hopelijk niet al te pijnlijk Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Ineke2 schreef:Ik ben niet bang voor de dood... Wel bang dat ik nog zólang door moet met leven. Heb leuke dingen meegemaakt maar over het algemewn genomen helaas veel en veel meer verdriet en pijn.
Ik ben moe, echt moe... Als het morgen zover zou zijn ben ik daar niet rouwig om.
Joolien schreef:@Momo, dat heb ik zelf nog niet, maar dat wil ik eigenlijk wel gaan doen, samen met mijn partner. Zodat we van elkaar weten wat we willen.
sharon488 schreef:ik ben niet bang voor de dood, ik ben gelovig en ik geloof daarom ook dat er na dit leven een hemel en een hel is.
maar stel dat zou er niet zijn, wat heeft dit leven dan eigenlijk voor nut? waarom zijn we hier dan uberhaupt?
sharon488 schreef:ik ben niet bang voor de dood, ik ben gelovig en ik geloof daarom ook dat er na dit leven een hemel en een hel is.
maar stel dat zou er niet zijn, wat heeft dit leven dan eigenlijk voor nut? waarom zijn we hier dan uberhaupt?
. Ik denk dat het leven helemaal geen nut heeft, dat er geen plan is, geen hoger doel. We zijn er gewoon en met de tijd die je hebt moet je het doen, maar dat is wat ik geloof.
niet blijven spoken of reïncarneren gewoon einde oefening. En na 100 jaar of eerder
is iedereen mij vergeten haha of ik moet een indrukwekkende erfenis achterlaten, dat ik dan nog wordt gebruikt in gesprekken tijdens verjaardagen van 'die oud oud oud tante van mij, pfoe! Door haar kan ik mijn kleinkinderen nog laten studeren!'
Storm schreef:Als iedereen in de hemel zou komen, zou het een behoorlijk drukke boel zijn daar...
aangezien hemel toch voor eeuwig is, lijkt mij een dergelijk beleid wel efficiënt om het knus te houden. Ik wil wel graag dan een kat worden
. Dan hoef je al die pijn en verdriet en wellicht weer een ernstige depressie niet mee te maken.
laetitia schreef:Ik ben niet bang voor mijn eigen dood, wel bang voor de dood van mijn dierbaren.
Vorig jaar (4 september) mijn vader aan kanker verloren, nu heeft mijn moeder borstkanker. De dood van mijn vader is één van de oorzaken van mijn huidige depressie.
Als ik alleen al denk dat ik ooit mijn moeder, vriend of tweelingbroer verlies, geef mij dan maar een pistool.
Het liefst ga ik als eerste. Dan hoef je al die pijn en verdriet en wellicht weer een ernstige depressie niet mee te maken.
Ik vind het zo knap hoe oudere mensen de levenslust erin weten te houden, terwijl iedereen om hen heen overlijdt (denk aan bejaardenhuizen). Dat ze na het verlies van hun levenspartner, na een huwelijk van 40 jaar nog zo vol in het leven staan.
Maar ik denk dat ik nu erg vanuit mijn huidige depressie denk, wellicht schrijf ik over een jaar wel het tegenovergestelde
BrechtCarlos schreef:Bang voor de dood? Echt niet! Ik geloof dat ik dan thuis kom bij mijn hemelse papa en altijd thuis mag zijn. Ik hoef nog niet dood hoor, maar ik geloof in een God waar ik voor altijd thuis mag zijn, dus als het mijn tijd is, dan is het mijn tijd.
Goof schreef:Ik hoop dat er niets is hierna. Ik ben nu al moe van mijn leven, laat staan als ik daarna tot in de eeuwigheid nog ergens moet rondspoken. Pffff.
Tenzij.... ik kan reincarneren als huiskat. Dan doe ik dat misschien wel