Bokt.nl

xLes schreef:

Daarnaast dacht ik dat iemand die zelf depressief is toch wel begrijpt dat op het moment dat je een poging wilt doen, je alleen maar daar aan denkt en niet aan de consequenties en dus ook niet aan de machinist of conducteur.

AlwaysH schreef:

Maar @aMomemt, denk je dat de conducteur, machinist of openbaarvervoers gebruiker dit snapt? Nee, die hebben een trauma.

Het is logisch dat er een verhaal achter zit, je springt er niet zomaar voor, maar doe dit alleen in ene kleine kring en laat niet een heel dorp rouwen door voor een trein te springen.

its_daantjee schreef:

ontzettend lastig iets.. ik vind zelfdoding vooral heel triest. ergens ben ik het eens met het feit dat als jij besluit om uit het leven te stappen, dat andere mensen daar geen last van hoeven te hebben.

maar als jij als niet suicidaal persoon moest kiezen hoe je zou komen te overlijden?

ophanging lijkt me zeker niet fijn.. daar gaat nog best een lijdensweg aan af voordat je hart stopt met kloppen.

verdrinking.. wel eens geprobeerd je adem zo lang mogenlijk in te houden onder water? het is bijna onmogelijk om op deze manier aan je eind te komen.

polsen doorsnijden? doet dat geen pijn dan? zo diep snijden dat het bloed er uit gutst? en ook hierbij lukt het niet altijd.. je moet wel goed snijden. maar ook hier gaat een lijdensweg aan vooraf.

de enige mogenlijkheden waarbij je niet lijd voordat je komt te overlijden is euthenasie, wat ik ontzettend mooi vind.. maar ontzettend slecht geregeld (mijn oma heeft voor euthenasie gekozen omdat ze kanker had.. ze zou alleen maar meer lijden, beter werd ze niet),toch denk ik dat het goed zou zijn als deze regels aangepast zouden worden.

een bekende, voor de trein springen. levert een hoop rotzooi, trauma's en andere ellende op. maar voor de suicidale persoon ben je er wel met 1 klap vanaf.

of ik zelfdoding egoïstisch vind? misschien.. ik weet het niet. ik heb genoeg mee gemaakt met mensen in mijn omgeving waardoor ik me goed kan inleven in de situatie, en het niet meer egoïstisch vind.

uiteindelijk is zelfdoding een trieste bedoelling.. en ik vind het ontzettend sneu, als iemand op deze manier aan zijn eind moet komen.

Ayasha schreef:

Weet je, toen er twee vliegtuigen in de twintowers geplant werden. Zijn er heel veel mensen uit het raam gesprongen voor ze konden opbranden. Ik vroeg me toen ik die beelden zag af "Wat voor hel moet het daar binnen zijn als je dat besluit neemt?"
Ik denk dat mensen die kiezen voor zelfdoding diezelfde figuurlijke hel voelen in hun hoofd.... Verdriet kan dusdanig groot zijn dat het fysiek pijn gaat doen. Ik denk dat veel mensen die kiezen voor zelfdoding figuurlijk gezien in een brandende kamer zitten zonder enig vooruitzicht op verbetering. En als je het leven echt zó voelt, hoe kan je dan iemand kwalijk nemen dat die kiest voor de enige uitweg die hij of zij ziet?
Niemand vond de mensen die toen gesprongen zijn egoïstisch... Het enige verschil is dat de hel waar ze door sprongen toen zichtbaar, tastbaarder was.

maximuss schreef:

Ik zie door mijn werk wekelijks een aantal zelfmoorden en pogingen tot en lang niet iedereen heeft een berg problemen of een heel moeilijk leven... Wat voor de een een reden is om er een eind aan te maken is voor de ander futiel. Mensen kunnen tegenwoordig veel minder hebben en dan loopt het potje vlug over. Een mislukte relatie of problemen op het werk zouden voor mij nooit redenen zijn om er vrijwillig een eind aan te maken maar dat zijn nu net wel de dingen waardoor velen het doen. Velen doen het ook in een opwelling: ze krijgen slecht nieuws en zijn toevallig alleen op dat moment en hoppakee.
Wij zijn meestal als eerste hulpverleners ter plaatse en de miserie die je dan ziet bij de nabestaanden, dan verlies je ergens wel even alle respect voor de dode. Heb laatst een schrijnend geval gehad van een twintiger, jonge vader, net een huis gekocht: acuut slecht nieuws gekregen op het werk en heeft zich thuis direct van kant gemaakt. Had briefje gelegd voor zijn vriendin dat ze niet mocht binnenkomen. Vriendin komt thuis met de baby en haar hele wereld stortte in: er was niks geregeld en ineens staat ze er volledig alleen voor met een kind en een dijk van een lening.... Ik geloof heilig in het baas zijn over eigen leven maar als je dergelijke engagementen aangaat naar anderen toe dien je ze eerst te regelen alvorens te verdwijnen.

Lalidan schreef:

maximuss schreef:

Ik zie door mijn werk wekelijks een aantal zelfmoorden en pogingen tot en lang niet iedereen heeft een berg problemen of een heel moeilijk leven... Wat voor de een een reden is om er een eind aan te maken is voor de ander futiel. Mensen kunnen tegenwoordig veel minder hebben en dan loopt het potje vlug over. Een mislukte relatie of problemen op het werk zouden voor mij nooit redenen zijn om er vrijwillig een eind aan te maken maar dat zijn nu net wel de dingen waardoor velen het doen. Velen doen het ook in een opwelling: ze krijgen slecht nieuws en zijn toevallig alleen op dat moment en hoppakee.
Wij zijn meestal als eerste hulpverleners ter plaatse en de miserie die je dan ziet bij de nabestaanden, dan verlies je ergens wel even alle respect voor de dode. Heb laatst een schrijnend geval gehad van een twintiger, jonge vader, net een huis gekocht: acuut slecht nieuws gekregen op het werk en heeft zich thuis direct van kant gemaakt. Had briefje gelegd voor zijn vriendin dat ze niet mocht binnenkomen. Vriendin komt thuis met de baby en haar hele wereld stortte in: er was niks geregeld en ineens staat ze er volledig alleen voor met een kind en een dijk van een lening.... Ik geloof heilig in het baas zijn over eigen leven maar als je dergelijke engagementen aangaat naar anderen toe dien je ze eerst te regelen alvorens te verdwijnen.

In een opwelling? Hoe weet jij dat zo zeker? Hoe weet jij dat er niet een groot lijden aan vooraf is gegaan, waar al jaren tegen gevochtend word, maar verborgen voor de buitenwereld? Waarbij dat laatste acute slechte nieuws slechts de druppel is?

Zo makkelijk is zelfdoding niet, het gaat werkelijk waar tegen al je instincten in. Alles in je lijf is erop gebrand te overleven. Om dat te overwinnen, is er bijna altijd meer aan dan hand dan enkel een tegenslag. Ondanks dat je er beroepsmatig mee te maken hebt, kom je erg kortzichtig op mij over.

Spruit schreef:

Dat klopt, maar die last wordt dan wel van 1 paar schouders op heel veel schouders gelegd en verdeeld. Die last is niet te vergelijken met wat de mensen die zichzelf doden moeten dragen.

Danique_G schreef:

xEmily schreef:

Thuis is het ook moeilijker. Op welke manier wil jij daar jezelf om het leven brengen? Overdosis/vergiftiging is zeer moeilijk, ophangen: als je nek breekt geen probleem, maar als je nek niet breekt? Dan hang je daar in gevecht om zuurstof, das geen fijn proces. Stel dat je gevonden wordt is er kans dat je met hersenbeschadiging door het leven moet gaan. Polsen doorsnijden is vaak onsuccesvol ...

Koolstofmonoxide vergiftiging is nog mogelijk. Eventueel met de auto.