Ailill schreef:Wat herkenbaar dit.
Jaren terug wilde ik een stuk gaan wandelen, dus jas aan, sjaal om en muts op. Zie ik dat de kooi van de parkieten nog open staat en eentje kan ik er niet vinden. Vervolgens draai ik mij om en zie het raam open staan en ik ren in paniek naar buiten. Overal gezocht, in bomen geklommen en onder struiken gelegen, zonder resultaat.
Kom ik vervolgens erg verdrietig binnen en loop door de hal langs de spiegel. 3 maal raden wie er op mijn Unoxmuts zat
Deze vind ik echt geweldig

en die tas gaat elke dag mee naar mn werk.

Zo was ik gisteren op zoek naar mijn petje voor werk, heb nog gekeken aan het tijdschriftenrek, nergens. Komt mijn moeder ineens: hij hangt hier gewoon, aan het rek. Hoe dan?! Hopen dat mijn wedstrijdjasje binnenkort ook weer opduikt, die heb ik op mijn 13e van mijn oma gekregen en die was toen veel te groot haha.