Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-06-16 19:51

Geplaatst: 14-06-16 19:51

Rebecca schreef:
Alleen de enige vraag die blijft spoken wat als ik 80 ben? , heb 7 neefjes/nichtjes . 4 zussen/broer , maar wat als die gekke tante Rebecca zoals verwacht eeuwig single blijft? Geen kinderwens? , zal ik dan eenzaam de hoek omgaan? . Dan is het enige wat mij bezighoud in deze kwestie

Het kan altijd erger; ik ben enig kind en hier ook absoluut geen kinderwens momenteel. Ik eindig met een vriendin en een lading katten in het bejaardentehuis waar we mensen de polonaise leren dansen.

Nee. Ik heb niets met kinders en verwacht ook niet dat dat gaat komen. Al sluit ik niets uit, kan nog komen natuurlijk. Maar ik kan me niet voorstellen dat ik ooit blij word van een huilende poepmachine. No offence.

Zul je zien dat ik over een jaar of 10 deze post onder ogen krijg en me stuk lach.

**Geplaatst**: 14-06-16 19:53

Geplaatst: 14-06-16 19:53

Rebecca schreef:
Alleen de enige vraag die blijft spoken wat als ik 80 ben? , heb 7 neefjes/nichtjes . 4 zussen/broer , maar wat als die gekke tante Rebecca zoals verwacht eeuwig single blijft? Geen kinderwens? , zal ik dan eenzaam de hoek omgaan? . Dan is het enige wat mij bezighoud in deze kwestie

Kijk eens naar de ouderen die nu allemaal eenzaam in bejaardenhuizen zitten, dat is juist de generatie met veel kinderen, maar dat zegt dus helemaal niks.

**Geplaatst**: 14-06-16 19:55

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 14-06-16 19:55

Is ook een puntje hoe voedt je je kinderen op.
Is mijn mening.

**Geplaatst**: 14-06-16 19:57

Geplaatst: 14-06-16 19:57

Roosch schreef:
Het kan altijd erger; ik ben enig kind en hier ook absoluut geen kinderwens momenteel. Ik eindig met een vriendin en een lading katten in het bejaardentehuis waar we mensen de polonaise leren dansen.

Ik ook

Heb al met mijn vriendin afgesproken dat we gezellig naast elkaar gaan wonen als we alleen nog maar kunnen strompelen. Gaan we hele dagen koffie drinken bij elkaar. Superleuk +:)+

**Geplaatst**: 14-06-16 20:34

Geplaatst: 14-06-16 20:34

tita schreef:
Is ook een puntje hoe voedt je je kinderen op.
Is mijn mening.

Het antwoord tegenwoordig lijkt vooral 'niet' te zijn

**Geplaatst**: 14-06-16 20:51

Geplaatst: 14-06-16 20:51

33 inmiddels en nog steeds geen klapperende eierstokken...nooit gehad en verwacht ook niet dat dat ooit nog komt. Ook ik kreeg vaak genoeg te horen dat dat nog wel zou komen...mooi niet dus.

Gisteren en morgen op kraamvisite en dat zie ik echt als beleefdheid, zo'n baby op schoot maakt bij mij niets los.

**Geplaatst**: 14-06-16 20:52

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 14-06-16 20:52

Ik neem de baby niet eens op schoot.

**Geplaatst**: 14-06-16 21:01

Geplaatst: 14-06-16 21:01

Ik ben 32 en de twijfel heerst hier. Vriend wil graag. Ik nog niet. Denk ik....vindt het zo moeilijk. Er is geen.weg terug als je eenmaal zwanger bent. Maar ben ook bang voor spijt als we er niet voor gaan en het niet meer mogelijk is. Ook wil ik toch graag nog weer een eigen paardenbeest, maar ja, en een paard en een baby en een job?....ik voel me ook nog zo jong en heb totaal niet het idee dat ik bijna over datum ben

toch ben ik volgens de statistieken met 32 jaar al vermindert vruchtbaar. Oke dan. Waarom hebben wij vrouwen een houdbaarheidsdatum? Zijn dr nog meer twijfelaars in de 30?

**Geplaatst**: 14-06-16 21:06

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 14-06-16 21:06

Ghehe Imre, heel herkenbaar. Hoewel ik wel laatst twee beebs heb vast gehouden. Voor het eerst... sinds ooit geloof ik :')

En dan direct 'Oh maar wat staat je dat LEUK! Je bent er voor gemaakt!' Daarbij zagen ze voor het gemak de doodsangst in mijn ogen over het hoofd :')

Eenzaam oud worden... Tja. Kinderen hebben is geen garantie dat die voor je zorgen of je op komen zoeken. Sterker nog, weten dat je kinderen hebt en dat ze je laten vallen lijkt me vele malen erger dan 'alleen' oud worden.

**Geplaatst**: 14-06-16 21:10

Geplaatst: 14-06-16 21:10

Alsof een baby een accessoire is. :')

staat je beeldig zo'n baby op schoot :')

staat leuk bij je ketting.

**Geplaatst**: 14-06-16 21:12

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 14-06-16 21:12

Bij 35 ineens.

Bij 34 dacht ik nog dat ik het echt noooooooit wilde :')

**Geplaatst**: 14-06-16 21:13

Geplaatst: 14-06-16 21:13

'Oh ja, dat rood aangelopen huilhoofd matcht inderdaad enig met mijn rode tas {:}

'

Maar inderdaad, dat dus. Sommige zijn wel schattig hoor, beeb van een vriendinnetje is écht wel een heel leuk meiske. Maar goed, die gaat als ze ietsje groter is Bixie starten op mijn grote Tinkerruin (1.65m). Met roze tuig en een roze pakje en roze strikjes in z'n manen. Dát vind ik dan wel weer geinig :))

**Geplaatst**: 14-06-16 21:14

Geplaatst: 14-06-16 21:14

Sizzle schreef:
Bij 35 ineens.

Bij 34 dacht ik nog dat ik het echt noooooooit wilde

En toen werd je jarig en 35 en ineens had je het: ik wil een kind :Y)

Of hoe moet ik dat voor me zien?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-06-16 21:17

Geplaatst door de TopicStarter : 14-06-16 21:17

Je moest eens weten in hoeveel families, inclusief de mijne en die van mijn vriend, familieleden decennialang de grootste ruzie hebben en mekaar of hun ouders niet meer willen zien. Niet zelden bij grote families als er plots een erfenis verdeeld moet worden. Voor op mijn oude dag niet alleen te zijn zou ik zeker niet rekenen op kinderen. Dan kan je nog beter geen nemen, veel geld verdienen met een carriere en daarmee je hulp en gezelschap kopen

.
Nu nog recent bij een vriend. Een oudtante dood en de grootste ruzie om wie krijgt wat want Jeanne heeft zoveel voor haar gezorgd maar Marie woonde 200km verderop en kon dat niet, ouders mengen zich ook en iedereen ruzie met iedereen. En dat zijn vaak dingen die niet op een paar maanden opgelost zijn.

Ik hou geen babys van anderen vast, mijn neefje heb ik tot die stevig genoeg was ook nauwelijks vast gehad. Vreselijk. En dan "nee je moet zijn hoofd zo...nee je arm hier, je..." echt niet goed in bij andermans babys

.

**Geplaatst**: 14-06-16 21:18

Geplaatst: 14-06-16 21:18

verootjoo schreef:
Sizzle schreef:
Bij 35 ineens.

Bij 34 dacht ik nog dat ik het echt noooooooit wilde

En toen werd je jarig en 35 en ineens had je het: ik wil een kind
Of hoe moet ik dat voor me zien?

Ja ben ik ook benieuwd baar. Hoe voel je nou zoiets aan?

**Geplaatst**: 14-06-16 21:19

Geplaatst: 14-06-16 21:19

Ja, zo ongeveer wel ja

Ik snapte er echt helemaal niets van.
Ik heb kinderen 34 jaar niet uit kunnen staan en nachtmerries gehad ervan.
En ineens dacht ik, goh het lijkt me best leuk 8)7

Grootste shock was nog toen ik na pil stoppen ook meteen binnen 3 weken zwanger was _O-

Ik moet overigens nog altijd niet veel met kinderen van een ander.

**Geplaatst**: 14-06-16 21:52

Geplaatst: 14-06-16 21:52

Als mensen mij vroeger vroegen wat ik wilde worden, zei ik al 'moeder' en dat gevoel is er altijd gebleven. Inmiddels ben ik (pas) 18 jaar oud en zal ik eerst even een vent moeten vinden, maar de kinderwens is heel erg aanwezig. Natuurlijk wil ik eerst mijn studie afmaken, een baan vinden en zo een stabiele situatie creëren. Mocht ik zelf geen kinderen kunnen krijgen (of mijn man niet) dan weet ik ook al dat ik graag kinderen zou gaan adopteren.

Ik weet al welke kinderwagen ik wil. 8)7

**Geplaatst**: 15-06-16 08:08

Geplaatst: 15-06-16 08:08

Ik vind kinderen en vooral baby's van een ander vaak ook niet leuk hoor

is pas gekomen gek genoeg sinds ik zelf moeder ben.

**Geplaatst**: 15-06-16 08:29

Geplaatst: 15-06-16 08:29

Ik maak me eigenlijk niet zoveel zorgen om de bejaardentehuis-tijd (als die in de toekomst nog bestaan).
Ik zou niet verbitterd willen afwachten of ik bezocht werd, om dan op een lege zondagavond te beseffen dat dat niet het geval was. De fictieve kinderen hebben tegen die tijd wellicht fictieve kleinkinderen en wel andere dingen te doen. Nee, ik maak uitstapjes met een touringcar die tot de nok gevuld is met metgezellen en in het tehuis hobby-en, lezen, muziek luisteren en spelletjes doen met de mede bewoners. Ook zal ik proberen zo lang mogelijk fit te blijven zodat ik nog wat kan wandelen of fietsen tot zo hoog mogelijke leeftijd. Uiteraard heb je niet in de hand hoe je oud wordt, maar mocht ik niet meer zelfvoorzienend zijn wat dagelijkse zorg betreft dan hoop ik op een gelegaliseerde euthanasiewet. Dan is het mooi geweest

Ik maak me meer zorgen om de jaren net ervoor. Zeg maar rond je 60e. Ik haal dit uit mijn referentiekader; het is natuurlijk best mooi om volwassen kinderen te hebben en die je kunt volgen in hun leventje en af en toe wat leuks mee te doen. Moeten ze niet te ver weg gaan wonen natuurlijk

Gisteren bij thuiskomst rende de kat me tegemoet op de parkeerplaats en vleide zich voor me neer om alle aandacht naar zich toe te trekken (wat ook werkt als ze zo ligt te kronkelen). Achter me woedde een hevige strijd tussen een moeder die een gillend, protesterend kind probeerde te vervoeren van auto naar huis. Dan kijk ik naar mijn tevreden spinnende kat en denk: wát een rijkdom! (zo'n irritant cliché die ouders geven). Ja, ik tel daar mijn winst

**Geplaatst**: 15-06-16 08:59

Re: De start van je biologische klok

Geplaatst: 15-06-16 08:59

Ik had altijd een kinder wens, ben nou 32 en zwanger van de 4de en laatste.

Ik snap wel dat sommige gewoon totaal geen kinder wens hebben, en vind die opmerkingen altijd zo een onzin. Je wilt wel of je wilt niet, en een kind is geen auto die je na een paar jaar lan verkopen.

**Geplaatst**: 15-06-16 09:01

Geplaatst: 15-06-16 09:01

Mazida schreef:
@F_Orumster: aan kinderen beginnen om hem niet kwijt te raken is de slechtste reden om aan kinderen te beginnen. Weet dat je zo'n besluit niet meer terug kunt draaien. Ik schrok van deze woorden:

"Ik vertrouw hier niet 100% op, want weet niet wat hij zegt om me 'over te halen'. Na de hele trucendoos van afgelopen jaren, weet ik niet zo goed welke woorden wel kloppen en welke niet."

Als je hem na acht jaar nog niet vertrouwt is een baby geen redmiddel. Meestal pakt het krijgen van een kind in een al niet te beste relatie niet goed uit. Wens je veel wijsheid en sterkte toe, maar verloochen jezelf niet

Sammie schreef:
De slechtste reden om aan kinderen te beginnen is om je relatie te redden. Nu kun je nog van elkaar 'af', heb je een gebroken hart. Maar heb je kinderen dan heb je altijd met elkaar te maken. Tot er iemand dood gaat.. En als het vertrouwen er momenteel niet is.. tja.. jeetje.. Lastig.. En vooral erg jammer Zou er toch maar eens goed voor zitten, alleen of samen. Misschien kun je voor jezelf eens kijken of je mening wel of niet veranderd als je heel open bent naar kinderen. Die man met de hamer gaat toch een keer komen. En dan beter een korte klap dan een lange klap. En spijt krijgen? Ja dat kan, maar misschien tref je dan wel iemand die ook kinderen wil. Of al heeft en is dat voldoende voor jou. Vervelend zulke situaties, vooral omdat ik mij niet kan voorstellen dat iemand bereid is zo'n lange relatie op te geven voor iets dat je niet kent of weet hoe het is. Het wordt altijd zo geromantiseerd, maar die nachten wakker, plasbroeken, kotsopruimen en de rest vertellen ze er niet bij. En als man zijnde heb je dan nog meestal de makkelijkste taak, die trekt de deur achter zich dicht en opent 'm weer in de avond.

Bepaalde aspecten vertrouw ik hem zeker wel 100% (trouw, goed voor de kinderen, en vooral een thuiszitter dus niet teveel gekibbel over wie wanneer weg kan). Waar ik hem niet op vertrouw, is of hij goed voor mij is/blijft. Afgelopen jaren heeft hij alles wat ik belangrijk of leuk vind weten te onderdrukken om me te manipuleren (en ja, ik heb het er ook in laten sluipen, ook mijn schuld). Onvoldoende respect dus voor wat ik zou willen. Ik vind het dus moeilijk inschatten of hij dat gedrag kwijtraakt als hij niet met de onvrede leeft dat kinderen geen optie zijn.

Na een korte breuk van 6 weken zijn we nu weer bij elkaar, om te kijken welke muziek er nog in onze relatie zit, of hij daadwerkelijk niet meer die manipulatieve trekjes vertoont en of ik na enkele maanden goede relatie anders over kinderwens denk. Deze 'testfase' ging niet helemaal zonder vallen of opstaan, na 3 weken begon hij weer wat trekjes te vertonen (denk aan: geen weekend weg willen want ik wil toch de volgende stap niet, boos worden om een geboortebericht van een kennis, mij thuis sommeren als ik een dag met een vriendin op pad ben en het hem te lang duurt) . Flink boos geworden, het gaat nu even beter. Maar toch vind ik het heel erg lastig om alle rottigheid te vergeven, en er hoeft maar iets te gebeuren en het rukt de wonden weer open. Het gaat nu weer even ene paar weken goed, al wilde hij vorige week niet naar de luchtmachtdagen omdat dat een 'familie uitje' is, naar zijn zeggen }:0

.

Praten over zijn gevoelens is heel erg moeilijk. Op een of andere manier draait hij het altijd een beetje om en voel ik me de kwaaie pier, of de zeikerd die weer moeite heeft met een opmerking die, volgens hem, nooit zo bedoelt is. Toen ik laatst aangaf dat hij niet zonder consequenties een bom neer kan gooien en met de vingers in de oren weg kan rennen en doen alsof er niks gebeurt is, grinnikte hij alleen. Ik snap dat hij dan weet dat ie fout zit en niet weet wat ie moet zeggen, maar ik kan er dan toch ook niks mee...

Ik twijfel dus of hij mijn belangen wel zal behartigen ook als ik hem 'zijn zin' geef (kids). Want er komt echt wel weer iets op ons pad, zeker met een gezin. En gaat hij me dan weer onder druk zetten? Geen vakantie als ik geen tweede kind wil bijvoorbeeld? Hij heeft vooral veel druk uitgeoefend via vakanties, reizen is voor mij ultiem genieten namelijk. Denk aan dwars doen op weekend weg/vakantie, of vantevoren instemmen op plannen en ter plekke niks willen, of doodleuk zeggen: geen kinderen geen vakantie. En nu lever ik al erg in door mijn idealen los te laten; ik wil reizen, hij wil vakantie met max om de dag een activiteit. Ik weet niet zo goed in hoeverre ik moeite mag hebben hiermee, maar de gedachte dat ik nooit meer kan reizen zoals ik graag zou willen... brrr.

Ik weet dat dit bovenstaande allemaal klinkt alsof ik eruit ben... en deels zegt mijn verstand dat ook. Maar mijn hart... ik weet niet waarom ik het moeilijk vind... Bang om spijt te krijgen, en als ik over 2 jaar opeens wel kinderen wil, sta ik er dan wel goed voor wat betreft partner? Ik ben niet bang om single te worden of zijn, en ik weet ook dat er mannen zijn daarbuiten, alleen straks is het zo'n man die alles op de vrouw laat neerkomen en als ik dan opeens wel rammel vanbinnen, heb ik wellicht spijt dat DEZE man verleden tijd is? Ik weet dat hij een goede pappa zal zijn die niet alle klappen op mijn schouders laat komen (want ik schuw al helemaal het plaatje waarbij het toch echt vooral de vrouw is, zoals bij de meesten). En hij laat me een verdeling zien waarbij het echt wel verdeeld gaat worden. Zou hij zich daaraan houden, of draait ie dat net zo hard weer om als er een baby ligt?

Ik hoop dat het te volgen is...

**Geplaatst**: 15-06-16 09:06

Geplaatst: 15-06-16 09:06

Waarom ben je überhaupt nog bij hem?

Klinkt als een respectloze kerel. Ik denk dat je veel beter verdient. En je hebt het er niet in laten sluipen, dat is NIET jouw schuld. Iemand die van jou houdt mag je geen dingen gaan onthouden waar jij van geniet. NOOIT. Voel je daar alsjeblieft niet schuldig over. De enige die fout zit is hij!

Ik begrijp dat het voor mij makkelijk zeggen is, als ik je niet ken en van achter een schermpje. Maar ik vraag me altijd af waarom vrouwen zichzelf zo te kort doen.. Klinkt alsof je met een kinderachtig mannetje opgescheept zit met de instelling: 'Als ik niet krijg wat ik wil krijg jij het ook niet.' Zo werkt dat toch niet?

**Geplaatst**: 15-06-16 09:11

Geplaatst: 15-06-16 09:11

Ik heb wel een voorbeeld uit mijn omgeving van hoe de keus om een gezin te stichten ook helemaal verkeerd kan uitpakken in de praktijk... En die persoon heeft dus spijt van haar keus...
Zij en haar partner wilden per sé kinderen. Ze zijn beide ook erg ambitieus, dus ze zouden blijven werken en de kinderen zouden naar de opvang gaan. Ze hadden zich een bepaalde voorstelling gemaakt van hoe het allemaal zou gaan, helaas liep het in de praktijk helemaal anders.
Na een zeer stressvol medisch traject van dik 3 jaar, eindelijk 'goed' zwanger... Een drama van een zwangerschap met meerdere opnames ivm uitdroging, komt na een nachtmerrie van een bevalling (waar de moeder PTSS aan overhield) het kindje dysmatuur ter wereld. En had extreme slaapproblematiek, wat meerdere jaren heeft geduurd.
Ze hebben twee kindjes, de ene had hechtingsproblemen omdat een van de ouders een verwaarloosde postpartumdepressie bleek te hebben... Ouder is daarvoor ook opgenomen geweest. Ouders in therapie, kinderen in therapie, kinderen onhandelbaar, de hele situatie was onhandelbaar.
Kindjes zijn inmiddels bijna 5, zitten in de kleuterklas en nu gaat het redelijk tot goed met het gezin.
Maar ze heeft wel eens toegegeven, dat ze haar kinderen niet aankan, en dat ze misschien nooit aan kinderen had moeten beginnen... Maar ja het is geen hobby waarvan je de spullen op Marktplaats zet, als blijkt dat het toch niet bij je past.

**Geplaatst**: 15-06-16 09:15

Geplaatst: 15-06-16 09:15

tita schreef:
F_Orumster had jij mij ooit een pb gestuurd?

Hoe diep is de liefde voor je vriend.
Hoe goed vertrouw je hem?
Hoezo kun je je werk niet doen met 4 dagen pw?

Kijk bewust had ik nooit voor een kindje gekozen nu niet en over 5-10 jaar ook niet.
Mij moest het overkomen en het is gewoon super leuk.

Ik was zwanger en voelde me doodongelukkig ook vond ik het erg voor de kleine.
Wat als ik geen liefde kon geven?
Wat als wij het als stel niet zouden redden.....dan zat of zit ik wel met een kindje.
Als je niet echt kinderen wilt, zie je alleen beren op de weg.

Maar is betere om naar je relatie te kijken, wat bied hij jou en jij hem.
Wat maakt jullie uniek

En 8 jaar is niet mega bijzonder hoor ik heb diverse relaties beëindigd omdat mijn ex-partners kinderen wilden
Ik wilde ze niet en niet met hun........ Dus waren die relaties makkelijk te beëindigen ondanks we praten over 10 jaar samen zijn.
Deze jongen had het heel vroeg over kinderen ik wist van zijn wens, hij wist dat ik ze niet wilde.
En toch bleven we praten en op een dag hoefde dat niet meer.

Echter ik wilde het weg hebben en hij had grote wens.
Hij respecteerde mijn keuze wat het ook zou worden ondanks zijn eigen verdriet.......
Uiteindelijk zijn wij dol gelukkig met onze kleine meid en mis krijgt ze nog wel een zusje of broertje in de toekomst........met deze kerel durf ik dat wel aan

Ik heb jou inderdaad gepbt, ik was alleen bang dat je het niet op prijs stelde. Fijn dat je hier komt reageren. Ik vind jouw levensloop heel interessant, omdat ik me ook afvraag hoe ik het ga doen als ik toch voor een kind ga zonder kinderwens. Ik vind het bijzonder om te zien dat jij toch een rijke bron moederliefde hebt gevonden en het leventje wat erbij komt ook positief ervaart. Ik vertrouw erop dat ik van een kind ga houden en ik denk dat de mens heel goed is om zich in te stellen op wat komen gaat en daar vrede ik zal vinden. Maar toch... ben ik bang dat ik bij lastige fases heel diep zal gaan in de spijtgevoelens en het kind bij hem in de armen druk met de woorden 'jij wou het'. En dat ik jaloers zal zijn op kindvrije mensen.

Een aantal van je vragen staan denk ik in mijn reactie hierboven.
Over het werk: er zijn wel mogelijkheden om 3-4 dagen te werken, maar dat heeft wel gevolgen voor de invulling. Ik heb namelijk deels managment taken en deels onderzoekstaken. Ik houd niet zo van de managment taken, maar het hoort erbij, en ik houd van het onderzoek. Ik moet er hard voor waken om voldoende tijd te houden voor onderzoek, als ik het in dagen zou uitdrukken denk ik dat er 2-3 dagen in manangment zit en 1-2 dagen in onderzoek. Over het gemiddelde dan, want soms stel ik managment zoveel mogelijk uit om even een week te knallen in het onderzoek, om dan weer schade te moeten inhalen wbt managment. Nuja, je kunt aan de verdeling zien wat wegvalt als ik 1-2 dagen inlever... het onderzoek.
En voor managment heb ik niet zoveel zin om elke dag 160km te rijden eigenlijk.

**Geplaatst**: 15-06-16 09:17

Geplaatst: 15-06-16 09:17

Ik ben 33 jaar en wil nog steeds absoluut geen kinderen.
Moet er eerlijk gezegd niet aan denken en gelukkig denkt mijn vriend er net zo over

Jij had wel/geen kinderwens..

Nomineer dit bericht ×