer naar huis ging zei mijn moeder wel dat als het echt niet meer gaat dat ik dan altijd thuis kan komen.
Ik vroeg of mijn vader dat wel oké zou vinden waarop ze zei "hij zal het waarschijnlijk niet leuk vinden nee, maar dat je daar ongelukkig blijft zitten is ook geen optie."
Dus of ik echt welkom zou zijn. Ik betwijfel het, maar goed kan ieder geval ergens terecht.

Binnenkort mijn vriend maar eens vertellen dat ik me niet happy voel in onze relatie en hem wat tijd gunnen om zich te bewijzen.

**Geplaatst**: 17-02-17 10:04

Re: Is het het nog waard?

Geplaatst: 17-02-17 10:04

Goed bezig ts! Erover praten is de eerste en een heel belangrijke stap. Knap dat je die genomen hebt!

Maak je geen zorgen over welkom zijn bij je ouders. Ik dacht ook altijd dat ik niet bij ze terecht kon, maar als je ze echt nodig hebt, kun je altijd bij je ouders terecht. Al is het maar zodat je even een paar weken rust hebt om voor jezelf een plekje te gaan zoeken. Echt, dat gedeelte komt goed!

Goed dat je ook het gesprek aan wilt gaan met je vriend. Heel veel succes bij dat gesprek!

**Geplaatst**: 17-02-17 10:49

Re: Is het het nog waard?

Geplaatst: 17-02-17 10:49

Als ik je OP zo lees vraag ik me echt af waarom je nog bij je vriend bent.
Ik heb geen ervaring met lange relaties, maar ik denk niet dat ik bij mijn vriend zou blijven. Nu hou ik al niet van blowen, maar als ie zo laks zou zijn en mijn geld zou uitgeven.. :evaw:

**Geplaatst**: 17-02-17 11:34

Geplaatst: 17-02-17 11:34

CurlyCoat schreef:
Bedankt voor al jullie reacties en pbtjes!

espiga1984 schreef:
Ik heb alles opnieuw moeten leren: nieuwe vrienden maken, zelfstandig worden, emotioneel onafhankelijk worden van een man (ja echt!) en vooral: leren alleen zijn (zonder zielig te hoeven zijn)

Ondertussen is de relatie met mijn familie terug prima, heb ik enkele goede vrienden, reis ik vaak alleen en doe ik wat IK wil $*\o/*$

Ik heb inderdaad ook altijd alleen maar vrienden gehad via mijn exen en had/heb zelf eigenlijk geen vrienden.
De vrienden van mijn huidige vriend ken ik niet eens, dus sometimes I'm pretty lonely.
Daarom denk ik soms inderdaad dat mijn eigen plekje me goed zal doen.
Weer even alles op orde krijgen en inderdaad alles wat jij opnieuw hebt moeten leren, zal ik ook moeten doen.

Vanochtend heb ik mijn verhaal een beetje bij mijn moeder gedaan.
Helaas niet alles kwijt gekund omdat ik begon te huilen.
Heb dan echt het idee dat ik me zit aan te stellen, maargoed kon het niet binnenhouden.
Helaas kwam daarna mijn vader binnen (over dit soort dingen word er meestal niet met mijn vader gepraat) en hebben we het er daarna niet meer over gehad.

Toen ik weer naar huis ging zei mijn moeder wel dat als het echt niet meer gaat dat ik dan altijd thuis kan komen.
Ik vroeg of mijn vader dat wel oké zou vinden waarop ze zei "hij zal het waarschijnlijk niet leuk vinden nee, maar dat je daar ongelukkig blijft zitten is ook geen optie."
Dus of ik echt welkom zou zijn. Ik betwijfel het, maar goed kan ieder geval ergens terecht.

Binnenkort mijn vriend maar eens vertellen dat ik me niet happy voel in onze relatie en hem wat tijd gunnen om zich te bewijzen.

Goed bezig inderdaad! Het is gewoon een kwestie van durven hoor. Straks hang je er tien jaar aan vast en dat maakt het nog moeilijker.
En vrienden vind je overal, ook hier op bokt

**Geplaatst**: 17-02-17 11:40

Re: Is het het nog waard?

Geplaatst: 17-02-17 11:40

Goed bezig ts! :(:)

**Geplaatst**: 17-02-17 11:44

Geplaatst: 17-02-17 11:44

Lieve Curlycoat, wat goed van je en wat ben je eerlijk!

Ik zie dat je vlak bij mij woont. Mocht je je ooit eenzaam voelen of gewoon zin hebben om wat leuks te doen, geef maar een gil

**Geplaatst**: 17-02-17 13:40

Geplaatst: 17-02-17 13:40

Knap van je TS!

**Geplaatst**: 17-02-17 13:48

Re: Is het het nog waard?

Geplaatst: 17-02-17 13:48

Maar is terug naar je ouders wel een goede optie?
Als je weg gaat, kun je overal heen toch? dan sta je direct op je eigen benen, moet dingen gaan regelen en ontmoet daardoor nieuwe mensen. Zo start je nieuwe leven direct. Terug naar je ouders alleen in alleruiterste noodzaak en zeker niet als zij daar moeite mee hebben. Jouw leven, jouw verantwoordelijkheid.. (anders doe je hetzelfde als je vriend: verwachten dat een ander voor je zorgt)

**Geplaatst**: 17-02-17 14:28

Re: Is het het nog waard?

Geplaatst: 17-02-17 14:28

Terug naar ouders / vriendin / familie is juist een mooie overgangsperiode als je snel wegwilt. Een nieuw huis heb je meestal niet binnen een week rond.

**Geplaatst**: 17-02-17 14:38

Geplaatst: 17-02-17 14:38

CurlyCoat schreef:
Bedankt voor al jullie reacties en pbtjes!

espiga1984 schreef:
Ik heb alles opnieuw moeten leren: nieuwe vrienden maken, zelfstandig worden, emotioneel onafhankelijk worden van een man (ja echt!) en vooral: leren alleen zijn (zonder zielig te hoeven zijn)

Ondertussen is de relatie met mijn familie terug prima, heb ik enkele goede vrienden, reis ik vaak alleen en doe ik wat IK wil $*\o/*$

Ik heb inderdaad ook altijd alleen maar vrienden gehad via mijn exen en had/heb zelf eigenlijk geen vrienden.
De vrienden van mijn huidige vriend ken ik niet eens, dus sometimes I'm pretty lonely.
Daarom denk ik soms inderdaad dat mijn eigen plekje me goed zal doen.
Weer even alles op orde krijgen en inderdaad alles wat jij opnieuw hebt moeten leren, zal ik ook moeten doen.

Vanochtend heb ik mijn verhaal een beetje bij mijn moeder gedaan.
Helaas niet alles kwijt gekund omdat ik begon te huilen.
Heb dan echt het idee dat ik me zit aan te stellen, maargoed kon het niet binnenhouden.
Helaas kwam daarna mijn vader binnen (over dit soort dingen word er meestal niet met mijn vader gepraat) en hebben we het er daarna niet meer over gehad.

Toen ik weer naar huis ging zei mijn moeder wel dat als het echt niet meer gaat dat ik dan altijd thuis kan komen.
Ik vroeg of mijn vader dat wel oké zou vinden waarop ze zei "hij zal het waarschijnlijk niet leuk vinden nee, maar dat je daar ongelukkig blijft zitten is ook geen optie."
Dus of ik echt welkom zou zijn. Ik betwijfel het, maar goed kan ieder geval ergens terecht.

Binnenkort mijn vriend maar eens vertellen dat ik me niet happy voel in onze relatie en hem wat tijd gunnen om zich te bewijzen.

Niet binnenkort, maar nu het aan hem vertellen. Van uitstel komt afstel en gebeurt er vast weer iets of zegt hij weer iets wat je aan het twijfelen brengt. Pak die koe bij de horens en vertel hem wat je dwars zit. (Beter nog, pak daarna meteen je koffers en ga even terug naar je ouders om je leven weer op poten te krijgen.)

Nomineer dit bericht ×